Πρωτοβουλίες κοινής δράσης και αντίστασης - Θεσσαλία

Βόλος: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζομένων και Ανέργων

Η συγκρότηση της Πρωτοβουλίας στο Βόλο, το Δεκέμβρη του 2009, ήταν αποτέλεσμα προηγούμενων κοινών παρεμβάσεων σε εργασιακούς χώρους όπως οι καθαρίστριες σε εργολάβους και οι απλήρωτοι εργάτες στο εργοστάσιο του Κανάκη. Οι απολύσεις σε εργοστάσια του Βόλου ( Βιοσώλ, ΚΟΝΤΙ ) καθώς και η απόλυση του ταξικού αγωνιστή Αποστόλη Αβτζή έθεσε το καθήκον της δημιουργίας μιας Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης για τη στήριξη των εργατικών αγώνων για να μην μένει κανένας εργαζόμενος μόνος του απέναντι στην τρομοκρατία της εργοδοσίας. Βασικός στόχος και η ανάπτυξη της αντίστασης ενάντια στη συνολική επίθεση του κεφαλαίου στις κατακτήσεις και στα δικαιώματα των εργαζομένων, ξεσκεπάζοντας και καταγγέλλοντας την πρακτική των εργατοπατέρων της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Βόλου ( ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ).

Στην Πρωτοβουλία συμμετέχουν εργαζόμενοι από τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, μέλη εργατικών σχημάτων της ΕΡΓΑΣ, της ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ, της ΤΑΞΙΚΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, των ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ, ενώ οι διαδικασίες της είναι ανοικτές σε κάθε εργαζόμενο.

Η κλιμάκωση της επίθεσης από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το Πρόγραμμα Σταθερότητας αποτέλεσε κύριο ζήτημα στη δράση της Πρωτοβουλίας, που με αφίσες και προκηρύξεις σε εργασιακούς χώρους και στην πόλη κάλεσε τους εργαζόμενους σε αγώνες για να μην περάσουν τα μέτρα. Οι τρεις απολύσεις των αγωνιστών εργατών στη ΜΕΤΚΑ, τον Φλεβάρη, αποτέλεσαν ένα σημαντικό ζήτημα για το οποίο η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης έδωσε όλες τις δυνάμεις της και τις προσπάθειες για τη δημιουργία κινήματος συμπαράστασης με πορείες και με καθημερινή παρουσία έξω από το εργοστάσιο μαζί με τους απολυμένους. Η δράση της αυτή την έκανε ευρύτερα γνωστή στους εργαζόμενους της περιοχής και ενίσχυσε την εμπιστοσύνη τους, στοιχείο σημαντικό για την ανάπτυξη δεσμών με τους εργασιακούς χώρους.

Η λαίλαπα του μνημονίου κυβέρνησης – ΔΝΤ – ΕΕ δημιούργησε νέες συνθήκες για ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια στη δημιουργία κινήματος αντίστασης και πάλης και η απεργία της 5 Μάη στο Βόλο ήταν ένας σημαντικός σταθμός στην κατεύθυνση αυτή, με σημαντική συμμετοχή της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης, μαζί με άλλες δυνάμεις, στη διοργάνωση μιας πορείας χιλιάδων εργαζομένων που ξεπέρασε τους εργατοπατέρες του Εργατικού Κέντρου.

Πέρα από την προπαγάνδιση και τη συμμετοχή στις απεργιακές πορείες, η Πρωτοβουλία αυτό το διάστημα έχει εντοπίσει τη δράση της σε παρεμβάσεις σε εργασιακούς χώρους και λαϊκές γειτονιές θεωρώντας ότι η υπόθεση της πάλης πρέπει να αγκαλιάσει μεγάλα τμήματα του λαού.

Καρδίτσα

Μικρότερη από τις προηγούμενες ήταν η συμμετοχή των εργαζομένων, τόσο στην απεργία της 29ης Ιουνίου, όσο και σ’ αυτή της 8ης Ιουλίου. Λιγότεροι ήταν επίσης και όσοι συμμετείχαν στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Δεν οφείλεται αυτό στο ότι καταλάγιασε η οργή και η αγανάκτηση του κόσμου για τα αντιλαϊκά μέτρα, ούτε στο ότι υποχώρησαν οι αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζόμενων, όπως αυτές εκφράστηκαν κυρίως στις 5 Μάη. Ευθύνες έχουν οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) που έκαναν ότι περνάει από το χέρι τους για να κρατήσουν τον κόσμο στα σπίτια του, για να μην εκφραστεί η αντίθεση των εργαζόμενων στα βάρβαρα μέτρα, για να μην μαζικοποιηθούν οι απεργίες και οι διαδηλώσεις. Αποσπασματικές κινητοποιήσεις, χωρίς σχέδιο και οργάνωση, χωρίς προπαγάνδα και χωρίς κλιμάκωση. Από την άλλη το ΚΚΕ/ΠΑΜΕ, μόνιμα αντίθετο σε κάθε προσπάθεια να πάρει η λαϊκή αντίσταση πλατιά και μαζικά χαρακτηριστικά, εναντιώνεται σε κάθε πρόταση κοινής δράσης και ικανοποιείται σε «μια από τα ίδια» κινητοποίηση των στενών κομματικών του δυνάμεων. Το ΚΚΕ/ΠΑΜΕ «αποσύρθηκε» από το καθήκον της περιόδου –το καθήκον της κοινής λαϊκής δράσης για την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων– και, για το θεαθήναι, επιδίδεται σε… συναυλίες, ελεγχόμενες ακτιβίστικες ενέργειες, και κομματικοκεντρικές εκδηλώσεις, συμβάλλοντας και αυτό με τον τρόπο του να εκτονωθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια και να… λοξοδρομήσει σε, ακίνδυνες για το σύστημα, εκλογικές («Καλλικράτειες») ατραπούς.

Η «Πρωτοβουλία Εργαζομένων Καρδίτσας Ενάντια στο Πρόγραμμα Σταθερότητας» παρένεβη και σ’ αυτές τις απεργίες. Κυκλοφόρησε προκηρύξεις και έκανε παρεμβάσεις στην κεντρική πλατεία της πόλης και σε χώρους εργαζομένων. Επίσης, ξεχωριστές συγκεντρώσεις και πορείες πραγματοποιήθηκαν από την «Πρωτοβουλία», τόσο στην απεργία της 29/6, όσο και σ’ αυτή της 8/7. Στους πέντε περίπου μήνες από τη συγκρότηση της «Πρωτοβουλίας» (συμμετέχουν δυνάμεις από το ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ(μ-λ) και ανένταχτοι) έχει αναπτυχθεί μια αξιόλογη δράση. Μοιράστηκαν χιλιάδες προκηρύξεις, έγιναν δεκάδες εξορμήσεις και παρεμβάσεις στη πόλη της Καρδίτσας, σε γειτονικά χωριά (Καρδιτσομάγουλα, Σταυρός, Παλαιοκλήσι, Αρτεσιανό, Μητρόπολη, Φράγκο, Πρόδρομος κ.ά.), σε εργασιακούς χώρους (δημοτικά σχολεία, λύκεια, γυμνάσια, εργαζόμενοι σε ΟΤΑ, φαρμακοϋπάλληλοι, ΔΕΥΑΚ κλπ), σε στέκια εργαζομένων, σε γειτονιές, κ.λπ., ενώ ξεχωριστές από Εργατικό Κέντρο και ΠΑΜΕ συγκεντρώσεις και πορείες που συσπείρωσαν δεκάδες εργαζόμενους έγιναν σε όλες τις τελευταίες απεργιακές κινητοποιήσεις. Πολύ θετικά και ενθαρρυντικά αποτελέσματα είχε και η προσπάθεια της «Πρωτοβουλίας» να απλωθεί σε επιμέρους εργασιακούς χώρους, όπως στους ΟΤΑ και στους εκπαιδευτικούς.

Δεν είναι βέβαια ασυννέφιαστη η μέχρι τώρα πορεία της «Πρωτοβουλίας», ούτε λείπουν τα προβλήματα. Αναφερόμαστε σε εκείνες τις οργανωμένες δυνάμεις που αντιμετωπίζουν την «Πρωτοβουλία» σαν μια «αγγαρεία», που η συμβολή και η συμμετοχή τους στη λειτουργία και στις παρεμβάσεις της «Πρωτοβουλίας» δεν είναι αυτή που πρέπει, που θεωρούν την «Πρωτοβουλία» όχημα για την κομματική τους προβολή και προώθηση, αντί να υποτάξουν στην κοινή δράση τους όποιους κομματικούς τους σχεδιασμούς και ιεραρχήσ

εις. Παρόλα αυτά, η μέχρι τώρα δράση της «Πρωτοβουλίας» απέδειξε ότι μπορεί να εκφράσει και να συσπειρώσει δεκάδες εργαζόμενους. Ότι η γραμμή της κοινής δράσης ανταποκρίνεται στις διαθέσεις του κόσμου και μπορεί να δώσει αγωνιστική διέξοδο. Το δυνάμωμα και πλάτεμα της «Πρωτοβουλίας», η παραπέρα πολιτική ενοποίηση στη γραμμή της κοινής δράσης για την ανατροπή των μέτρων κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, η ενεργοποίηση και συμμετοχή και άλλων εργαζόμενων, η ενίσχυση της δράσης της, η συνέχεια και κλιμάκωση των παρεμβάσεων, το άπλωμα της «Πρωτοβουλίας» σε εργασιακούς χώρους, το στήσιμο επιμέρους πυρήνων-συσπειρώσεων-επιτροπών από εργαζόμενους του ίδιου χώρου, είναι μερικά από τα βήματα που απαιτούνται για το επόμενο διάστημα. Αξίζει να το προσπαθήσουμε.

 Λάρισα

Στην πόλη της Λάρισας έχει συγκροτηθεί μια πρωτοβουλία ενάντια στα νέα μετρά της κυβέρνησης και κόντρα στην υπαγωγή της χωράς στο μηχανισμό «στήριξης» Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε. Την αρχική πρωτοβουλία για κοινή δράση πήρε το Κ.Κ.Ε.(μ-λ) και οι δυνάμεις του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ωστόσο, από την πλευρά του ΑΝΤΑΡΣΥΑ το όλο ζήτημα έμπαινε σε πολύ στενά όρια και από άποψη δράσης (περιορισμό αυτής σε κάποιες κοινές εκδηλώσεις- παρέμβαση) και από άποψη.

Η συγκεκριμένη λογική ήταν προφανώς έξω από τους δικούς μας στόχους για συγκρότηση ενός μαζικού λαϊκού κινήματος αντίστασης. Με βάση αυτή την αντίθεση προχωρήσαμε σε νέο ανοιχτό κάλεσμα σε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς και σε ανένταχτο κόσμο. Παρότι στο νέο αυτό κάλεσμα ανταποκρίθηκε αρχικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γρήγορα διαχώρισε τη θέση της και προτίμησε να κινηθεί μονή της. Από τις άλλες αριστερές δυνάμεις, μονό η ΚΟΕ ήταν αυτή που τελικά εντάχθηκε στην πρωτοβουλία, ενώ το παρών έδωσαν μια σειρά αγωνιστών και ευκαιριακά κάποια κομμάτια της αναρχίας.

Αρχικά η δράση της πρωτοβουλίας προσανατολίστηκε προς την θεμελίωση μιας συνεχούς παρέμβασης στους δρόμους της πόλης, πράγμα που ως ένα βαθμό το πέτυχε. Αξιόλογη κρίνεται και η παρουσία της σαν ενιαίο μπλοκ στις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις. Γρήγορα ωστόσο εμφανιστήκαν και οι πρώτες κόντρες με αφορμή το σύνθημα για στάση πληρωμών αλλά και τους τρόπους δράσης της πρωτοβουλίας. Αναλυτικότερα, η ΚΟΕ σε μια προσπάθεια να χρησιμοποιήσει την πρωτοβουλία ως μοχλό προώθησης των δικών της σχεδίων που αφορούσαν το μέτωπο Αλαβάνου, έθεσε ζήτημα «πολιτικοποίησης» της πρωτοβουλίας. Και όταν μιλούσε για πολιτικοποίηση, εννοούσε προφανώς την υιοθέτηση της δικιάς της διαχειριστικής πλατφόρμας και την διοργάνωση εκδήλωσης με τον νέο «γκουρού» της επαναστατικής αριστεράς, Αλέκο Αλαβάνο. Προφανώς μια τέτοια στάση δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη και φροντίσαμε από την αρχή να ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας ότι η πολιτικοποίηση του κινήματος γίνεται στον δρόμο και όχι σε κλειστές αίθουσες υπό την καθοδήγηση πεφωτισμένων ηγεσιών. Πιο πρόσφατη εξέλιξη είναι η πρόταση της ΚΟΕ για παρέμβαση διαμαρτυρίας στα γραφεία των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ της Λάρισας. Προφανώς μια τέτοια πρόταση δεν έγινε δεκτή, αλλά δείχνει τις αυταπάτες και την λογική κομματιών της αριστεράς.

Ακόμα και με αυτές τις αδυναμίες και τις υπαναχωρήσεις, δεν θεωρούμε το ζήτημα της πρωτοβουλίας και της κοινής δράσης μια χαμένη υπόθεση.

Τίθεται όμως για εμάς ακόμα πιο επιτακτικά το ζήτημα της προώθησης της πολιτικής μας άποψης για ένα μαζικό μαχητικό κίνημα αντίστασης σε σύγκρουση με λογικές ηττοπάθειας και συνδιαχείρισης που εγκλωβίζουν και αποπροσανατολίζουν το λαό και το κίνημα.