Μέτωπο αντίστασης για να βαθύνουν οι διαχωριστικές γραμμές

Από την Προλεταριακή Σημαία:
Πασχίζει, πράγματι, η κυβέρνηση να αποδείξει ότι είναι η καλύτερη (δηλαδή, η πιο αδίστακτη) κυβέρνηση εξυπηρέτησης των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών. Το νέο ολίσθημα του ΠΑΣΟΚ να καταργήσει με νομοθετική παρέμβαση (προς δόξα της ελεύθερης αγοράς) αυξήσεις εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα που αντιβαίνουν το Μνημόνιο, δείχνει ξεκάθαρα τον εθελόδουλο, αντεργατικό και αντικοινωνικό του χαρακτήρα, πέρα από κάθε μυθοπλασία περί «δυσκολιών και αγώνων που δίνει με αυταπάρνηση η κυβέρνηση και η χώρα για να βγούμε από την κρίση». Αυξήσεις του 1,5% που πέτυχαν οι εργαζόμενοι με την συνδικαλιστική δράση τους και με διαιτησία (που επί της ουσίας καταργείται, όπως και όλη η μέχρι τώρα εργατική νομοθεσία),  χαρακτηρίστηκαν από τον υπουργό του ΔΝΤ Λοβέρδο ως «κραυγαλέες (!). Αυξήσεις, δηλαδή, «νόμιμες» (με τη δικιά τους νομοθεσία) αντίθετες, ωστόσο, με όσα προβλέπει το κατάπτυστο Μνημόνιο αλλά και η κατάπτυστη τρίχρονη «γενική συλλογική σύμβαση» φτώχειας και υποτέλειας που υπέγραψαν η ηγεσία της ΓΣΕΕ και ο ΣΕΒ. Μια συνδικαλιστική ηγεσία που στήριξε «πανηγυρικά» το Μνημόνιο, τα μέτρα ΔΝΤ- ΕΕ- Κυβέρνησης με αυτή τη συμφωνία. Γι' αυτό και τα συχαρίκια από Παπανδρέου και Λοβέρδο.

Ποια οικονομίας της ελεύθερης αγοράς; Ποιο σύνταγμα; Ποιες «ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις» μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών και άλλες νεοφιλελεύθερες αρλούμπες. Το κράτος και η κυβέρνηση του ΔΝΤ, της ΕΕ, των τραπεζών και των κεφαλαιοκρατών, καταργεί «ό,τι δεν βολεύει», αποφασίζει «τις αναγκαίες αδικίες», διατάζει την «υποχρεωτική υποταγή». Ακυρώνει τις όποιες «αριστερές» αυταπάτες για τη φύση του αστικού κράτους και της όποιας κυβέρνησης εντός του συστήματος που τάχα μπορεί, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, να γίνει φορέας αναπτυξιακής παρέμβασης υπέρ των εργαζομένων, να προχωρήσει στον έλεγχο των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων υπέρ των μισθωτών, να δημεύσει της εκκλησιαστική περιουσία, να διαγράψει το χρέος κ.λπ. Αντ’ αυτού, το ταξικό κράτος των κεφαλαιοκρατών χρησιμοποιείται -όπως είναι φυσικό- από τους καπιταλιστές για τα στενά δικά τους ταξικά συμφέροντα. Σαν μοχλός πίεσης για την λεηλασία των εργαζομένων και ολόκληρων χωρών για να «αποπληρωθούν» με κέρδος τα κλεμμένα που «επενδύονται» σε κρατικά ομόλογα και δανεισμό. Προϊόν εκμετάλλευσης και κλοπής το χρέος που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αναγνωριστεί από την εργατική τάξη και το λαό, γιατί σηματοδοτεί τη μόνιμη μετάβαση σε ένα απολυταρχικό κράτος-κρεατομηχανή κερδοφορίας και καταπίεσης του μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών. 

Τι σχέση έχει ο ιδιωτικός τομέας με το δημόσιο χρέος, απορούσαν πριν κάτι μήνες παράγοντες της κυβέρνησης (π.χ. Διαμαντοπούλου), αλλά και η συνδικαλιστική ηγεσία. Σήμερα σφυρίζουν αδιάφορα για την εφαρμογή του «προγράμματος σταθερότητας» και στον ιδιωτικό τομέα με την οποία, δήθεν, διαφωνούσαν. Συνηθισμένοι, όμως, οι λακέδες στις κωλοτούμπες. 

Στρατηγική επιλογή του ιμπεριαλισμού- καπιταλισμού είναι να εντείνει χωρίς όριο την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων παντού, απαιτεί την ολοκληρωτική υποταγή της εργασίας στο κεφάλαιο, να αφανίσει την δυνατότητα συγκρότησης και οργάνωσης της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. 

Απέναντι σε αυτήν την αδίστακτη πολιτική που ούτε βελτιώνεται ούτε επηρεάζεται από τις υποδείξεις «αριστερών» καλοθελητών, απαιτείται μια άλλη κατάσταση στο συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα, απαιτείται μια άλλη Αριστερά. Μια αριστερά του ενιαίου μετώπου αντίστασης, της γόνιμης αντιπαράθεσης και των ενιαίων διαχωριστικών γραμμών με το σύστημα. Διαχωριστικές γραμμές που θα συνενώνουν όλους, κυρίως στη γραμμή της ανατροπής του «προγράμματος σταθερότητας» και των βάρβαρων μέτρων, στη γραμμή της εχθρότητας και της αναγκαιότητας εξόδου από την ιμπεριαλιστική ΕΕ και τον κλοιό του ΔΝΤ, της εχθρότητας και αναγκαιότητας εξόδου από το ΝΑΤΟ- στρατόπεδο πολέμου και της επιβολής της ιμπεριαλιστικής τάξης. Στις σημερινές συνθήκες αυτός ο δρόμος είναι δύσκολος, ακριβώς γιατί συνδέεται και απαντά στο πρόβλημα της οικοδόμησης της άλλης Αριστεράς, που θα φτιαχτεί όχι στις «δεξαμενές σκέψεις» όπου κολυμπούν «πεφωτισμένες» ηγεσίες αλλά από τον κόσμο που αντιστέκεται, οργανώνεται και παλεύει καθημερινά και μαζικά για τα «απλά» πράγματα: για το μεροκάματο, τη ζωή με δικαιώματα και αξιοπρέπεια, ενάντια στην κρατική τρομοκρατία, στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και τον πόλεμο. Απλά πράγματα που δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει ο καπιταλισμός. Γι’ αυτό και οι εξεγέρσεις (όπως και οι επαναστάσεις) γίνονται με αφορμή τα «απλά πράγματα» κι ας έχουν τους μεγαλύτερους σκοπούς.

Είναι μια πρόταση πάλης που απευθύνεται σε όλους όσους θέλουν να αγωνιστούν ενάντια στη βαρβαρότητα από οποιαδήποτε σκοπιά και αφετηρία. Ωστόσο, δεν μπορεί να υπάρξει συντονισμός και μέτωπο χωρίς ένα ελάχιστο κοινό περιεχόμενο, χωρίς μια κοινή κατεύθυνση που διαμορφώνει τους κάθε φορά «συμμάχους».      

Το «τι θα κάναμε αν ήμασταν κυβέρνηση;» δεν είναι πρόγραμμα λαϊκής διεξόδου, δεν είναι καν πρόταση αντίστασης στη σημερινή βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου.   

Βάζει, ωστόσο, η σημερινή καπιταλιστική κρίση στην ημερήσια διάταξη την πάλη για την ανατροπή και το σοσιαλισμό; Και ναι και όχι. Ναι, από την άποψη ότι δεν υπάρχει εργατική απάντηση και λύση έξω από τον αντιιμπεριαλιστικό και αντικαπιταλιστικό αγώνα, έξω από την πάλη για το σοσιαλισμό. Όχι, από την άποψη των διεθνών και εσωτερικών συσχετισμών σε όλα τα επίπεδα (πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά). Λείπουν, δηλαδή, τα εργαλεία που θα κατακτήσουν τον σοσιαλισμό, και χωρίς εργαλεία η ανθρωπότητα δεν πάει μπροστά.