Η επίθεση στα μεσαία στρώματαΜε παράδειγμα τους αυτοκινητιστές.

Από Προλεταριακή Σημαία 647, 28/8 (ή να μη πω και 'γω τον πόνο μου;)

Μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού είχαμε μια σημαντική απεργιακή κινητοποίηση ενάντια στην αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης. Στους δίκαιους αγώνες των ιδιοκτητών φορτηγών και βυτιοφόρων η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απάντησε με πολιτική επιστράτευση και με τους ροπαλοφόρους των ΜΑΤ. Οι επιδρομές των δυνάμεων καταστολής και η επιστράτευση είχαν στόχο το τσάκισμα των αγωνιστικών διαθέσεων των απεργών που διαπίστωναν τους κόπους μιας ζωής να εξαφανίζονται.

Η βρόμικη κυβερνητική προπαγάνδα και οι άθλιες συκοφαντίες σε βάρος των απεργών από τα ΜΜΕ και τους μεγαλοδημοσιογράφους είχαν σκοπό για άλλη μια φορά να διαμορφώσουν ρίγμα στη λαϊκή συμπαράσταση και την αλληλεγγύη. Ο αγώνας των απεργών ήταν δίκαιος και πρέπει στο μέλλον, οι απεργιακές κινητοποιήσεις που θα ξεσπάσουν σίγουρα σε διάφορους κλάδους να στηριχτούν και να ενισχυθούν από όλες τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις. Ο αγώνας των ιδιοκτητών φορτηγών ήταν αγώνας για την επιβίωση, παρόμοιος μ’ αυτόν που διεξάγουν χιλιάδες άνθρωποι του μόχθου.

«Η κρίση και ο ανταγωνισμός στο πλαίσιο του παγκόσμιου καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος φορτώνεται στις πλάτες των εργαζόμενων μαζών και ιδιαίτερα πάνω στις εξαρτημένες χώρες όπου οι λαοί τους καλούνται να πληρώσουν όχι μόνο για την αύξηση των κερδών της ντόπιας αστικής τάξης αλλά και των ιμπεριαλιστών προστατών της. Η επίθεση αυτή εδώ και χρόνια δεν περιορίζεται μόνο στα φτωχά λαϊκά στρώματα αλλά σταδιακά επεκτείνεται και στα μεσοστρώματα. Ο λόγος αυτής της επέκτασης έχει να κάνει με το ότι ο «συλλογικός καπιταλιστής», το αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις «αδυνατούν» από ένα σημείο και μετά να αντλήσουν φόρους από την κατανάλωση και την άμεση φορολογία από τους εργαζόμενους, τους οποίους έχουν ρίξει στην εξαθλίωση, και για να μην καταρρεύσει το αστικό οικοδόμημα «βάζουν χέρι» και στις μεσαίες κοινωνικές τάξεις, σπάζοντας έτσι κάποιες αντιδραστικές συμμαχίες του παρελθόντος, με κύριο σκοπό την εξυπηρέτηση του μονοπωλιακού κεφαλαίου.»

Αυτά γράφαμε το Σεπτέμβρη του 2008 στην Προλεταριακή Σημαία (603, 6/9/08) με αφορμή το νομοσχέδιο φοροεπιδρομής του Αλογοσκούφη. Τώρα και με πρόσχημα την κρίση, η επίθεση στα μεσοστρώματα εντείνεται. Το μεγάλο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, θέλοντας να βρει διεξόδους και νοιώθοντας ότι πλέον δεν έχει ανάγκη τα μεσοστρώματα που στήριζαν το σύστημά του, προχωρά στη λεηλασία τους ρίχνοντας κι αυτούς στην ανεργία και την εξαθλίωση, δεδομένου ότι διέξοδος για την εύρεση δουλειάς δεν υπάρχει. Το μέσο της επίθεσης αυτής έχει την ελκυστική ονομασία «Απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων». Επαγγέλματα που έως τώρα για να ασχοληθεί κάποιος με αυτά χρειαζόταν κάποιες προϋποθέσεις (από πανεπιστημιακά πτυχία έως επαγγελματικά διπλώματα οδήγησης) και κυρίως αρκετά χρήματα για να ασχοληθεί. Τώρα γιατί ονομαζόταν κλειστά δεν το καταλαβαίνουμε, γιατί όποιος πληρούσε τις ελάχιστες προϋποθέσεις το έκανε, δεν τον εμπόδιζε κανείς!

Να πάρουμε για παράδειγμα το χώρο των οδικών μεταφορών, εμπορευματικών και επιβατικών (ταξί). Η ανάπτυξή τους στη χώρα μας ήταν ιδιαίτερα μεγάλη και καθόλου τυχαία σε μια χώρα όπως η Ελλάδα όπου οι μεταφορές στηριζόντουσαν κατά κύριο λόγο στα αυτοκίνητα. Ήρθαν να καλύψουν τις ανεπάρκειες του κράτους στις δημόσιες μεταφορές που και αυτές με τη σειρά τους, τίποτα δεν είναι τυχαίο, εξυπηρέτησαν μια χαρά τα μονοπώλια αυτοκινήτων και όλων όσοι κινούνται γύρω από αυτά (από πετρελαϊκές εταιρίες ώς κατασκευαστές λάστιχων και ανταλλακτικών). Αν δούμε πόσος κόσμος δούλευε και δουλεύει γύρω από το επαγγελματικό αυτοκίνητο, το τι τζίρος και καθαρό κέρδος κυκλοφορεί συνολικά, τότε θα καταλάβουμε το ενδιαφέρον για το μεγάλο κεφάλαιο, που παρουσιάζει η απελευθέρωση των συγκεκριμένων κλάδων. Εξυπηρέτησαν μια χαρά και την πολιτική σταθερότητα του συστήματος (από τη χούντα ώς τον ΠΑΣΟΚικό «σοσιαλισμό») δίνοντας σε αρκετές χιλιάδες ανθρώπους μια καλή οικονομική διέξοδο οπότε και διαβίωση, άσχετα αν αυτή προέκυπτε μετά από μεγάλη χρέωση σε τράπεζες και εμπόρους (οι άδειες κυμαινόντουσαν σε πολλές δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ) αλλά και από πολύ και κοπιαστική δουλειά (η βάρδια στα ταξί είναι τουλάχιστον 12ωρη και επταήμερη, οι δε φορτηγατζήδες δεν είχαν ωράριο!).

Η ένταξη στην ΕΕ (τότε ΕΟΚ) έφερε πολλές αλλαγές στον ελληνική οικονομία. Οι προτεραιότητες των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων μεταπρατών τους άλλαξαν. Αφού κατέστρεψαν μια σειρά παραγωγικούς κλάδους (κλωστοϋφαντουργία, αυτοκινητοβιομηχανία, ιματισμός, δέρμα, αγροτιά κ.λπ.) τώρα ήρθε η σειρά των κλάδων που κινούνται στο χώρο των υπηρεσιών και που κατά κύριο λόγο στήθηκαν από τους λεγόμενους ελεύθερους επαγγελματίες.

Πρόσχημα, τι άλλο, η κρίση. Η επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις επεκτείνεται και στα μικροαστικά στρώματα. Διότι το μεγάλο κεφάλαιο εκτός από τη διάσωση της κερδοφορίας του θέλει και κάπου να τη διοχετεύσει, και να την αυξήσει. Και αφού δεν θέλει να επενδύσει στο λεγόμενο πρωτογενή-παραγωγικό τομέα, αλλά και να’ θελε (που λέει ο λόγος) δεν του το επιτρέπουν τα μεγάλα αφεντικά, αποφάσισε να βάλει χέρι στους χώρους των υπηρεσιών που αν οι πολλές μικροϊδιοκτησίες συγκεντρωθούν σε λίγες θα επιφέρουν τεράστια κέρδη.

Για να γυρίσουμε στα αυτοκινητιστικά επαγγέλματα, το ιδεολογικό πλαίσιο είναι ήδη έτοιμο εδώ και χρόνια. Πατώντας σε υπαρκτά προβλήματα, που το ίδιο το σύστημα δημιούργησε, κατασυκοφάντησε τους εργαζόμενους σε αυτά, στήνοντας παράλληλα και το κατάλληλο νομικό πλαίσιο εδώ και χρόνια. Στα ταξί για παράδειγμα, η ίδρυση ανώνυμων εταιριών «επιτρέπεται» εδώ και μια δεκαετία σχεδόν. Δεν περπάτησαν γιατί και οι αντιδράσεις ήταν μεγάλες αλλά και γιατί οι εν δυνάμει «επενδυτές» (κυρίως από το χώρο του τουρισμού) ζητούσαν περισσότερα απ’ όσα τους έδιναν οι πρώτοι νόμοι. Έτσι πλέον απελευθερώνεται ο αριθμός αδειών που μπορεί να κατέχει κάποιος, πέφτουν οι τιμές τους και στήνεται ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο τέτοιο που αν κάποιος αποφασίσει να μην ενταχθεί σε ΑΕ, απλώς δεν θα καταφέρει να επιβιώσει. Όσοι δε ενταχθούν σταδιακά, θα μετατραπούν από μικροϊδιοκτήτες και «μέτοχοι» των εταιρειών σε φτηνό εργατικό δυναμικό που θα δουλεύουν με όλο και πιο εξευτελιστικά μεροκάματα, όντας στη δούλεψη πια των πραγματικών μετόχων των μεγάλων εταιρειών οι οποίες με μαθηματική ακρίβεια σε σύντομο χρονικό διάστημα θα απορροφήσουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τις μικρότερες. Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι η ύπαρξη μεγάλου αριθμού αδειών (33.000 φορτηγά πανελλαδικά, 35.000 ταξί από οποία τα 15-16.000 στην Αθήνα, και πολλαπλάσιοι οι εργαζόμενοι σε αυτά είτε σαν ιδιοκτήτες είτε σαν ενοικιαστές, στην Αθήνα οι εργαζόμενοι στο ταξί μόνο είναι γύρω στους 20-25.000) παρουσιάζεται σαν πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί. Τα ταξί για παράδειγμα, και πάλι στην Αθήνα, πρέπει να μειωθούν τουλάχιστον στα μισά, για να μη πούμε παραπάνω. Οι πρώτοι που υφίστανται τις συνέπειες αυτής της πολιτικής, σε συνδυασμό με τη μεγάλη πτώση της δουλειάς, τη φοροαφαίμαξη, την αύξηση ασφαλίστρων και πάγιων εξόδων των αυτοκινήτων, είναι οι χιλιάδες ενοικιαστές οι οποίοι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν πια. Όσοι εξακολουθούν να δουλεύουν το κάνουν γιατί δεν υπάρχει άλλη διέξοδος!

Μια πρώτη αντίδραση, και δυναμική μάλιστα, υπήρξε από τους φορτηγατζήδες, προς λύπη της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας. Τα γεγονότα γνωστά. Στο χώρο του ταξί, πέρα από μεγάλα λόγια, ακόμη δεν υπάρχει τίποτα, άλλωστε η πλειοψηφία των συνδικαλιστών είναι υπέρ των ανώνυμων εταιριών. Στο χώρο αυτό υπάρχουν ακόμη οι αυταπάτες ότι μπορεί να τη …«σκαπουλάρουν» γιατί από τη μια η κυβέρνηση διαδίδει ότι «η δική τους» απελευθέρωση θα γίνει το 2012 και από την άλλη το επικαιροποιημένο μνημόνιο δεν αναφέρεται σε αυτούς.

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι η επίθεση και σε αυτά τα στρώματα δεν θα σταματήσει. Άλλωστε, όπως λέει και η κυβέρνηση η τρόικα πιέζει, οπότε και αυτή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς! Οι εργαζόμενοι σε αυτούς τους χώρους, είτε ιδιοκτήτες είτε ενοικιαστές, θα πρέπει να αντισταθούν στην αφαίμαξη όχι απλά της άδειάς τους αλλά των κόπων τους, της δουλειάς τους, των ονείρων τους, της ζωής τους όλης. Να σταθούν στο πλευρό των υπόλοιπων εργαζομένων, των εργατών και υπαλλήλων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, να γίνουν συναγωνιστές στους αγώνες για αξιοπρεπή μεροκάματα και μισθούς, για ασφάλιση και υγεία για την απόκρουση και ανατροπή της κοινής σε όλα τα λαϊκά στρώματα επίθεσης. Ξεπερνώντας τους τεχνητούς διαχωρισμούς του συστήματος και τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες τους.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο αγώνας των μικροϊδιοκτητών ενάντια στη καταστροφή τους και την υπεξαίρεση της δουλειάς τους από τις μεγάλες, ξένες και ντόπιες εταιρείες είναι δίκαιος και πρέπει να στηριχτεί και να ενισχυθεί από όλες τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις. Είναι αγώνας για την επιβίωση, που διεξάγουν χιλιάδες άνθρωποι του μόχθου.

Να γίνει κατανοητό ότι όπου οι αστοί μιλούν για απελευθέρωση, το μόνο που εννοούν είναι την ακόμη μεγαλύτερη ελευθερία να κάνουν ό,τι θέλουν σε βάρος του λαού.

Σε τίποτα δεν θα επωφεληθούν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, αν τα πολλά ταξί, φορτηγά, φαρμακεία, περίπτερα, ιατρεία, δικηγορικά γραφεία, συμβολαιογραφεία, τεχνικά γραφεία, λογιστήρια γίνουν λίγες και μεγάλες εταιρείες. Το αντίθετο μάλιστα. Το κόστος των υπηρεσιών αυτών θα αυξηθεί κατά πολύ και για τη πλειοψηφία θα γίνει απαγορευτικό.