Πνίγουν τη ζωή μας στις τσιμεντουπόλεις της φτώχειας και της ανεργίας. Ν’ αντισταθούμε!

Από την Προλεταριακή Σημαία:

Η αδηφαγία του κεφαλαίου στης κρίσης τον καιρό… καταστρέφει ακόμη και τη φύση που μας περιβάλει

Η αδηφαγία του κεφαλαίου, στο πλαίσιο που εξελίσσεται η στρατηγική του επίθεση στην εργατική τάξη και στους λαούς, δεν εκδηλώνεται μονάχα στη ζωντανή εργασία με την οικονομική σύνθλιψη των εργαζομένων, των δικαιωμάτων τους και της ζωής τους. Ο πολιτικός συσχετισμός, σε συνδυασμό με την κρίση και τ’ αδιέξοδα του συστήματος, εντείνουν στις μέρες μας και την καταστροφική δράση του κεφαλαίου απέναντι στη φύση που μας περιβάλει, δημιουργώντας και απ’ αυτή την πλευρά τεράστια προβλήματα στη ζωή μας.Η εκμετάλλευση της φύσης γίνεται με όρους λεηλασίας και όχι αειφορίας, όπως φλυαρεί το πολιτικό προσωπικό του συστήματος και οι διάφορες Μ.Κ.Ο. Για παράδειγμα, η πρωτόγνωρη οικολογική καταστροφή στον κόλπο του Μεξικού από την πράσινη ΒΡ αποκαλύπτει τι κρύβεται πίσω από τον πράσινο μανδύα που φόρεσαν τελευταία ακόμη και οι πιο ρυπογόνες πολυεθνικές του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου, καθώς και τα ιμπεριαλιστικά κράτη της Δύσης ( ΗΠΑ-Αγγλία-Γερμανία κ.λπ.), που προτάσσουν τις πράσινες πολιτικές τους και την πράσινη οικονομία, εγκαλώντας ανταγωνιστές τους σαν την Κίνα, την Ινδία και άλλους.
Ο λυσσαλέος ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός και η αδηφαγία του κεφαλαίου όχι μόνο δε νοιάζεται για το περιβάλλον και απλά φλυαρεί γι’ αυτό, αλλά αξίζει να δούμε την διελκυστίνδα της συζήτησης για την κλιματική αλλαγή για να αντιληφθούμε την υποκρισία και την πραγματική φύση του συστήματος. Από τη μια, στήνεται μια ολάκερη επικοινωνιακή απάτη απέναντι στους λαούς για να τους υποτάξει και, από την άλλη, επιδιώκεται από τους παραδοσιακούς ιδιοκτήτες του πλανήτη (εφόσον ποτέ τα βρουν) να βάλλουν ένα πλαίσιο κυριαρχίας τους στον εμπορικό πόλεμο που είναι σε εξέλιξη, τέτοιο που να βάζει κωλύματα και ίσως κάποια όρια σε απειλητικά ανερχόμενες δυνάμεις των αναπτυσσόμενων χωρών και ιδίως σε Κίνα, Ινδία. Η επιλογή προστίμων και ορίων για τα καυσαέρια είναι μια επιδίωξη (βέβαια είναι ερώτημα αν και πότε θα τα βρουν) που στοχεύει στο στρίμωγμα των αναπτυσσόμενων, στην πίεση απεξάρτησης από τους υδρογονάνθρακες, στην προώθηση νέων τεχνολογιών κ.λπ.
Σ’ αυτό το πλαίσιο, τα πυρηνικά εργοστάσια βάφονται πράσινα, ακόμη πιο πράσινες οι αδηφάγες πολυεθνικές σαν την ΒΡ και γενικότερα ο λυσσαλέος ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, με θύμα του τους λαούς και τη φύση ολάκερη, καλά κρατεί και σίγουρα τα χειρότερα δεν τα είδαμε ακόμη…
Η ένταξη στο νέο δόγμα του ΝΑΤΟ που συζητιέται, πέρα από κλασικές απειλές σαν την τρομοκρατία, των απειλών σαν αυτές στον κυβερνοχώρο και της κλιματικής αλλαγής, είναι ενδεικτική της πράσινης ευαισθησίας που έχει πιάσει τη Δύση, τόσο της παραδοσιακής, οικολογικά ευαίσθητης Ε.Ε. (που ξέρει να μένει καθαρή πετώντας τα διάφορα σκουπίδια της στις εξαρτημένες χώρες), όσο και της έσχατης πράσινης οικονομίας του Ομπάμα, που τόσο έχει θαμπώσει και τον δικό μας τον Γ. Παπανδρέου, μα και τους Οικολόγους Πράσινους και άλλες ευαίσθητες ψυχές του κατεστημένου της δουλείας στον ιμπεριαλισμό στη χώρα μας.

Τα ντόπια κακέκτυπα της πράσινης ανάπτυξης

Τέτοιους σαν την οικογένεια Μητσοτάκη, τον Σταύρο Δήμα αλλά και τον SKY, την Καθημερινή, μια σειρά Μ.Κ.Ο. και άλλους…
Ο Γ. Παπανδρέου, η κυβέρνησή του και μια σειρά κολαούζοι και παπαγάλοι των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων νοιάστηκαν, τάχα, για το πραγματικό ενδεχόμενο μόλυνσης από τον, ανεπιθύμητο για τις ΗΠΑ, αγωγό στην Αλεξανδρούπολη, μα δεν ιδρώνει το αυτί τους για τα έργα που μετατρέπουν σε κρανίου τόπο τον Αστακό της Αιτωλοακαρνανίας και συσσωρεύουν τις πιο επικίνδυνες δραστηριότητες, απειλώντας τη φύση και τη ζωή των κατοίκων στην ευρύτερη περιοχή.
Ολόκληρο του πολιτικό προσωπικό και οι εσχάτως οικολογούντες του συστήματος δε βρήκαν ούτε μια κουβέντα να πουν για το ξεκλήρισμα της αγροτιάς, για την ερήμωση της υπαίθρου, για το στοίβαγμα ουσιαστικά του συνόλου του πληθυσμού σε μερικές τσιμεντουπόλεις, κύρια στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη…
Αντίθετα, όλοι αυτοί και ουσιαστικά το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας, φορείς πάντα του κοσμοπολιτισμού της υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό, πρωτοστατούν στις διάφορες αντιλαϊκές πολιτικές για την ισχυρή Ελλάδα της ανάπτυξης (στα πλαίσια της Δύσης και της Ε.Ε.) και της προόδου. Τάζουν στο λαό χρυσά κουτάλια, την ίδια ώρα που εξασφάλιζαν για τα ντόπια και ξένα αφεντικά τους τη λεηλασία του πλούτου της χώρας, χωρίς κανένα σχέδιο και προοπτική για το αύριο πέρα από τις όποιες κάθε φορά προοπτικές άφηνε για την ξενόδουλη αστική τάξη η εκάστοτε συγκυρία του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.
Βέβαια, το real estate, ή ο ρόλος διαμετακομιστικού κέντρου και υποδοχής των πιο ρυπογόνων δραστηριοτήτων και άλλοι ίσως ρόλοι χρησιμοποίησης της χώρας είναι πολύ πιθανόν να δώσουν στο μέλλον νέους γύρους κερδοφορίας από τη συνέχιση της λεηλασίας της χώρας. Είναι, ωστόσο, ένα καθοριστικό ζήτημα για το παρόν και το μέλλον του λαού το πώς θα εξελιχθούν το αμέσως επόμενο διάστημα οι λαϊκές αντιστάσεις. Το αν, πως και πόσο θα αποδεχτεί ο λαός τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα ή αν θα ξεσηκωθεί να διεκδικήσει τα δίκια του. Γύρω απ’ αυτό το κρίσιμο ζήτημα πρέπει να σταθούν ευθέως και χωρίς περιστροφές οι αριστερές πολιτικές οργανώσεις, οι αγωνιστές και οι συλλογικότητες που νοιάζονται για το λαό, τα προβλήματά του και την προοπτική της πάλης του.

Τα κάθε λογής προβλήματα του λαού αντιμετωπίζονται με αγώνες

Τα πρωτόγνωρα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα κάνουν, έτσι κι αλλιώς, το βίο αβίωτο στους εργαζόμενους, μέσα από την αμέτρητη φτώχεια, την ανεργία και τα αδιέξοδα που πυκνώνουν. Ακόμη χειρότερα γίνονται τα πράγματα όταν αυτά τα προβλήματα που δημιουργεί στο λαό η αντιλαϊκή επίθεση προστίθενται στα αφόρητα προβλήματα που γεννά το στοίβαγμα σε πόλεις-τέρατα, στοίβαγμα που γίνεται χωρίς τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την ποιότητα ζωής του.
Απ’ αυτή την άποψη, και χωρίς να θέλει κάποιος να παρακάμψει τον κρίσιμο και ζωτικά αναγκαίο αγώνα των εργαζομένων και των ανέργων για την ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων, είναι ένα ζήτημα μια σειρά μέτωπα αγώνα ανά την Ελλάδα που αφορούν ζητήματα ποιότητας ζωής στη γειτονιά ή σε μια ευρύτερη περιοχή, να αντιμετωπίζονται από ταξική σκοπιά και σε μια προοπτική διεκδίκησης ποιότητας ζωής σε σύγκρουση με το σύστημα, που ποσώς νοιάζεται για κάτι τέτοιο, αν δεν αναγκαστεί.
Πόσο μάλλον σε μια εξαρτημένη χώρα, που είναι απ’ αυτές που θα φορτωθούν τόσο τα σπασμένα της παγκόσμιας κρίσης, όσο και τα ίδια τα σκουπίδια της καπιταλιστικής ανάπτυξης ιμπεριαλιστικών χωρών. Εδώ αξίζει να έχουμε υπόψη πως ακόμη και τα όποια στοιχεία ανθρωπιάς σε κάποιες πόλεις των ιμπεριαλιστικών χωρών, πέρα από ζήτημα ισχύος και γοήτρου, ήταν και αποτέλεσμα διεκδικήσεων κινημάτων σε εποχές άλλων συσχετισμών, όπου, μάλιστα, μ’ έναν τρόπο υπήρχε και σύγκριση με κάποιες άλλες πόλεις που χτίζονταν μ’ ένα άλλο σύστημα, αυτό της ισόμετρης σοσιαλιστικής ανάπτυξης…
Σήμερα η μετακίνηση με Ι.Χ. χάριν της αυτοκινητοβιομηχανίας, η συγκέντρωση στις μεγαλουπόλεις και η καταστροφή της φύσης είναι κλασική συνταγή της καπιταλιστικής ανάπτυξης, πόσο μάλλον στις εξαρτημένες χώρες ή στις λεγόμενες αναπτυσσόμενες, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους.
Με βάση τον πολιτικό συσχετισμό, οι συστημικές απόψεις για το ζήτημα του περιβάλλοντος, που το αντιμετωπίζουν σαν ένα παναθρώπινο πρόβλημα σε τελείως αταξική βάση, δημιουργούν κλίμα σύγχυσης και αυταπάτες που, όμως, πρέπει να ξεπεραστούν. Τα προβλήματα ζωής στις πόλεις και τα χωριά πέρα από την επελαύνουσα φτώχεια και την ανεργία είναι τεράστια, μα αυτά είναι το σύστημα που τα γεννά και τα οξύνει, δεν είναι μοιραία, ιδιαίτερα σε μια εποχή που υπάρχει ήδη αρκετή εμπειρία, π.χ. σε σχέση με την πρώτη βιομηχανική ανάπτυξη, και, φυσικά, οι πράσινες μπίζνες έχουν και αυτές στόχο το κέρδος και όχι την επίλυση των λαϊκών προβλημάτων στις πόλεις-τέρατα ή στα ρημαγμένα χωριά.

Τα λαϊκά προβλήματα και οι εκλογικές αγωνίες

Ενα άλλο ζήτημα, που δυστυχώς αφορά συμπεριφορά δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά, είναι πως αυτά τα προβλήματα ζωής των εργαζόμενων στη γειτονιά που ζουν πρέπει να ξεκαθαριστεί πως λύνονται με αγώνες και όχι με προτάσεις στο σύστημα. Φυσικά, δεν ευνοείται η ανάπτυξη αγώνων όταν κάποιοι θυμούνται αυτά τα προβλήματα όταν πλησιάζουν οι λεγόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Το ’χουμε δει πολλές φορές να ψάχνουν, αριστεροί τάχα σχηματισμοί, για τα τοπικά προβλήματα λίγο πριν τις εκλογές και αυτό συμβαίνει τόσο γιατί λείπουν από τη ζωή και τους αγώνες των κατοίκων της γειτονιάς, όσο και γιατί συχνά κάποιοι ψάχνουν τη λίστα με τα τοπικά προβλήματα σαν ειδικοί που θα δώσουν και τις λύσεις και τις προτάσεις τους έξω από τη λογική της μαζικής διεκδίκησης.
Και αν άλλες φορές απλά διαφωνούσαμε με μια τέτοια αντίληψη και πρακτική, τώρα, με τα τόσο οξυμένα κεντρικά ζητήματα της φτώχειας και της ανεργίας να βασανίζουν τους λαϊκούς ανθρώπους κάθε γειτονιάς, είναι για μας εξοργιστικό να ψάχνει κανείς για τα ζητήματα της γειτονιάς για να τα αναδείξει στην εκλογική του παρέμβαση…
Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που δηλώνουν στην έντυπά τους πως βλέπουν την πολιτική διάσταση της επερχόμενης αναμέτρησης. Είναι ένα ζήτημα αν μένουν σ’ αυτό στα σχήματα που παρεμβαίνουν. Ωστόσο, είναι απορίας άξιο πώς, αφού βλέπουν πολιτικά τα ζητήματα και κυρίαρχη την πάλη για την ανατροπή των μέτρων (όσο δε τη νοθεύουν και αποπροσανατολίζουν με διάφορα χαρούμενα), δεν περνάει από το μυαλό τους να γυρίσουν την πλάτη στον αντιδραστικό -κατά τ’ άλλα- Καλλικράτη, που, έτσι κι αλλιώς, δεν αφήνει περιθώρια για την Αριστερά και να επικεντρώσουν στην κοινή δράση για το κρίσιμο και ζωτικό για το λαό ζήτημα της ανατροπής των μέτρων και της αντιλαϊκής επίθεσης. Αποδεικνύουν, δυστυχώς, μια σειρά δυνάμεις που φτάνουν να αυτοχαρακτηρίζονται και αριστερές, ριζοσπαστικές , ως και επαναστατικές τάχα, πως ο εκλογικός κρετινισμός τους δεν τους επιτρέπει ούτε απολογισμούς για πρόσφατες αυταπάτες που γκρεμίστηκαν (βλέπε ΣΥΡΙΖΑ), ούτε σωστή αποτίμηση της συγκυρίας, ούτε, πολύ περισσότερο, τη χρήσιμη και αναγκαία αποφασιστική στράτευση στην κατεύθυνση της κοινής δράσης για την ανατροπή της επίθεσης. Γιατί, βέβαια, είναι άλλο η αναγκαιότητα της κοινής δράσης για την ανατροπή των μέτρων και άλλο η επιδίωξη εκλογικών κοινοπραξιών για τον Καλλικράτη, που, ναι μεν αντιδραστικός, αλλά, όπως και να’ χει, εκλογές είναι και δεν πρέπει να λείψουμε.
Για μας η ενασχόληση με τα πραγματικά προβλήματα του λαού και η αντιμετώπισή τους με όρους μαζικής πάλης είναι μόνιμο ζητούμενο σε κάθε πόλη και γειτονιά και σε κάθε γωνιά της χώρας. Στη συγκυρία που διανύουμε, έστω και αν έχουν ψηφιστεί τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα, διαπιστώνουμε πρώτα πρώτα πως ο λαός δεν αντέχει να τ’ αποδεχτεί και βέβαια πως η αντιλαϊκή επίθεση δεν έχει τελειώσει και ουσιαστικά δεν έχει τέλος από πλευράς προθέσεων του συστήματος.
Η πάλη για την ανατροπή των μέτρων δεν είναι μικρό, είναι τεράστιο καθήκον και ανάγκη για κάθε αγωνιστή, για κάθε λαϊκό άνθρωπο, σε κάθε γειτονιά. Από δίπλα και τα προβλήματα της πόλης-τέρας ή και του ρημαγμένου χωριού για κάποιους εναπομείναντες…
Ολα αυτά τα προβλήματα, η αντιλαϊκή επίθεση και η εφαρμογή του Καλλικράτη θα τα επιδεινώσει αν δεν υπάρξουν χωρίς καθυστέρηση υπολογίσιμοι μαζικοί αγώνες. Τέτοιους που δε θέλει και δε μπορεί να διοργανώσει ούτε η ξεπουλημένη ΓΣΕΕ, ούτε το ΠΑΜΕ.
Τέτοιους αγώνες, που μπορούν να ξεσπάσουν το επόμενο διάστημα, μπορεί να συνδράμει και να ενισχύσει η κοινή δράση αγωνιστών που θα δένονται και θα κατακτούν εμπιστοσύνη μεταξύ τους μέσα από την πάλη για κάθε λαϊκό πρόβλημα. Μέσα απ’ τη δράση για την ανατροπή της επίθεσης που απλώνει τη φτώχεια και την ανεργία, μα ταυτόχρονα καίει τα δάση και καταστρέφει τη φύση και τη ζωή μας από κάθε άποψη.