Μπορεί να χαθεί ένα λιοντάρι στην ζούγκλα; Για εμάς τους μεγάλους ακόμη και αν ένα λιοντάρι ξεκόψει από την σαβάνα που συνήθως ζει και οδηγηθεί προς την ζούγκλα, είναι δύσκολο να χαθεί. Θα βρει τα πατήματα του ή τις μυρωδιές για να προσανατολιστεί και να βρει τον δρόμο του. Για την παιδική φαντασία όμως είναι πολύ φυσικό, ένα λιοντάρι να μπερδευτεί, να χάσει τους γονείς ή τους φίλους του και να μπλέξει σε απίθανες περιπέτειες. Κάτι τέτοιο θα σκέφτηκε και ο Θοδωρής όταν στα μέσα του Αυγούστου περπατούσε ανάμεσα στους φοίνικες της Πρέβελης και με την απαραίτητη περιπαικτική συνδρομή μας, ένιωθε πως βρίσκονταν στην καρδιά μιας ζούγκλας με άγρια ζώα να παραμονεύουν.Ξανακατέβηκα φέτος στην Πρέβελη, ύστερα από αρκετά χρόνια ακολουθώντας τα γρήγορα μικρά βήματα του Θοδωρή, περπατήσαμε στο φοινικόδασος που αυτήν την φορά ήταν άδειο από κατασκηνωτές και περάσαμε ένα όμορφο απόγευμα στις ακτές του Λυβικού. Η όμορφη διάθεση δεν χάλασε ούτε μπροστά στην θέα με τις ξαπλώστρες ούτε στην πολύχρωμη παράταξη των πλαστικών ποδηλάτων θαλάσσης που ήταν μιας κιτς κατάσταση καλοκαιρινής αρπαχτής στα πράσινα νερά του ποταμιού. Άλλωστε εξαιτίας κυρίως του Θοδωρή νοικιάσαμε ένα από αυτά για μια βόλτα μέχρι τα πρώτα βράχια και ο μικρός εκτός από εξερευνητής στην ζούγκλα με τους φοίνικες μετατράπηκε στην φαντασία του σε ένα δεινό καπετάνιο οδηγώντας άτσαλα το πλαστικό ποδήλατο.
Μαζί μας εκατοντάδες, ξένοι κυρίως τουρίστες, οι οποίοι ασθμαίνοντας ανεβοκατέβαιναν τα σκαλιά για έναν προορισμό που κάθε επισκέπτης στην Κρήτη που σέβεται τους τουριστικούς οδηγούς, ειδικά την πρώτη φορά, πρέπει απαραίτητα να δει. Στην είσοδο το δαιμόνιο της αρπαχτής των τοπικών αρχών αντί για εισιτήριο έχει δημιουργήσει ένα πρόχειρο χώρο στάθμευσης επί πληρωμή σε αντίθεση με το χώρο κάτω όπου η εγκατάλειψη ήταν εμφανής, δίχως ίχνος προστατευτικών μέτρων. Για πυροπροστασία ούτε λόγος. Στην επιστροφή, φορτωμένος στην πλάτη τον Θοδωρή, που στα μισά της ανηφόρας όπως ήταν φυσικό κουράστηκε, μεταξύ σοβαρού και αστείου σχολιάσαμε πως την επόμενη φορά στην Πρέβελη μάλλον θα έρθει μόνος του.
Υπήρξαν, και κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρξουν, και μεγαλύτερες τραγωδίες από περιβαλλοντική και ανθρώπινη πλευρά εξαιτίας των καλοκαιρινών πυρκαγιών που καταστρέφουν την χώρα, χρόνια τώρα. Αποτέλεσμα κυρίως του ανθρώπινου παράγοντα και της πολιτικής λεηλασίας και εγκατάλειψης που συντηρούν οι πολιτικές των κυβερνήσεων. Από αυτήν την σκοπιά η καταστροφή στην Πρέβελη δεν είναι πρώτου μεγέθους και σημασίας από περιβαλλοντικής σκοπιάς αν και για την γύρω περιοχή θα έχει ένα σημαντικό αντίκτυπο κυρίως για την τουριστική κίνηση. Παρ’ όλα αυτά η καταστροφή ενός εκπληκτικού αισθητικά τοπίου και ειδικά όταν έχεις νωπές ακόμη τις εικόνες του σου προκαλεί έντονη θλίψη και μια ισχυρή δόση πικρίας.
Δεν είναι όμως μόνο η θλίψη. Αλλά και η οργή. Για το γεγονός πως ειδικά στην Πρέβελη η φύση θα μπορούσε να είναι σύμμαχος ισχυρός σε ένα σύστημα πυροπροστασίας του δάσους, μιας και το νερό είναι άφθονο και δίπλα στα δένδρα. Όπως επίσης θα μπορούσε να είχαν γίνει ενέργειες πρόληψης με αποψίλωση και καθαρισμό των ξεραμένων κορμών και φύλλων από τους φοίνικες. Τίποτε από όλα αυτά δεν είχε γίνει, όπως μπορούν να πιστοποιήσουν όλοι οι προσεκτικοί πρόσφατοι επισκέπτες και παραδέχονται τώρα εκ των υστέρων οι διάφοροι τοπικοί αρμόδιοι. Πολύ περισσότερο μάλιστα που, όπως ισχυρίζονται αρκετοί, κάποιοι είχαν την φαεινή ιδέα τα τελευταία χρόνια να φυτέψουν πεύκα δίπλα στους φοίνικες, ιδανικό προσάναμμα σε περίπτωση πυρκαγιάς σε μια περιοχή που είναι πασίγνωστο πως η ταχύτητα των ανέμων είναι αρκετές φορές απίστευτη.
Είμαι σίγουρος πως πολλοί σε όλη την χώρα, που επισκέφτηκαν την Πρέβελη κάποια στιγμή της ζωής τους, με το άκουσμα της καταστροφής διακατέχονται με τα ίδια αισθήματα θλίψης και οργής. Δεν είμαι ειδικός στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών και δεν μπορώ να ξέρω αν η φωτιά θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί από τους πολλούς νέους, ελεύθερους κατασκηνωτές που έκαναν γνωστή την Πρέβελη στις προηγούμενες δεκαετίες και εκδιώχτηκαν κακήν-κακώς τα τελευταία χρόνια. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι πως η Πρέβελη καταστράφηκε όταν το δάσος «καθάρισε» από αυτούς. Θέλω να πιστέψω επίσης εκείνους που θεωρούν πως οι φοίνικες μπορούν να αναγεννηθούν σχετικά εύκολα και γρήγορα αν και είναι οι ίδιοι άνθρωποι, που όντας αρμόδιοι δεν έκαναν τίποτε για να βοηθήσουν τα τροπικά δένδρα να προστατευθούν. Δεν συμφωνώ επίσης με τον οργισμένο «Καιρό» της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, που τα βάζει με τον μέσο ατομιστή Νεοέλληνα. Γιατί και για την δική του συμπεριφορά, όπως και για πολλά άλλα, ευθύνεται η –θεός να την κάνει- ελληνική ολιγαρχική ελίτ, που κατάντησε την χώρα υπόδουλη, ρημαγμένη και εχθρική για τον λαό της.
Αναλογιζόμενος την απορία του μικρού Θοδωρή για το που μπορεί να κρύβονταν τα άγρια ζώα ανάμεσα στους φοίνικες της Πρέβελης τώρα ξέρω τι θα έπρεπε να του απαντήσω. Τα αληθινά άγρια ζώα παραμόνευαν εδώ και καιρό μακριά από το δάσος, στις μεγάλες πόλεις και τα κρατικά γραφεία και με την πολιτική της εγκατάλειψης και του κέρδους, κατάφεραν να καταστρέψουν και την Πρέβελη όπως και πολλά άλλα πράγματα σε αυτήν την χώρα.
Δημήτρης Παυλίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου