ΤΟ ΜΠΟΪ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ

(ή το πώς Κόντυνε τόσο πολύ ένας ολάκερος Λαός…)

Στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, την Κόκκινη Πρωτομαγιά του 1944, οι «προοδευμένοι» και «πλεονασματικοί» σήμερα στον προϋπολογισμό τους, τότε ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΝΑΖΙ, εκτέλεσαν 200 αριστερούς πατριώτες Έλληνες.

Γνωστή η ΙΣΤΟΡΙΑ (Με κεφαλαία γράμματα η λέξη ΙΣΤΟΡΙΑ)

Άγνωστη όμως η ΙΣΤΟΡΙΑ ενός πιτσιρικά 12 ΕΤΩΝ (!!!), που πιάστηκε με τους υπόλοιπους άντρες και οδηγήθηκε μαζί τους στον τοίχο της ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ.

Στήθηκαν όλοι στο μεγάλο μαντρότοιχο, με αντίκρυ τους τα θηριώδη πολυβόλα. Κι έτσι καθώς ήταν πάντα οργανωμένοι οι ΝΑΖΙ, όπως και σήμερα άλλωστε οι απόγονοί τους, και δεν ήθελαν με τίποτα να αφήσουν κάτι στην τύχη, έστησαν τα πολυβόλα σε ψηλές τσιμεντένιες εξέδρες, έτσι που το ύψος βολής να φτάνει σε ένα αντρίκιο μπόι.

Δεν είχε γίνει όμως πρόβλεψη για τα ΠΑΙΔΙΑ…!

Σε τούτο τον έρμο τόπο, ένα ΠΑΙΔΙ, ένα ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΟ ΑΜΟΥΣΤΑΚΟ παλληκαράκι, στάθηκε απέναντι από τα πολυβόλα.

Εύστροφος ο «μικρός» (μονάχα στο μπόι) πήρε χαμπάρι πως το μπόι του ήταν κάτω από τη γραμμή βολής.

Και ΑΝΑΣΗΚΩΘΗΚΕ στα ΑΚΡΟΔΑΧΤΥΛΑ για να μην τη βγάλει καθαρή, να μην κουτσοβολευτεί δίπλα τους πεθαμένους…

Ένα ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΟ ΠΑΙΔΙ ΑΝΑΣΗΚΩΘΗΚΕ στα ακροδάχτυλα των ποδιών του και γίνηκαν με μιας αυτοί οι 2-3 πόντοι, ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΗΘΟΥΣ…!!!

Όταν άρχισαν τα όργανα του Θανάτου, όχι μονάχα κανείς από τους 200 αριστερούς δεν έσκυψε να φυλαχτεί, μα κι ένα παιδί, ναι ένα ΠΑΙΔΙ, ΑΝΑΣΗΚΩΘΗΚΕ για να μην ΞΕΦΥΓΕΙ…!!!

ΠΩΣ ΓΙΝΗΚΕ μωρέ και οι τότε πιτσιρικάδες που μεγάλωσαν και γλύτωσαν και γέννησαν παιδιά, πως γίνηκε και φτιάξανε ένα ΛΑΟ που …ΣΚΥΒΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ και ΜΟΝΙΜΑ για να ...φυλαχτεί;

ΠΩΣ ΓΙΝΗΚΕ μωρέ και σε 66 χρόνια δρόμου να ΚΟΝΤΥΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ τόσο ΠΟΛΥ; που να μας κόφτει μονάχα να περάσει το κεφαλάκι μας κάτω από τα μέτρα του Δ.Ν.Τ., να μην μας αγγίξουν εμάς και γύρω μας τσιμέντο όλα;

ΠΩΣ ΓΙΝΗΚΕ μωρέ σε δυο γενιές να ΘΑΦΤΗΚΕ ΤΟΣΟ ΗΘΟΣ όσο του ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ της ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ κάτω από εισαγόμενα μπιχλιμπίδια και πλαστικά δανεικά καλούδια;

ΠΩΣ ΓΙΝΗΚΕ μωρέ και μαζευόμαστε ούλοι στις παρελάσεις και στις παράτες δυο βολές το χρόνο για να …καμαρώσουμε τα καμάρια μας, να έχουμε ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙ εντελώς ότι ανάμεσά τους είναι και ΕΚΕΙΝΟ, το ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΟ της ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ, ΜΑΤΩΜΕΝΟ και ΕΥΤΕΛΙΣΜΕΝΟ όσο ποτές….!!!

ΠΩΣ ΓΙΝΗΚΕ μωρέ και θεριέψαμε εμείς οι ίδιοι στο τόπο μας Άρχοντες ραγιάδες, ξεπουλημένους, ανέραστους, απαίδευτους, μειοδότες των ονείρων μας και νεκροθάφτες των προσδοκιών μας, κουκουλοφόρους-όπως τότε- των όσων στέκονται απέναντι σε τοίχους-όπως τότε ;

Τώρα, απέναντι στα ΙΔΙΑ ΠΥΡΑΚΤΩΜΕΝΑ ΠΟΛΥΒΟΛΑ, στέκεται ΒΟΥΒΟΣ και ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΟΣ ένας ολάκερος ΛΑΟΣ με την ψυχή του ΚΟΥΡΕΛΙΑΣΜΕΝΗ και την ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ του να σέρνεται μέσα στα ΓΗΠΕΔΑ, στις ΑΡΕΝΕΣ, στα ΠΡΩΙΝΑΔΙΚΑ, στα CLUBS.

ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ, «ΔΕΙΛΟΙ-ΑΒΟΥΛΟΙ-ΜΟΙΡΑΙΟΙ Αντάμα» κατά πως λέει ο ΒΑΡΝΑΛΗΣ, θεατές της ζωής μας, με μονάχη έγνοια μην και μας πέσει η σακούλα με το POP CORN απ’ τα σφιγμένα ποδάρια μας…

Τώρα….! Ειδικά τώρα που στήνουν ξανά, όπως τότε το 1944, την ίδια τη ΖΩΗ ΜΑΣ και το ΜΕΛΛΟΝ των ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ στο ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ.

Και είναι αλήθεια αυτό που μας δίδαξαν οι ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ μας, πως ζωντανοί και πεθαμένοι σ΄ αυτό τον τόπο, είναι ΟΛΟΙ της ίδιας κοινότητας μετέχοντες, ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΣΑΝ ΓΥΡΙΣΕΙ Ο ΚΥΡΗΣ ΜΑΣ, που θα ΓΥΡΙΣΕΙ ΑΡΓΑ ή ΓΡΗΓΟΡΑ…

Τότενες θα απλώσει ένα ΜΑΚΡΥ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΟΡΔΟΝΙ στο μπόι ενός ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΟΥ ΠΕΘΑΜΕΝΟΥ ΑΓΟΡΙΟΥ….να δει….να ΕΛΕΓΞΕΙ…ΠΟΣΩΝ ΤΟ ΜΠΟΪ ΜΙΚΡΥΝΕ και περνά από κάτου….κι αν έμεινε κανείς που να μην χωρά ….θα τονε γλυκοφιλήσει σταυρωτά στα μάγουλα…

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ….!

Κι όσο για τους υπόλοιπους; σίγουρα θα μονολογήσει:

«Η Πείνα και η Ξεφτίλα είναι μωρέ το …ΚΑΜΑΡΙ του ΚΙΟΤΗ και του ΣΚΛΑΒΟΥ που του μέλλει ντροπιασμένος να ΘΑΦΤΕΙ…»

Υ.Γ. (δικό μας): To κείμενο αυτό το έστειλε ένας φίλος του blog.  Αν και δεν συμφωνώ σε όλα όσα λέει, το δημοσιεύω γιατί είναι κραυγή αγωνίας ενός αριστερού ανθρώπου, ενός αγωνιστή.

Το κόντυμα σύντροφέ μου δεν αφορά το λαό μας, η αν θες μόνο αυτόν! Αφορά κατά κύριο λόγο την επίσημη αριστερά που με τη στάση της φρόντισε να κοντύνει τις προσδοκίες και τους αγώνες του.

Όταν ο λαός μας λοιπόν ξαναποκτήσει το μπόι του τότε πολύ από δαύτους που καμώνονται τους σωτήρες του και τους τιμητές του θα σκύψουν το κεφάλι. Αν δεν τους το κόψει!

Όσο για το δωδεκάχρονο παιδί, πράγματι με εντυπωσίασε γιατί δεν το ήξερα. 'Αλλη μια ιστορία που δείχνει ποιός είναι πράγματι ο λαός μας, όλοι οι λαοί του κόσμου. Γιατί τέτοια είναι τα παιδιά της Παλαιστίνης που γεννιώνται με την βεβαιότητα, σχεδόν, ότι θα πεθάνουν νωρίς γιατί πολεμούν με τη πέτρα και το όπλο εδώ και εξήντα χρόνια τον κατακτητή. Τέτοια είναι και τα παιδιά της Ινδίας που παλεύουν με το όπλο στο χέρι για να σώσουν τον τόπο τους. Τέτοια είναι χιλιάδες παιδιά σε όλο το κόσμο που αποδεικνύουν ότι και αν για κάποιο διάστημα τους κοντύνουν τους λαούς αυτό θα είναι προσωρινό!