Στις 26 του Σεπτέμβρη πραγματοποιήθηκαν εκλογές στη Βενεζουέλα, το αποτέλεσμα παρουσιάστηκε από συστημικά και αριστερά μέσα ενημέρωσης ως νίκη της μπολιβαριανής επανάστασης και ειδικά του Τσάβες παρ' όλο που δεν μπόρεσε να πάρει τα 2/3 των εδρών. Η νίκη αυτή προκάλεσε τα συγχαρητήρια πολλών αριστερών κομμάτων της αριστεράς διεθνώς και στη χώρα μας. Αυτό που δε γραφόταν όμως ιδιαίτερα ήταν τα ποσοστά και το ύψος της συμμετοχής. Και από ανθρώπους, εφημερίδες, κόμματα και οργανώσεις που επενδύουν πολλά στις εκλογικές διαδικασίες. Ίσως μάλλον γι' αυτό ακριβώς απέφευγαν να αναφερθούν σε αυτά γιατί μάλλον κάπως διαφορετικά συμπεράσματα θα έβγαιναν!
Στη Βενεζουέλα της "επανάστασης" λοιπόν, του αντιαμερικανισμού (και ουχί αντιιμπεριαλισμού), το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές ήταν 66,5% (φανταστείτε τι αρνητικές κριτικές θα άκουγε ο ελληνικός λαός αν απείχε με 33,5% στις εκλογές, όπως και έγινε!). Από αυτό το 66,5% λοιπόν το 48,20 ψήφισε τη συμμαχία "σοσιαλιστών και κομμουνιστών" και το 47,17% τους δεξιούς, σχεδόν ίσα! Η διαφορά των εδρών (98 και 65 αντίστοιχα) οφείλεται στον εκλογικό νόμο και μόνο.
Άραγε τι να φταίει που ο λαός της Βενεζουέλας διαλέγει είτε αποχή είτε όσοι ψηφίζουν δεν ψηφίζουν κατά πλειοψηφία την ...επανάσταση και τη ...σοσιαλιστική διαδικασία; To κλούβιο τους το κεφάλι; Δεν ξέρουν ποιό είναι το συμφέρον τους; Ο ιμπεριαλισμός και οι διεθνείς συνομωσίες; Τι τέλος πάντων;
Μήπως φταίει ότι αυτό που γίνεται στη χώρα αυτή, δυστυχώς και το εννοώ, δεν έχει σχέση με καμιά διαδικασία μετάβασης στο σοσιαλισμό αλλά με το ότι μια μερίδα της αστικής τάξης έχοντας ισχυροποιηθεί και έχοντας πάρει το πάνω χέρι στη χώρα έχει άλλες στοχεύσεις που δε χωράνε τους αμερικανούς και γι' αυτό κοιτάει προς Ε.Ε. και Ρωσία; Μήπως οι "φιλολαϊκές" πολιτικές που εφαρμόζονταν τα προηγούμενα χρόνια και τις είχαν πολλοί ως παράδειγμα στη χώρα μας, από την επίσημη ως την επαναστατική αριστερά, δεν ήταν τίποτ' άλλο παρά παροχές σε κάποια στρώματα για να στηρίξουν τη πολιτική αυτή; Γιατί κατά τα άλλα οι φτωχοί μετά από τόσα χρόνια επανάστασης παραμένουν και μάλιστα τελευταία αυξάνουν, μιας και οι παροχές μειώνονται αφού δεν υπάρχουν λεφτά!
Mήπως φταίει το ότι ο λαός της χώρας δυσκολεύεται και εκεί όλο και περισσότερο με πρόσχημα την κρίση; Kαι το ότι όπου αντιδρά αντιμετωπίζει τη καταστολή και τη βία από μεριάς κράτους και κεφαλαίου; Τι σόι σοσιαλισμός είναι αυτός στέλνει τα ντόπια ΜΑΤ και καταστέλουν αγώνες σε εργοστάσια φτάνοντας μέχρι και στη δολοφονία; (π.χ. Μιτσουμπίσι το Γενάρη του 2009).
Αν σε κάτι χρησιμεύουν οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα, και στις άλλες χώρες της Λ. Αμερικής που έχουν "αριστερές" κυβερνήσεις, είναι να βγουν κάποια συμπεράσματα για το επαναστατικό κίνημα διεθνώς. Συμπεράσματα που έχουν ξαναβγεί και θα εξακολουθούν να βγαίνουν όσο θα υπάρχει καιταλισμός και ταξική πάλη. Ότι αν οι λαοί δεν πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου και την αναθέτουν σε διαφόρων αποχρώσεων ρεφορμιστές στο τέλος θα βγαίνουν ηττημένοι. Αν δε σπάσεις αυγά (ή κατά το ελληνικότερον τζάμια) ομελέτα δε γίνεται λέει ο λαός μας. Έτσι και ο σοσιαλισμός. Αν δε φτάσουν οι λαοί στην οριστική σύγκρουση, με τα όπλα στο χέρι που λέει και το σύνθημα, αν δεν καταστρέψουν οι εργάτες τον αστικό κρατικό μηχανισμό και δεν δημιουργήσουν τη δική τους εξουσία, το αποτέλεσμα θα είναι μια από τα ίδια. Και πάλι καπιταλισμός, που δεν πολεμήθηκε ποτέ, και πάλι εκμετάλλευση που δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει, και πάλι επίθεση σε κατακτήσεις και δικαιώματα, και πάλι καταστολή. Ξέρω είναι παλιά και τετριμμένα αυτά που λέω αλλά τι να κάνουμε αυτά δικαιώθηκαν από την ιστορία, όχι τα άλλα που είναι ακόμη πιο παλιά! Ποτέ δεν έγινε επανάσταση με εκλογές, όσο καλές προθέσεις και υπήρχαν!
Και για την ιστορία, για όσους υποστηρίζουν τον εργατικό έλεγχο βάζοντάς τον ως άμεσο αίτημα πάλης στη χώρα μας. Δεν τον άντεχε ούτε η σοσιαλιστική διαδικασία του Τσάβες, τον απέρριψαν με συνοπτικές διαδικασίες!
Άλλη μια περίπτωση έλλειψης επαναστατικής αριστεράς, άλλη μια περίπτωση όπου η ρεφορμιστική αριστερά οδηγεί ένα λαό στην ήττα και την απογοήτευση.
Γράφεται και λέγεται ότι και στο χώρο του μπολιβαριανού μετώπου υπάρχουν φωνές που βλέπουν ότι το πράγμα δε πάει καλά, ότι αντιδρούν και καλούν σε εμβάθυνση της σοσιαλιστικής διαδικασίας. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω το μέγεθος και το βάθος των δυνάμεων αυτών. Ελπίζω να υπάρχουν δυνάμεις που να εννούν την επανάσταση στη πραγματικότητα και όχι στα λόγια. Αν όμως δεν γίνει υποκείμενο της επανάστασης ο ίδιος ο λαός, η εργατική τάξη της Βενεζουέλας, τίποτα δε πρόκειται να γίνει. Μακρυά και έξω από το λαό κανένας δε μπορεί να λέγεται επαναστάτης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου