Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, με αφορμή τις κινητοποιήσεις των συμβασιούχων του υπουργείου Πολιτισμού στην Ακρόπολη, παρακολουθήσαμε μία συντονισμένη εκστρατεία από φερέφωνα του συστήματος σε κάθε είδους ΜΜΕ συκοφάντησης και σπίλωσης του δικαιώματος των εργαζομένων να επιλέξουν τη μορφή κινητοποίησης που επέλεξαν. Το συγκεκριμένο στιγμιότυπο αποτελεί απλά την κορύφωση μιας συζήτησης που μεθοδικά συντηρείται εδώ και καιρό και έχει να κάνει με τη γενικότερη κατάσταση του κέντρου της Αθήνας. Έτσι, πολύ εύκολα και «φυσικά», η συγκεκριμένη κινητοποίηση τοποθετήθηκε στο φόντο της γενικότερης υποβάθμισης του κέντρου της Αθήνας ώστε να προσπερνάτε με χαρακτηριστική ευκολία το προφανές του δίκαιου του αγώνα των συγκεκριμένων εργαζομένων αλλά και κάθε άλλου που διαμαρτύρεται στο κέντρο της Αθήνας.
Κάθε μορφή κινητοποίησης εντάσσεται μαζί με το θέμα των ναρκωτικών, των κλοπών, της μόλυνσης, των μεταναστών στους παράγοντες υποβάθμισης του κέντρου και άρα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως πρόβλημα. Πρόβλημα για την ομαλή λειτουργία των τουριστικών υπηρεσιών που παρέχονται στην περιοχή, των επενδύσεων αλλά και, όπως προσφάτως πληροφορηθήκαμε, της προσπάθειας της χώρας να βγει από την κρίση.
Η χώρα παρακολουθείται, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, και τα μάτια των κατόχων ελληνικών ομολόγων αλλά και των επενδυτών είναι στραμμένα πάνω μας και κάθε τέτοια εκδήλωση αυξάνει τους «φόβους» ανεβάζοντας τα spreads. Εδώ μπορούμε να παρατηρήσουμε δύο πράγματα. Πράγματι, τα βλέμματα όλων, ή έστω αρκετών, είναι στραμμένα πάνω μας το τελευταίο διάστημα. Υπάρχουν τα βλέμματα αυτών που έχουν επενδύσει στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ότι θα καταφέρει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του μνημονίου, δηλαδή να συνεχίσει την επίθεση στα δικαιώματα και κεκτημένα των εργαζομένων, και να διατηρήσει ένα επίπεδο «κοινωνικής ειρήνης» που είναι απαραίτητο για τις διάφορες λειτουργίες του συστήματος. Υπάρχουν τα βλέμματα των ξένων επιτηρητών του μνημονίου και των ιμπεριαλιστικών κέντρων που το επέβαλαν τα οποία «φοβούνται» για παρεκτροπές από τα συμφωνημένα. Αυτά κατά βάση θέλησε να «ησυχάσει» η κυβέρνηση δείχνοντας την αποφασιστικότητά της να καταστείλει τις κινητοποιήσεις, ακόμα και στέλνοντας τα ΜΑΤ στην Ακρόπολη σε μια χαρακτηριστικά ...αντιτουριστική κίνηση. Από αυτήν την άποψη, δεν την «πείραξε» τόσο η εικόνα αυτή όσο αυτούς που έσπευσαν την επομένη να μιλήσουν για το πλήγμα που υπέστη ο τουρισμός, εφόσον πέρασε το μήνυμα που ήθελε, τόσο εσωτερικά προς τους υπόλοιπους εργαζόμενους όσο και στα προαναφερθέντα βλέμματα.
Υπάρχουν όμως και τα άλλα βλέμματα. Αυτά των εργαζομένων στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου που περιμένουν να δουν την αντίσταση να εκδηλώνεται και να δυναμώνει με κάθε ευκαιρία και να παίρνουν κουράγιο για τους αγώνες που δίνουν αυτοί στη χώρα τους. Αλήθεια, πόσο «εθνικά διασυρμένοι» ένιωσαν οι Γάλλοι στα μάτια των Ελλήνων εργαζομένων που τους είδαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες να απεργούν και να πλημμυρίζουν τους δρόμους του Παρισιού; Γιατί οι ξένοι εργαζόμενοι να μη νοιώθουν ικανοποίηση για τη χρήση της Ακρόπολης από αυτούς που τη λειτουργούν στο σκοπό της διεκδίκησης αυτών που τους ανήκουν και να νοιώθουν αγανακτισμένοι για την καταστολή που έλαβε χώρα στην Ακρόπολη;
Με βάση τα παραπάνω, θα μπορούσε επίσης να ανοίξει μία συζήτηση σχετικά με τη χρήση και τη σημασιοδότηση των μνημείων στον καπιταλισμό. Κάθε πολιτικό σύστημα παρεμβαίνει στην πόλη, εντάσσει τη χρήση των υπάρχοντων μνημείων και άλλων δημόσιων χώρων στη λογική του, δημιουργεί νέα μνημεία, νοηματοδοτεί κάθε πτυχή του δημόσιου χώρου, έχει την εξουσία να παρεμβαίνει και να τον διαμορφώνει αφού αποτελεί το πεδίο διαμεσολάβησης ανάμεσα σε αυτήν και τις υπόλοιπες τάξεις. Άλλωστε, σε έναν καπιταλιστικό χώρο με ροπή στον κατακερματισμό και το εφήμερο, όπου όλα αλλάζουν με γοργούς ρυθμούς, μνημεία του βεληνεκούς της Ακρόπολης αποτελούν όνειρο για κάθε αστική τάξη στην προσπάθειά της να βρει ένα σταθερό σημείο αναφοράς που να εκφράζει, πλέον, τα δικά της «οράματα» και «αξίες». Η προσπάθεια λοιπόν «ουδετεροποίησης» της Ακρόπολης μέσω της «εθνικοποίησής» της, όπως και των άλλων μνημείων, στην ουσία συνιστά την επιβολή της αντίληψης της αστικής τάξης για αυτά και την αποκλειστική χρήση τους από αυτή για τους δικούς της σκοπούς, όπως είχαμε την ευκαιρία πάλι πρόσφατα να διαπιστώσουμε με την επίσκεψη του κινέζου πρόεδρου. Φυσικά, για την περίπτωση της ελληνικής αστικής τάξης που δεν έχει τίποτα «δικό της» να επιδείξει, έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο προσπάθησε και προσπαθεί να ιδιοποιηθεί την πολιτισμική κληρονομιά του τόπου και να φανεί συνεχιστής και προασπιστής της, για να φτάσουμε φυσικά μέχρι τη σημερινή ταύτιση πολιτισμού και ...τουρισμού ώστε να καταλάβει κανείς τα όρια και τις «φιλοδοξίες» της και σε αυτό το κομμάτι.
Ξαναγυρνώντας στο θέμα του κέντρου της πόλης, παρακολουθώντας τη συζήτηση αυτή και εν μέσω εκλογών, διαπιστώνει κανείς ότι η όλη συζήτηση μοιάζει να γίνεται για τη βιτρίνα. Τα πραγματικά προβλήματα των κατοίκων αυτής της πόλης που συνδέονται άρρηκτα με τις πολιτικές που ακολουθούνται μένουν στην αφάνεια και το μόνο που νοιάζει είναι να σωθούν τα προσχήματα, η εικόνα που φαίνεται προς τα έξω και δη προς τους τουρίστες. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα ζητήματα! Όμως, είναι απολύτως φυσικό, αυτή η βιτρίνα καταρρέει κάτω από την ταξική και βαθιά αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης που αντανακλάται και σε αυτό το επίπεδο. Η όξυνση των προβλημάτων στο κέντρο της Αθήνας απλά υπογραμμίζει την αδυναμία επίλυσής τους εντός του υπάρχοντος κοινωνικό-οικονομικού σχηματισμού. Και η αλήθεια αυτή γίνεται προσπάθεια να κρυφτεί κάτω από τις οικονομικές «νομοτέλειες» που πρέπει τάχα πιστά να ακολουθηθούν για τη διάσωση της χώρας, με οδηγό το μνημόνιο, οπότε και όλες οι πολιτικές αποφάσεις που παίρνονται απλά έρχονται να εναρμονιστούν σε αυτό χάνοντας την «αυτονομία» τους. Το μόνο φυσικά που μπορεί να διαφοροποιήσει τη στρέβλωση αυτή και να «επαναφέρει» την πολιτική μπροστά από την οικονομία είναι οι αγώνες των ίδιων των κατοίκων και των εργαζομένων στις γειτονιές που θα επανατοποθετήσουν το θέμα στη σωστή βάση. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως η συνύπαρξη αυτής της βιτρίνας με την εξαθλίωση στο ευρύτερο ιστορικό κέντρο δεν πρόκειται να διαρκέσει για πολύ στο φόντο της κρίσης. Η εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση των δημόσιων χώρων, μοντέλο που ακολουθώνταν ώς τα σήμερα θα δοκιμαστεί και αυτό μιας και η κρίση αλλάζει άρδην τις συνήθειες και τον τρόπο ζωής στις γειτονιές της Αθήνας. Επίσης, η διατήρηση αυτής της εικόνας πόλης που έχουν στο μυαλό τους οι κεντρικές και τοπικές εξουσίες με τις εργασιακές σχέσεις εκμετάλλευσης των συμβασιούχων και τη χρήση εθελοντών για κάθε είδους θέμα, η «κοινωνία των πολιτών» που προσδοκούσαν να δώσει μία ανάσα, πιάνουν και αυτά τα όριά τους και σε κάθε ευκαιρία, όπως αυτή με τους συμβασιούχους στην Ακρόπολη, θα αναδεικνύουν το μεγάλο κενό τους και οι κινητοποιήσεις τους θα αποτελούν εν δυνάμει τη σπίθα που μπορεί να δώσει άλλη τροπή στα πράγματα. Γι‘ αυτό και σπεύδουν να τη σβήσουν με κάθε τρόπο εν τη γενέσει της.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου