Ζητήματα του μαθητικού κινήματος

Το ξεκίνημα των κινητοποιήσεων των μαθητών με τις καταλήψεις που έγιναν από την αρχή της χρονιάς σε σχολεία όλης της χώρας ανέδειξαν ορισμένα ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει το μαθητικό κίνημα προκειμένου να διεξαγάγει τους αγώνες που έχει μπροστά του όσο το δυνατόν καλύτερα. Ισχύει βέβαια ότι αντίστοιχα ζητήματα, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, αντιμετωπίζει κάθε κομμάτι του λαϊκού κινήματος, ως απόρροια της χρόνιας αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης και της κυριαρχίας των αστικών και ρεφορμιστικών ιδεολογημάτων.

Το πρώτο ζήτημα αναδείχτηκε από τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιήθηκαν κάποιες από τις καταλήψεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η κατάληψη του σχολείου είχε προαποφασιστεί από κάποια ομάδα μαθητών και «ανακοινώθηκε» στους υπολοίπους μόλις έφτασαν. Δεν πραγματοποιήθηκαν συνελεύσεις των μαθητών και στην ουσία η πλειοψηφία τους απέκτησε ρόλο θεατή και συχνά τελικά απόντα από μια κινητοποίηση για την οποία δεν συζήτησε, δεν αποφάσισε και δεν καθόρισε.

Το δεύτερο σχετίζεται με την επιλογή της μείωσης του ορίου των απουσιών σαν κύριου αιτήματος του κινήματος. Το υπουργείο Παιδείας, που όλο το προηγούμενο διάστημα είχε καλλιεργήσει φήμες για δραστική μείωση του ορίου, τελικά εμφανίστηκε να «κάνει πίσω» και αποφάσισε να μειώσει ελάχιστα το όριο, διατηρώντας όμως τις σημαντικότατες αλλαγές στον τρόπο δικαιολόγησης και την απειλή για τις ομαδικές απουσίες που σχετίζονται με κινητοποιήσεις.

Σχετικά με το πρώτο, η ουσία του ζητήματος βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται ένα κίνημα. Η άποψή μας είναι πως, ανεξάρτητα από τις συγκεκριμένες μορφές οργάνωσης και κινητοποίησης, αυτές πρέπει να υπηρετούν το σκοπό της μαζικοποίησης, της ολοένα και ενεργότερης συμμετοχής όσο το δυνατόν περισσότερων μαθητών. Η εμπειρία δείχνει πως η γενική συνέλευση των μαθητών μπορεί να παίξει τέτοιο ρόλο, είναι όργανο που περιλαμβάνει το σύνολο των μαθητών, επιτρέπει τη συζήτηση, την αντιπαράθεση, τη ζύμωση. Από αυτήν μπορούν να προκύψουν τόσο αποφάσεις για τις μορφές αγώνα που ταιριάζουν καλύτερα στις συγκεκριμένες συνθήκες κάθε σχολείου όσο και το πλαίσιο των αιτημάτων για αυτές. Ταυτόχρονα, τα 15μελή, εφόσον δεν αποκόπτονται από το σύνολο των μαθητών και δεν προσπαθούν να παίξουν ρόλο «συνδιαχειριστή» με διευθυντές και σχολικούς συμβούλους, μπορούν και πρέπει να αποκτήσουν πολιτικά χαρακτηριστικά, να βοηθήσουν σημαντικά στις πρακτικές και όχι μόνο ανάγκες του αγώνα, στο συντονισμό με άλλα σχολεία κ.ά. Αυτά φυσικά προϋποθέτουν ότι τα 15μελή αποτελούνται από μαθητές διατεθειμένους να αναλάβουν τα αντίστοιχα βάρη και να αγωνιστούν με ανιδιοτέλεια για τις ανάγκες του κινήματος, που έχουν προκύψει με διαδικασίες πέρα και έξω από τον έλεγχο του συστήματος, από τις πιέσεις και τους εκβιασμούς διευθυντών και «προθύμων» καθηγητών - όργανα δηλαδή από το κίνημα και για το κίνημα.

Σε ό,τι αφορά το ζήτημα των αιτημάτων, φάνηκε ξεκάθαρα ότι η επίθεση του συστήματος στο δικαίωμα της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης για όλους έχει πολλές αιχμές. Η αντιμεταρρύθμιση που το υπουργείο διαφημίζει ως «Νέο Σχολείο» περιλαμβάνει τόσα μέτρα που ουσιαστικά αλλάζει εντελώς την έννοια της εκπαίδευσης όπως τη γνωρίσαμε ως τώρα. Η εντατικοποίηση, η χειροτέρευση των συνθηκών μάθησης, η εισαγωγή ιδιωτικο-οικονομικών κριτηρίων, η ιδεολογική και φυσική καταστολή των μαθητών πραγματοποιούνται μέσω μιας σειράς αλλαγών, μερικές από τις οποίες υλοποιούνται αρχικά πιλοτικά, και όλες στοχεύουν συνολικά στην ανάπτυξη μεγαλύτερων ταξικών φραγμών, στην εμπέδωση της κυριαρχίας του συστήματος από νωρίς, στην αποδοχή από τα παιδιά του ρόλου του δούλου - χωρίς δικαιώματα και χωρίς δυνατότητα αγώνα για την κατάκτησή τους. Το μαθητικό κίνημα, αντίστοιχα με το ευρύτερο λαϊκό κίνημα, είναι αντιμέτωπο με μια επίθεση στα δικαιώματά του χωρίς προηγούμενο σε εύρος και σε βάθος. Επομένως, οι αγώνες του πρέπει να έχουν την αντίστοιχη ευρύτητα και αντοχή. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι σε αρκετά από τα υπό κατάληψη σχολεία μέσα στα αιτήματα περιλαμβάνονταν θέματα που δεν αφορούν άμεσα τους μαθητές αλλά το σύνολο του λαού. Εχουμε τη γνώμη πως ο καλύτερος σύμμαχος του μαθητικού κινήματος είναι ο αγωνιζόμενος λαός και θεωρούμε πως πρέπει να προκριθούν μορφές αγώνα που να επιτρέπουν -ακόμη και να παροτρύνουν- τη συμμετοχή γονιών και καθηγητών, ακριβώς γιατί, στην πραγματικότητα, οι μαθητές έχουν απέναντί τους το ίδιο σύστημα που επιτίθεται στο δικαίωμα στη ζωή όλων των εργαζομένων.

Δεν θεωρούμε ότι οι λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει το κίνημα δίνονται «θεωρητικά» και «διά παντός» ούτε ότι η άποψή μας  είναι ολοκληρωμένη και «προς συμμόρφωση». Η εξέλιξη της ταξικής πάλης, και σε αυτή τη μορφή της, θα δώσει νέα δεδομένα και θα απαιτήσει νέες απαντήσεις. Είναι όμως δεδομένο ότι μόνο οι αγώνες μπορούν να επηρεάσουν την έκβαση αυτής της πάλης και να καθορίσουν το μέλλον των μαθητών.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία