Πολυτεχνείο 2010

Μπορούμε να πούμε ότι ο φετινός γιορτασμός του Πολυτεχνείου ήταν αλλοιώτικος από τους άλλους. Και είναι έτσι γιατί είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα από κάθε άλλο γιορτασμό, ακόμη και από τον περσινό. Περάσαμε μια χρονιά πλούσια σε γεγονότα από κάθε άποψη. Κατ' αρχήν ζούμε τη μεγαλύτερη επίθεση του συστήματος σε κάθε δικαίωμα του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας που είχε απομείνει από τα "κοψίματα" των προηγούμενων χρόνων. Σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας. Μια επίθεση που δε διστάζει να αγγίξει ακόμη και τα μεσαία στρώματα που παραδοσιακά ήταν σύμμαχοι του καπιταλισμού στη χώρα μας. Ζούμε την επίθεση των ιμπεριαλιστικών χωρών, εν μέσω του έντονου μεταξύ τους ανταγωνισμού, στις εξαρτημένες χώρες. Η εξάρτηση της χώρας μας είναι όλο και πιο ξεκάθαρη και με το τρόπο τους το λένε ανοιχτά πια και οι παράγοντες του συστήματος παρουσιάζοντάς το σαν κάτι το μοιραίο και αναπόφευκτο. Το λέει η Τρόικα μας λένε, το απαιτούν οι δανειστές μας, τι να κάνει η κυβέρνηση; Μια εξάρτηση που περνάει και αυτή τους κλυδωνισμούς της, μιας και ο ανταγωνισμός μεταξύ των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων, αλλά και μεταξύ αυτών των τελευταίων, δημιουργεί αναταραχές στην εσωτερική ισοροπία του συστήματος που είχε επιτευχθεί τα τελευταία 37 χρόνια.

Eπίθεση λοιπόν του ιμπεριαλισμού και του ντόπιου κεφαλαίου, σε αυτό άλλωστε είναι ενωμένοι, στα εργασιακά, στο ασφαλιστικό, στην υγεία, στη παιδεία, στη ζωή του εργαζόμενου λαού. Επίθεση που δημιούργησε αμηχανία στην αρχή, σοκ θα μπορούσαμε να πούμε, σε όλο το κόσμο. Πράγματα κατακτημένα με αγώνες στη χώρα μας και διεθνώς, που θεωρούταν αυτονόητα, "ξαφνικά" παίρνονται πίσω με βίαιο τρόπο και δεν έχει σταματημό.

Το "σοκ και δέος" ακολούθησε η οργή. Οργή που εκφράστηκε με τις πορείες του πρώτου εξαμήνου του 2010 με τις συχνές απεργίες και πορείες που αναγκαζόντουσαν να κηρύττουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι βγήκαν για πρώτη φορά στους δρόμους με μεγάλη συχνότητα αλλά και με αποφασιστικότητα που ξάφνιαζε και ανησυχούσε το σύστημα. Η υπόθεση της Marfin βόλεψε το σύστημα μια χαρά. Προσωρινά όμως.

Το καλοκαίρι το ακολούθησε η προεκλογική νηνεμία. Που δεν ήταν όμως ακριβώς νηνεμία. Η κυβέρνηση προχώρησε και σε νέα μέτρα, σε νέες ιδιωτικοποιήσεις, σε χιλιάδες απολύσεις συμβασιούχων. Παρόμοια και στον ιδιωτικό τομέα. Κλείσιμο εργοστασίων και επιχειρήσεων, μειώσεις μισθών, "αδυναμία" πληρωμής ασφαλιστικών εισφορών, (προ)ειδοποιήσεις για κόψιμο δώρων εν όψει γιορτών και φυσικά απολύσεις έδωσαν και πήραν!

Μπορεί αντιστάσεις σε γενική κλίμακα να μην υπήρξαν, υπήρχαν όμως τα σημάδια που έδειχναν ότι οι εργαζόμενοι και η νεολαία έχουν τη διάθεση να αντισταθούν. Ελληνικά Γράμματα - ΔΟΛ, Banquet, τα εργοστάσια στο Βόλο, η αναγκαστική (εκ μέρους του Εργατικού Κέντρου) κήρυξη 24ωρης απεργίας στη Κόρινθο, το επί δύο βδομάδες ξέσπασμα των μαθητών στα Χανιά είναι μερικά μόνο από αυτά τα σημάδια. Κορυφαίο όλων βέβαια ο αγώνας των φορτηγατζήδων, που η πλειοψηφία της αριστεράς σνόμπαρε προβάλλοντας δήθεν ιδεολογικές αντιρρήσεις (μικροαστοί γαρ), για να καλύψει την αδυναμία παρέμβασής της και για να μη χαλάσει τον προεκλογικό της προγραμματισμό. Ήταν όμως μια απεργία που επί τρεις βδομάδες ανησύχησε κυβέρνηση και τρόικα, πήρε διεθνείς διαστάσεις, δέχτηκε άγρια καταστολή με πολλούς τραυματίες και ένα νεκρό (και άλλους τέσσερις τουλάχιστον που από τότε αυτοκτόνησαν), και που έβαλε ευθέως κατά του μνημονίου.

Και στις εκλογές ο λαός έδειξε τις διαθέσεις του. Κυρίως με την αποχή αλλά και με τις ψήφους σε λευκό, άκυρο, στην αριστερά. Γύρισε τη πλάτη του, αρνήθηκε να συμμετάσχει στις εκλογές μη δεχόμενος να νομιμοποιήσει το μηχανισμό εφαρμογής του μνημόνιου που φέρει το όνομα "Καλλικράτης".

Σε αυτό το φόντο ήρθε ο φετινός γιορτασμός του Πολυτεχνείου. Η συγκέντρωση και η πορεία χαρακτηρίζονται από τις μεγαλύερες που έγιναν ποτέ, παρά τη βροχή, παρά το όργιο τρόμου και καταστολής. Προσπάθησαν φιλότιμα τα κυβερνητικά όργανα προπαγάνδας, ιδιωτικά και δημόσια, να αποτρέψουν το κόσμο να κατέβει στις διαδηλώσεις της Δευτέρας και της Τετάρτης. Προσπάθησε και η κυβέρνηση με τα όργανα καταστολής όλο το διάστημα του τριήμερου, με τις εκατοντάδες προληπτικές προσαγωγές, με την επίθεση και τον σοβαρό τραυματισμό της διαδηλώτριας τη Δευτέρα, με τις επιθέσεις σε τμήματα της πορείας χθες και με το όλο κλίμα ασφυξίας που προσπάθησαν να δημιουργήσουν τα ΜΑΤ. Η καταστολή ήταν παρούσα καθ' όλη τη διάρκεια του τριήμερου και ας μην είχε τα "εντυπωσιακά" χαρακτηριστικά της 5ης του Μάη π.χ..

Παρ' όλα αυτά ήταν μαζική η πορεία και τα συνθήματα που κυριάρχησαν ήταν κατά της επίθεσης, κατά του μνημόνιου, της κυβέρνησης, του ΔΝΤ και της Ε.Ε.. 

Ο λαός μας έδειξε τις διαθέσεις του σε μεγάλο βαθμό. Απομένει τώρα όλοι αυτοί που λέγαμε και λέμε για απαρχή νέων αγώνων, ιδιαίτερα όσοι ανέβαλαν το "χαμό του Σεπτέμβρη" για μετά τις εκλογές, να το αποδείξουμε. Τι ενοούμε και πως το ενοούμε.

Επόμενος μεγάλος σταθμός, και στοίχημα ταυτόχρονα, είναι δυστυχώς (λόγω χρονικής απόστασης) η 15 του Δεκέμβρη. Οι επιδιώξεις της ηγεσίας της ΓΣΕΕ γνωστές και συγκεκριμένες. Ας κινηθούμε έτσι ώστε να μην περάσουν. Να μην τους τη χαρίσουμε και να νοιώσουν την ανάσα της οργής στη πλάτη τους. Τρόποι υπάρχουν, οι όροι υπάρχουν, να τα εκμεταλλευτούμε.