Το ζήτημα της αντιπυραυλικής ασπίδας ήταν από τα σημαντικότερα που συζητήθηκαν στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Λισσαβόνα στις 19 και 20 Νοέμβρη.
Στο θέμα εμπλέκονται, πλέον, πολλές χώρες του ΝΑΤΟ, ανάμεσα σε αυτές και η Ελλάδα. Κι αυτό γιατί η εξέλιξη της αντιπυραυλικής ασπίδας από τον Ομπάμα (μετά το αντίστοιχο σχέδιο του Μπους που δεν προχώρησε) αφορά τόσο την εγκατάσταση ραντάρ και πυραύλων σε μια σειρά χώρες, αλλά και την ενοποίηση υφιστάμενων ΝΑΤΟϊκών, αλλά και εθνικών αντιπυραυλικών συστημάτων σε ένα ενιαίο σύστημα.
Για τη χώρα μας το ζήτημα έχει τεθεί με το γνωστή υποτελή, τυχοδιωκτικό και επικίνδυνο τρόπο που ακολουθεί η άρχουσα τάξη από την ίδρυση του ΝΑΤΟ μέχρι σήμερα. Ο Βενιζέλος δήλωσε ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στην αντιπυραυλική ασπίδα είναι σε όφελος των εθνικών συμφερόντων, ενώ στις εφημερίδες βγαίνει αρκετή γκρίνια για το γεγονός ότι στο σχεδιασμό η Τουρκία έχει σημαντικό ρόλο, για τον οποίο, μάλιστα, παζάρεψε αρκετά με το ΝΑΤΟ.
Ο ακριβής τρόπος της ελληνικής συμμετοχής στην ασπίδα δεν έχει ανακοινωθεί, ωστόσο φαίνεται να μην προβλέπεται εγκατάσταση νέων συστημάτων στη χώρα, αλλά να χρησιμοποιούνται συστήματα που ήδη είναι εγκατεστημένα στη χώρα (π.χ. οι πύραυλοι Patriot). Πάντως η συμφωνία συνεργασίας των αεροποριών Ελλάδας και Βουλγαρίας πριν είκοσι μέρες δε δείχνει να είναι άσχετη με το θέμα.
Το βασικό πρόβλημα, ωστόσο, για την άρχουσα τάξη φαίνεται να είναι ο ρόλος που επιφυλάσσεται στην Τουρκία, στην οποία όχι μόνο θα εγκατασταθούν νέα αντιπυραυλικά συστήματα, αλλά και η έδρα της αντιπυραυλικής ασπίδας. Κάτι που οδήγησε το Βενιζέλο να δηλώσει ότι, αν αυτή η κατεύθυνση υλοποιηθεί, θα δημιουργηθεί θέμα επιχειρησιακού ελέγχου στο Αιγαίο. Και το …κερασάκι στην τούρτα είναι ότι η Ελλάδα θα κληθεί να πληρώσει το μέρος των εξόδων που της αναλογεί για την αντιπυραυλική ασπίδα, να πληρώσει, δηλαδή, για μια εξέλιξη που αναβαθμίζει τη βασική ανταγωνίστρια της ελληνικής άρχουσας τάξης!
Επομένως, στη σύνοδο της Λισσαβόνας το ΝΑΤΟ πρόκειται να αποφασίσει τη νέα του στρατηγική, σημαντικό κομμάτι της οποίας είναι η αντιπυραυλική ασπίδα. Μια στρατηγική που χαρακτηρίζεται από τις γενικότερες επιλογές της κυβέρνησης Ομπάμα και τη στάση της απέναντι στη Ρωσία. Σε αυτές τους τις επιδιώξεις οι Αμερικάνοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν όλα τα στηρίγματα που έχουν στην Ευρώπη, σε μια προσπάθεια που κρύβει και εκβιασμό (ουσιαστικά) προς τις ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Σε ένα τέτοιο σκηνικό, λοιπόν, η ελληνική άρχουσα τάξη επιλέγει την οδό της υποτέλειας, εκθέτοντας σε κινδύνους τη χώρα και το λαό της. Εχοντας ήδη επιλέξει να μας δέσει χειροπόδαρα με τα δεσμά του Μνημονίου, φτάνει στο σημείο να ζητά πιο ουσιαστική συμμετοχή στην αντιπυραυλική ασπίδα, παίζοντας επικίνδυνα με ευαίσθητες διεθνείς ισορροπίες και, προφανώς, επιδιώκοντας όχι μόνο την εύνοια των μεγάλων αφεντικών, αλλά και τη μη υποβάθμισή της απέναντι στην Τουρκία.
Αυτός ο συνδυασμός ακόμα μεγαλύτερης υποτέλειας τόσο στο οικονομικό, όσο και στο πολιτικό και στρατιωτικό πεδίο είναι που θα συνεχίζει να βάζει τη χώρα και το λαό σε μπελάδες. Είναι ακριβώς η πολιτική της εξάρτησης σε όλα τα επίπεδα την οποία ο λαός πρέπει να αντιπαλέψει, θέτοντας την αντιιμπεριλιστική κατεύθυνση στην προμετωπίδα της πάλης του.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου