Στις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές του πρώτου γύρου, οι εργαζόμενοι της χώρας και η νεολαία έκαναν το καθήκον τους. Εκφράσανε τη συσσωρευμένη οργή τους, μαυρίζοντας την κυβέρνηση και όλα τα κόμματα του συστήματος. Παρά τα ψεύτικα και εκβιαστικά διλήμματα που έθεσε ο πρωθυπουργός για να τρομοκρατήσει το λαό και να υφαρπάξει την ψήφο του και να συρθεί στις κάλπες, οι λαϊκές μάζες γύρισαν την πλάτη σε όλα τα κόμματα του κεφαλαίου που οργανώνουν και στηρίζουν την άγρια και βάναυση επίθεση στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία. Ταυτόχρονα έδωσαν την ψήφο τους σε όλα τα Αριστερά ψηφοδέλτια, τα οποία ενίσχυσαν την εκλογική τους δύναμη.
Ολοφάνερα, η στάση της Αποχής από τις κάλπες του “Καλλικράτη” που ήταν διατεθειμένα να κάνουν μεγάλα τμήματα του λαού και της νεολαίας, δέχθηκαν σε όλη την προεκλογική περίοδο το χλευασμό και τον στιγματισμό τόσο από τα κόμματα της αστικής τάξης, όσο και από το σύνολο των κομμάτων της Αριστεράς που συμμετείχαν στις εκλογές.
Αλλά και μετεκλογικά και λίγες μέρες πριν τον δεύτερο γύρο των εκλογών, οι δυνάμεις αυτές, συνεχίζουν να στιγματίζουν την αποχή, ότι δήθεν αυτός ο κόσμος έχει αποσπαστεί από την “κοινωνική δράση”, από τα “κοινά” και άλλες παρόμοιες ανοησίες. Όλοι τους, λένε συνειδητά ψέματα και καθόλου τυχαία χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα και έχουν τους ίδιους λόγους για να καταδικάσουν τον κόσμο που έκανε αποχή από τις κάλπες. Και το κάνουν μάλιστα με πάθος, γιατί ένα τεράστιο κομμάτι του λαού, τους αρνήθηκε τη χρησιμοποίηση της ψήφου του. Δεν τους έδωσε το δικαίωμα της δήθεν πολιτικής εκπροσώπησης. Αυθόρμητα και σαν αποτέλεσμα της οργής του, ένα μεγάλο μέρος του λαού αρνήθηκε να δώσει αξία στην ψήφο του. Έδωσε όμως το παρόν του, προχώρησε στην Αποχή, η οποία με το Λευκό και το Άκυρο έφτασε το 50%. Το ίδιο οφείλουν να κάνουν και πιο ισχυρά και μαζικά και στον δεύτερο γύρο. Και κυρίως μετά τις εκλογές, να μετατρέψουν την οργή τους σε δράση και να πορευτούν στους δρόμους της αντίστασης.
Μέσα από τις εκλογές τα κόμματα της αστικής τάξης, όλες οι δυνάμεις που οργανώνουν την άγρια επίθεση στο λαό, όλοι αυτοί που υπηρετούν το σύστημα και την ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας, όλοι αυτοί που κάνουν τα πάντα σε βάρος του λαού και της νεολαίας και ταυτόχρονα δίνουν τα πάντα στο μεγάλο κεφάλαιο, ξένο και ντόπιο, βγήκαν από τις κάλπες αποδυναμωμένες πολιτικά. Παρόλα αυτά ετοιμάζουν νέα βάσανα για τον κόσμο της δουλειάς και νέο γύρο αντιλαϊκής επίθεσης.
Η εργατική τάξη, η νεολαία, όλα τα λαϊκά στρώματα παραμένουν οργισμένα και θυμωμένα και καλούνται να μπουν ξανά και ξανά στο δρόμο της πάλης και της μαζικής αντίστασης. Εκεί θα κριθούν τα πάντα και οι λαϊκές μάζες θα αποδείξουν και πάλι, όπως το έκαναν και στις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις πριν λίγους μήνες ότι έχουν την διάθεση να αγωνιστούν και να αντισταθούν, έχουν την ανάγκη και τη θέληση να ανατρέψουν την αντιλαϊκή επίθεση, και να ανοίξουν οι δρόμοι για νικηφόρους αγώνες. Και τέτοιοι αγώνες δεν κρίνονται στις κάλπες, αλλά στη δύναμη που χρησιμοποιεί ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία όταν παίρνει την υπόθεση του αγώνα στα δικά του χέρια.
Αυτή την κατεύθυνση και γι αυτό τον προσανατολισμό του κινήματος, μπορούν και πρέπει να συμβάλουν όλες οι δυνάμεις της πραγματικής αριστεράς και όλοι οι αγωνιστές που ποθούν να δώσουν τα πάντα για την ενίσχυση της ανάπτυξης ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος, ικανού να δίνει μάχες, ικανού να φτάνει σε νίκες!
Εκρήξεις, Εξεγέρσεις, Ανατροπές
Έρχονται οι δικές μας εποχές
11 Νοέμβρη 2010
ΚΚΕ(μ-λ)
2 σχόλια:
Η κύρια διαφωνία μου με το κείμενο, πέρα από την πολιτική στάση του ΚΚΕ (μ-λ) την οποία δεν κρίνω τώρα, είναι ότι βάζει όλο τον κόσμο που έκανε αποχή λίγο πολύ στο ίδιο τσουβάλι. Σίγουρα η αποχή υποδηλώνει και τάσεις αμφισβήτησης αλλά είναι απολύτως λογικό να υπάρχει και μεγάλο μέρος της αποχής στο οποίο η αποχή συνδυάζεται περισσότερο με τάσεις παραιτησης και την αντίληψη ότι δεν βγαίνει τίποτα.
Ενα -μεγάλο- το μεγαλύτερο ίσως μερος του πληθυσμού της Ελλάδας έχει αποσπαστεί σε μεγάλο βαθμό από την “κοινωνική δράση” και από τα “κοινά” (εννοώ εδώ όχι τις εκλογές αλλά κάθε συλλογικό αγώνα) γιατί δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τίποτα. Αν δεν ίσχυε αυτό η Αριστερά θα είχε την πλειοψηφία. Γιατί λοιπόν είναι ανοησίες αυτό και για το κομμάτι που απείχε; ¨Οπως παραδεχόμαστε ότι και η όποια εκλογική άνοδος της Αριστεράς είναι αναντίστοιχη με τους αγώνες που γίνονται τους τελευταίους μήνες έτσι νομίζω ότι είναι λάθος να βαπτίζουμε όλο τον κόσμο που απείχε κάτι που δεν είναι. Δεν ριζοσπαστικοποιήθηκε ξαφνικά ο κόσμος επειδή απείχε, όπως και δεν ριζοσπαστικόποιήθηκε και με τη συμμετοχή,αλλά φυσικά συμφωνώ ότι αυτοί οι σημερινοί αρνητικοί συσχετισμοί για το λαϊκό κίνημα και τον κόσμο της εργασίας μπορούν να αλλάξουν με την ανάπτυξη ενός ισχυρού εργατικού κινήματος, ικανού να φτάνει σε νίκες. ¨Οπως διαφωνώ με την υπεραισιοδοξία για την υποχώρηση του δικομματισμού και την άνοδο της αριστερά, έτσι θεωρώ υπεραισιόδοξο και το σενάριο ότι οι εργαζόμενοι και η νεολαία (στο σύνολό τους;) έκαναν το καθήκον τους και εκφράσανε τη συσσωρευμένη οργή τους με την αποχή.
Γειά σου Ευρύτερε. Αν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Ελλάδας συμμετείχε στα κοινά και την κοινωνική δράση, αν πράγματι δε πίστευε στο μάταιο των αγώνων τα πράγματα θα ηταν πολύ διαφορετικά όχι στη κάλπη αλλά στους δρόμους και τώρα θα μιλάγαμε για άλλα πράγματα. Απο την άλλη όμως μη παραγράφουμε ότι έγινε τα δύο τελευταία χρόνια από τον Δεκέμβρη του 08 ώς τις εργατικές κινητοποιήσεις του περασμένου χειμώνα - άνοιξης.
Αυτό που υπάρχει τα τελευταία χρόνια και ως ένα βαθό εκφράζεται και στις κάλπες, ίσως σε μεγαλύτερο απ' ότι στους αγώνες, είναι η οργή και το σιχτίρισμα απέναντι στο αστικό πολιτικό σύστημα, αλλά και την έλλειψη εμπιστοσύνης στην αριστερά παρά τα ανεβασμένα της ποσοστά, χωρίς βέβαια να θέλω να τα υποτιμήσω αλλά και ούτε να τα υπερτιμήσω. Δεν καταφέρνουμε να κερδίσουμε τον κόσμο. Αυτό που είναι ξεκάθαρο για μένα είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας κάπως έτσι νοιώθει, όπως επίσης ψάχνεται να βει την αφορμή για να εκφραστεί η οργή του. Αυτό εισπράτω εγώ τουλάχιστον κυκλοφορώντας. Αυτές οι εκλογές αυτό κατέγραψαν. Ο κόσμος δε ριζοσπαστικοποιείται με τη συμμετοχή ή την αποχή από τις εκλογές. 'Αλλωστε και το κείμενο δεν αναφέρεται σε ριζοσπαστικοποίηση αλλά στην οργή του λαού. Ακόμη και αν η αριστερά έπαιρνε την πλειοψηφία. Η ριζοσπατικοποίηση εκφράζεται κυρίως με άλλους τρόπους. Οι εκλογές αυτές κατέγραψαν τις διαθέσεις της πλειοψηφίας του κόσμου. Να δούμε αν θα μπορέσουμε να συνδεθούμε με αυτές τις διαθέσεις.
Δημοσίευση σχολίου