Από την Τρίτη 2 Νοέμβρη άρχισαν να αναπτύσσονται στον Έβρο τμήματα των «ομάδων ταχείας επέμβασης για την ασφάλεια των συνόρων» (RAΒBIT) της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Φύλαξης Συνόρων, της γνωστής FRONTEX. Πρόκειται για μια δύναμη 175 συνοριοφυλάκων από 26 χώρες μέλη της ΕΕ και συνδεδεμένες χώρες της συνθήκης Σένγκεν, που θα διαθέτουν ειδικό εξοπλισμό αποτελούμενο από θερμικές κάμερες, τζιπ, περιπολικά, λεωφορεία και ένα ελικόπτερο. Κύριο πεδίο δράσης τους θα είναι τα 12,5 χλμ. των συνόρων βόρεια της Ορεστιάδας. Από την περιοχή αυτή περνά το μεγαλύτερο ποσοστό των περίπου 300 μεταναστών που διαβαίνουν καθημερινά τα σύνορα του Έβρου, κυνηγημένοι από πολέμους, θάνατο, φτώχεια, αντιδραστικά καθεστώτα, για να βρουν μια νέα ζωή στην -υποτίθεται- «πολιτισμένη» Ευρώπη, που είναι ένας από τους βασικούς συντελεστές των δεινών τους.
Η FRONTEX είναι μια υπηρεσία που δημιουργήθηκε το 2004 στα πλαίσια της γενικότερης μεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ, με βασικό περιεχόμενο τη δημιουργία όρων και προϋποθέσεων για την ελεγχόμενη (όσο μπορεί να γίνει) ροή εκατομμυρίων μεταναστών, έτοιμων να υποστούν την πιο σκληρή εκμετάλλευση από το ευρωπαϊκό κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του. Ενός εργατικού δυναμικού που μπορεί να μπει στην παραγωγική διαδικασία με τους χειρότερους όρους, ευάλωτου και αδύναμου, ικανού (κάτω από τις σημερινές συνθήκες του εργατικού κινήματος) να χρησιμοποιηθεί για τη χειροτέρευση του ταξικού συσχετισμού στις χώρες υποδοχής και παράλληλα ενός κοινωνικού στρώματος που θα αποτελεί –μέσα από τη στρέβλωση της πραγματικότητας- ανάχωμα στη λαϊκή δυσαρέσκεια από την επίθεση του συστήματος.
Οι όροι και οι προϋποθέσεις γι' αυτή την «ελεγχόμενη ροή» δημιουργούνται μέσα από την υπόθαλψη και τη χρησιμοποίηση του κυκλώματος διακίνησης και εμπορίας μεταναστών, τους συνοριακούς ελέγχους με όλα τα συνακόλουθά τους (σήμανση, καταγραφή, απελάσεις ανεπιθύμητων, πνιγμούς και θανάτους στα ναρκοπέδια κ.λπ.), το στοίβαγμα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων (κατ' ευφημισμό «χώροι υποδοχής») και τη μεταφορά τους στα γκέτο των μεγαλουπόλεων. Δημιουργούνται μέσα από την ενίσχυση της συνθήκης Σένγκεν, τον έλεγχο, τη σύλληψη, την απέλαση πολιτικών προσφύγων και την ελαχιστοποίηση της αποδοχής αιτημάτων περί πολιτικού ασύλου.
Περιλαμβάνουν, επίσης, τους περιορισμούς της συνθήκης του Δουβλίνου (Δουβλίνο ΙΙ), δηλαδή την υποχρέωση της χώρας υποδοχής (όπως η Ελλάδα) να ρυθμίζει αυτή και μόνο τα θέματα ασύλου και απελάσεων και να λειτουργεί σαν «δεξαμενή εκτόνωσης» των μεταναστευτικών κυμάτων αλλά και «αποθήκευσης», προσωρινής ή μη, μεταναστών.
Σήμερα, η βαθιά οικονομική κρίση που πλήττει όλη την Ευρώπη (και τον κόσμο) αλλάζει τα δεδομένα. Οι αρνητικοί ρυθμοί ανάπτυξης και η εκτίναξη της ανεργίας απ’ τη μια μειώνουν τις ανάγκες χρησιμοποίησης της φτηνής εργατικής «δεξαμενής» που αποτελούν οι μετανάστες κι απ’ την άλλη δημιουργούν εκρηκτικά μίγματα μέσα στις λαϊκές μάζες, συμπεριλαμβανομένων και των μεταναστών. Έτσι ενισχύεται η τάση για ισχυρότερους αποτρεπτικούς μηχανισμούς και μέτρα, παρότι αυτά δεν μπορούν να ανακόψουν τα κύματα των απελπισμένων. Η Ισπανία ύψωσε συρματοπλέγματα στο Γιβραλτάρ αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να αυξηθούν οι θάνατοι μέσα στην έρημο. Και η Ιταλία με την ένταση των θαλασσίων περιπολιών οδήγησε σε εκτίναξη των πνιγμών στο Λιβυκό πέλαγος. Ειδικά για την Ελλάδα, μια εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό χώρα που φορτώνεται με χειρότερους όρους την κρίση και επιπλέον αποτελεί χώρα υποδοχής-«αποθήκευσης», τα πράγματα έχουν γίνει πιο εκρηκτικά.
Ωστόσο η εγκατάσταση των RAΒBIT και της FRONTEX στον Έβρο είναι κάτι παραπάνω από την ικανοποίηση ενός αιτήματος που έθεσε ο Παπουτσής τον περασμένο Οκτώβρη στην Ε.Ε. Η εφαρμογή της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής, της συνθήκης Σένγκεν, της συνθήκης «Δουβλίνο ΙΙ» κ.λπ. περνάει πλέον άμεσα στο μηχανισμό της FRONTEX. Επιβάλλεται, δηλαδή, ένας ακόμη μηχανισμός ελέγχου στη χώρα. Κάποιοι μίλησαν ήδη για «εκχώρηση και άλλου τμήματος εθνικής κυριαρχίας» προς την Ε.Ε. Παράλληλα αυτός ο μηχανισμός χρησιμοποιείται στο λεγόμενο διπλωματικό πεδίο, στις σχέσεις δηλαδή ΕΕ-Τουρκίας και Ελλάδας-Τουρκίας, με βάση την υπογραφή, τους όρους και την εφαρμογή των συμφωνιών «επαναπροώθησης» μεταναστών μέσω Τουρκίας στις χώρες προέλευσης. Κάτι που η ΕΕ χρησιμοποιεί ήδη προς πολλές κατευθύνσεις για να επιβάλει όρους και σχέσεις σε χώρες που δεν είναι ενταγμένες σ’ αυτήν. Το θέμα αυτό αποτελεί επίσης στοιχείο του «πακέτου» των ελληνοτουρκικών διαφορών που τίθενται στο τραπέζι, όπως έγινε στην πρόσφατη επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα.
Σε μια περίοδο όπου ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων οξύνεται, όπου ο ρόλος και οι σχέσεις Τουρκίας-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ και Τουρκίας-ΕΕ επαναπροσδιορίζεται, το ίδιο και της Ελλάδας (σε βάρος φυσικά των ασθενέστερων χωρών), τα πάντα φαίνεται ότι μπαίνουν σ’ αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι ρόλου και συσχετισμών των ισχυρών στην παγκόσμια σκακιέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου