Οι μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις της Τετάρτης 15 Δεκέμβρη ήταν η συνέχεια του κύκλου κινητοποιήσεων που άνοιξε η μαζική πορεία του Πολυτεχνείου και οι διαδηλώσεις στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ενός κύκλου τον οποίο χαρακτηρίζει η διάθεση του λαού και της νεολαίας να παλέψει ενάντια στο μεσαίωνα του Μνημονίου, αλλά και η αποφασιστικότητα του συστήματος να τσακίσει κάθε αντίσταση.Προφανώς, το βασικό όπλο του συστήματος απέναντι σε ένα λαό στον οποίο δεν μπορεί, πια, να καλλιεργεί αυταπάτες, ούτε μπορεί να σύρει στις επιλογές του, είναι η βίαιη καταστολή κάθε κινητοποίησης και η κατοχύρωση του δόγματος της «μηδενικής ανοχής». Καμιά διαδήλωση, καμιά συγκέντρωση δεν είναι, πλέον, ασφαλής, όσο κόσμο και να έχει. Σε κανένα κομμάτι του λαού δεν επιτρέπεται, πια, να εκφράζει συλλογικά την αντίθεσή του έστω και με πλευρές της πολιτικής του Μνημονίου. Το κλίμα τρομοκρατίας έχει, πια, στοιχεία φασιστικοποίησης και δεν είναι λίγες οι φορές που οι πρακτικές των δυνάμεων καταστολής θυμίζουν άλλες εποχές.
Ιδιαίτερα στην Αθήνα, η κατάσταση αυτή έχει, πραγματικά, περάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο. Αραγε, πόσες μοτοσικλέτες έχει αγοράσει η Αστυνομία, πόσες προσλήψεις έκανε και πόσα χάλασε σε εξοπλισμό και ειδική εκπαίδευση, ενώ, υποτίθεται, ότι γίνονται περικοπές στο Δημόσιο; Προφανώς οι περικοπές αφορούν τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τους Δημοσίους υπαλλήλους που θα απολυθούν ή θα μεταταχθούν και όχι τα ΜΑΤ, τα ΥΜΕΤ, τη Δέλτα, τη ΔΙΑΣ και την ασφάλεια. Γι΄ αυτούς το σύστημα ξοδεύει αφειδώς, γιατί μόνο έτσι μπορεί να προστατευθεί από τη λαϊκή οργή που ολοένα διογκώνεται.
Η εικόνα της Αθήνας της 15 του Δεκέμβρη ήταν χαρακτηριστική. Μικρές και μεγαλύτερες ομάδες από ασφαλίτες με πολιτικά (και συνήθως κουκούλες) σε κάθε γωνία, που περιδιάβαιναν στα μπλοκ των απεργών και, σε αρκετές περιπτώσεις, έπαιρναν στο κατόπι κόσμο που είτε έφευγε από την πορεία είτε δεν είχε καμιά σχέση με αυτήν. Οι διμοιρίες των ΜΑΤ παραταγμένες μπροστά από τη Βουλή και κρυμμένες στα στενά στη διαδρομή της πορείας. Και πιο πίσω τους τα μηχανάκια της Δέλτα και της ΔΙΑΣ, έτοιμα να εξαπολύσουν τις δολοφονικές επιθέσεις τους στους διαδηλωτές.
Το σκηνικό που στήνεται θέλει να θυμίζει διαρκώς στους διαδηλωτές ότι αυτό που κάνουν είναι στα όρια της νομιμότητας και, σίγουρα, πολύ πέρα από τα όρια ανοχής του συστήματος. Μόλις δοθεί η παραμικρή αφορμή, οι δυνάμεις καταστολής εφορμούν με όλη τους την αγριότητα στα μπλοκ. Και πια δεν είναι μόνο τα χημικά αέρια, είναι οι μάχες σώμα με σώμα, το ξύλο (συχνά με την ανάποδη μεριά του γκλομπ), οι επιθέσεις με τα μηχανάκια και οι συλλήψεις, οι οποίες μπορεί να γίνονται και προληπτικά. Ο στόχος είναι διπλός: Να διαλυθεί η διαδήλωση και να τρομοκρατηθούν και οι διαδηλωτές, αλλά και όλος ο λαός και να μην ξανατολμήσει να κατέβει στο δρόμο.
Ο στόχος, όμως, δεν επιτυγχάνεται. Γιατί στις τελευταίες διαδηλώσεις έχει παρατηρηθεί ότι ο κόσμος δε διαλύεται εύκολα. Στέκεται και δίνει τη μάχη του με όποιο τρόπο μπορεί κι αν διαλυθεί προσπαθεί, και συχνά καταφέρνει, να ξανασυγκροτήσει τα μπλοκ του και να ολοκληρώσει τη διαδήλωσή του. Και όχι μόνο δεν τρομοκρατείται, αλλά κατεβαίνει και στην επόμενη διαδήλωση, όπου ξέρει ότι θα αντιμετωπίσει νέα επιχειρησιακά σχέδια καταστολής και περισσότερη αγριότητα. Ξέρει, όμως, ότι μπορεί, πια, απέναντι σε πάνοπλους αστυνομικούς να είναι αποτελεσματικός, να παίρνει δύναμη και κουράγιο από το δίκιο του αγώνα του, από την οργή του απέναντι στο σύστημα και από την πεποίθηση ότι μόνο από την πάλη του μπορεί να ελπίζει. Μια πεποίθηση που ολοένα και περισσότερο κερδίζει έδαφος στο λαό και τη νεολαία, που δεν έχουν, πια, από πουθενά αλλού να περιμένουν.
Το σύστημα περνά την κρατική καταστολή σε ανώτερο επίπεδο. Αυτό, όμως, μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να τσακίσει το λαό, αντίθετα τον έχει υποχρεώσει να περάσει κι αυτός την αντίστασή του σε ανώτερο επίπεδο. Κι αυτό είναι το ελπιδοφόρο μήνυμα της σκληρής εποχής που ζούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου