Με πολιτική επιστράτευση απάντησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις απεργιακές κινητοποιήσεις των ναυτεργατών. Επαναλαμβάνοντας την τακτική που ακολούθησε και με τον αγώνα των φορτηγατζήδων, η κυβέρνηση χρησιμοποίησε για μια ακόμη φορά το φασιστικό αυτό μέτρο, επιβεβαιώνοντας ότι είναι πρόθυμη να χρησιμοποιήσει τις πιο αντιδραστικές μεθοδεύσεις προκειμένου να κάμψει τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων.
Ο αγώνας των ναυτεργατών στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες κράτησε εφτά μέρες. Οι ναυτεργάτες αντιστάθηκαν στη κατάργηση δικαιωμάτων τους, όπως η 10μηνη υποχρέωση των εφοπλιστών να τους κρατούν στη δουλειά, αγωνίστηκαν για υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, αυξήσεις στους μισθούς, εξασφάλιση των ανέργων συναδέλφων τους.
Επί εφτά μέρες, εφοπλιστές, κυβέρνηση και ΜΜΕ, με τη βοήθεια των συνοδοιπόρων στην παράδοση της χώρας στη τρόικα (ΝΔ, ΛΑΟΣ και της προσφάτως γεννημένης ΔΗΣΥ της Μπακογιάννη η οποία μάλιστα βγήκε πιο επιθετικά απ’ όλους!) έστησαν ένα χορό κατασυκοφάντησης των εργαζομένων, προβάλλοντας τα χιλιοειπωμένα εθνικοπατριωτικά επιχειρήματα, κραυγάζοντας για τα νησιά των οποίων οι κάτοικοι υποφέρουν, «ξεχνώντας» όμως την άρση του καμποτάζ που απελευθέρωσε τις εσωτερικές θαλάσσιες συγκοινωνίες και άφησε τους εφοπλιστές να κανονίζουν τα δρομολόγια με μόνο κριτήριο το κέρδος τους και όχι τις ανάγκες των νησιών. Και φυσικά, η κυβέρνηση μετά την τριμερή της Κυριακής 28 Νοέμβρη, και αφού κατηγόρησε ισότιμα(!) ναυτεργάτες και εφοπλιστές για αδιαλλαξία, εξυπηρέτησε τους εφοπλιστές με την επιστράτευση!
Η ΠΝΟ, η ανώτερη ομοσπονδία των ναυτεργατών, αποτελείται από 14 σωματεία. Τα 12 ελέγχονται από τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τα δύο από το ΠΑΜΕ. Η πλειοψηφία της ΠΝΟ, από την πρώτη στιγμή φαινόταν να ψάχνει την ευκαιρία να βγει από αυτή την άβολη κατάσταση και να εκτονώσει τον αγώνα. Πολύ περισσότερο όταν, μετά την πρώτη 24ωρη απεργία και την καθολική συμμετοχή των ναυτεργατών, αναγκάστηκε να κηρύξει τις επόμενες 48ωρες. Παρακαλούσε τους εφοπλιστές για ένα ξεροκόμματο ώστε να βγει από τη δύσκολη θέση, αλλά αυτοί ήταν αδιάλλακτοι. Η επιστράτευση τη βόλεψε μια χαρά, αφού...«δεν μπορούμε να πάμε κόντρα στο νόμο»!
Το ΠΑΜΕ, που ελέγχει τα δύο σωματεία ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, υποτίθεται ότι παρουσίαζε ένα πιο προωθημένο και αγωνιστικό πλαίσιο και ήταν υπέρ της συνέχισης της απεργίας. Στην πράξη, όμως, ακολούθησε την πεπατημένη. Έβγαζε αγωνιστικές κορώνες την ίδια ώρα που κρυβόταν πίσω από τη τακτική της ΠΝΟ, ενώ δεν έκανε καμία προσπάθεια να πάρουν οι ίδιοι οι ναυτεργάτες τον αγώνα στα χέρια τους με συνελεύσεις στα καράβια και στα σωματεία. Παράλληλα, στάθηκε εχθρικό απέναντι σε κινήσεις αλληλεγγύης που δεν ήταν του άμεσου ελέγχου του, βαφτίζοντας ως τέτοιες το κατέβασμα των κομματικών του μελών και της σπουδάζουσάς του και πραγματοποιώντας συγκεντρώσεις και περιφρουρήσεις της απεργίας ουσιαστικά μόνο με το κομματικό του δυναμικό. Οπότε φτάσαμε στην επιστράτευση όπου και αυτό υποτάχτηκε στο σταμάτημα της απεργίας «μην μπορώντας να πάει κόντρα στα υπόλοιπα 12 σωματεία».
Χαρακτηριστική της προσπάθειας του ΠΑΜΕ να κρύψει την ουσία της στάσης του και τις ευθύνες του ήταν η «πανηγυρική» συγκέντρωση που διοργάνωσε το βράδυ της Τρίτης 30 Νοέμβρη στον Πειραιά. Αυτά που ακούστηκαν έμοιαζαν σαν να έρχονται από άλλο πλανήτη: «ο αγώνας συνεχίζεται», «οι ναυτεργάτες βγήκαν νικητές και με ψηλά το κεφάλι»! Ο πρόεδρος του ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, Γιάννης Μανουσογιαννάκης δήλωσε ότι «η απόφαση για συνέχιση της απεργίας που πήραν οι ναυτεργάτες, παρά την πολιτική επιστράτευση, είναι παρακαταθήκη για το ναυτεργατικό, για το εργατικό κίνημα» παρότι η απόφαση για συνέχιση της απεργίας ήταν μια απόφαση που έμεινε στα χαρτιά!
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ριζοσπάστης της Πέμπτης 2 Δεκέμβρη: «Ατσαλωμένοι με το δίκιο του αγώνα τους, [...] οι ναυτεργάτες το πρωί της Τρίτης [...] επέστρεψαν στα πόστα τους με το κεφάλι ψηλά. Ελυσαν κάβους και έβαλαν μπροστά τις μηχανές στο φουλ, για την ανασύνταξη των δυνάμεών τους». Σαν να μη συνέβη τίποτε! Λες και το σπάσιμο της απεργίας -έστω και με επιστράτευση- ήταν νίκη! Το μαύρο-άσπρο! Στα λόγια αγωνιστές κι επαναστάτες, αλλά στην πράξη υποταγή στην αστική νομιμότητα!
Στο δε «χρονικό του αγώνα» του ίδιου φύλλου του Ριζοσπάστη, ενώ περιγράφει τι έγινε μέχρι την Κυριακή, προσπερνάει τη Δευτέρα και καταλήγει στη συγκέντρωση της Τρίτης! Δεν κάνει ούτε καν τον κόπο να διαψεύσει (ή και να επιβεβαιώσει!) τις φήμες που κυκλοφορούν ότι το ΠΑΜΕ πρότεινε το σταμάτημα της απεργίας. Το αξιοσημείωτο στην όλη υπόθεση είναι ότι μέχρι αργά το βράδυ της Δευτέρας αυτό που γραφόταν στις διαδικτυακές εκδόσεις των εφημερίδων και στην έκδοση της Τρίτης του Ριζοσπάστη, ήταν ότι η απεργία συνεχίζεται παρά την επιστράτευση. Το τι μεσολάβησε μέχρι τα ξημερώματα της Τρίτης και άλλαξε αυτή η απόφαση της ΠΝΟ δεν το λέει κανείς.
Μεθοδεύσεις που γίνονται και από την άνεση που δίνει το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο κλάδο η υπόλοιπη Αριστερά είναι απούσα, χωρίς ερείσματα και δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης. Γεγονός που φάνηκε και από το αλαλούμ που προέκυψε όταν έγινε απόπειρα να υπάρξει κινηματική απάντηση στην πολιτική επιστράτευση.
Τρόικα, κεφάλαιο, κυβέρνηση και συνοδοιπόροι προχωρούν με ακόμη γρηγορότερους ρυθμούς στην επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους και τις λαϊκές κατακτήσεις, θέλουν με συνοπτικές διαδικασίες να καταργήσουν και τα ελάχιστα που απέμειναν. Η αδιαλλαξία των εφοπλιστών, οι «εθνοσωτήριες» προτάσεις του ΣΕΒ σε συνδυασμό με την όλο και πιο απροκάλυπτη αποδοχή τους από τους «κοινωνικούς τους εταίρους» σε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΝΟ κ.λπ. δείχνουν τη βιασύνη τους να προλάβουν τις αντιδράσεις του εργαζόμενου λαού.
Από την άλλη, η οργή στους εργαζόμενους είναι έκδηλη. Η καθολική συμμετοχή των ναυτεργατών στην απεργία, η μαζικότατη πορεία των εργαζόμενων στα ΜΜΕ, αλλά και προηγούμενα η πορεία του Πολυτεχνείου απέδειξαν ότι ο λαός δε θέλει και πολύ για να βγει ξανά στους δρόμους. Πρέπει όμως να πάρει την υπόθεση στα χέρια του. Να ξεπεράσει κάθε είδους εργατοπατέρες και να βγει στο δρόμο με τις δικές του μορφές αυτοοργάνωσης είτε με το να πάρουν οι εργαζόμενοι τα σωματεία στα χέρια τους, είτε με επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές.
Η 15 Δεκέμβρη να μην μετατραπεί απλώς σε ένα μήνυμα αντίθεσης του εργαζόμενου λαού στην επίθεση, αλλά σε ξεκίνημα ενός μακρόχρονου και σκληρού αγώνα ανατροπής της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου