Ευχαριστούμε την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους ...Αμερικάνους

Όσο και αν πονάει πρέπει να το παραδεχτούμε. Η βουλή των Ελλήνων (δηλαδή, η Βουλή του ελληνόφωνου προτεκτοράτου), με την υποδοχή που επιφύλαξε στον Στρος-Καν, διέσωσε την ιστορική συνέχεια της χώρας. Για την ακρίβεια, διέσωσε την ιστορική συνέχεια του ραγιαδισμού, του δωσιλογισμού, της δουλοπρέπειας που για αιώνες χαρακτηρίζει την άρχουσα τάξη της χώρας απ’ αρχής δημιουργίας του ελληνικού κράτους. Μια άρχουσα τάξη που ζει και αναπνέει, πλουτίζει και κυριαρχεί απέναντι στον εργαζόμενο λαό σε ένα καθεστώς ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και σαν συμπληρωματική δύναμη καταπίεσης και εκμετάλλευσης της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Η πολιτική έκφραση αυτού του «μοντέλου ανάπτυξης» του ελληνικού καπιταλισμού και πτώχευσης της κοινωνίας ήταν το χάλι που είδαμε στη βουλή και στην αίθουσα της Γερουσίας όπου ο πρόεδρος του ΔΝΤ και ο επίτροπος οικονομικών υποθέσεων, Στρος-Καν και Ολι Ρεν, «οραματίστηκαν» το μέλλον της Ελλάδας, αξιοποιώντας το απόλυτο δικαίωμα που τους έχει δοθεί να μιλούν και να αποφασίσουν για την τύχη της χώρας. Για όσους θυμούνται (αλλά και για όσους κάνουν πως δεν θυμούνται ), δεν διήρκεσε για πολύ η φαντασίωση της «ισχυρής Ελλάδας» του Σημίτη, η «παγκοσμιοποίηση» των ιμπεριαλιστών, η «μικρο-ιμπεριαλιστική» Ελλάδα που προκαλούσε «δεξιά ή αριστερά» εμφράγματα στις δημόσιες πολιτικές αντιπαραθέσεις.

Σήμερα, με διαδικασίες εξπρές και με διατάγματα της τρόικας καταργούνται επί της ουσίας οι συλλογικές συμβάσεις, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και κατ’ επέκταση η δυνατότητα συλλογικής εκπροσώπησης και ο συνδικαλισμός (ακόμη και ο κρατικός εργοδοτικός συνδικαλισμός που αποτελούσε «παραδοσιακό» ανάχωμα για την εργοδοσία). Το επιθυμεί, βέβαια, και το ελληνικό κεφάλαιο. Ωστόσο δεν ερωτάται καν, γιατί το επιθυμεί με μέτρο και με ρυθμό. Διατάσσονται μειώσεις μισθών εώς και 40% και απελευθέρωση των απολύσεων με κίνδυνο να βουλιάξει ανεξέλεγκτα η εγχώρια αγορά. Διατάσσεται προοδευτικά η ιδιωτικοποίηση και εκχώρηση κάθε δημόσιας περιουσίας, κάθε δημόσιας ή ιδιωτικής βιομηχανίας και επιχείρησης υπέρ του ξένου κεφαλαίου και των τραπεζών με αποτέλεσμα εγχώριους ιδιοκτήτες χωρίς ιδιοκτησία, εγχώριους επιχειρηματίες χωρίς επιχειρήσεις, εγχώριους πολιτικούς χωρίς πολιτική εξουσίας. Για να αναστηθεί μια νέα άρχουσα τάξη μαυραγοριτών που θα στηρίζει σταθερά τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Μέσα σε λίγες ώρες ανατράπηκαν όσα οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα κατέκτησαν για δεκαετίες. Οι ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις είναι ο πολιορκητικός κριός της νέας βαρβαρότητας. Δηλαδή της μετάβασης μιας ολόκληρης κοινωνίας σε προμεσαιωνικές συνθήκες δουλείας χωρίς δυνατότητα διαπραγμάτευσης των όρων ζωής και εργασίας. Γιατί η ατομική διαπραγμάτευση που θα κυριαρχεί στη πράξη, απλώς, δεν είναι διαπραγμάτευση.

Όμως, οι νεοαποικιοκράτες της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι φίλοι μας…. Όπως ακριβώς ήταν «φίλοι μας» και οι Γερμανοί στην κατοχή. Όπως ακριβώς είναι φίλοι μας οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι των Βρυξελλών. Μας καλοπιάνουν με «μπράβο, υπομονή, κουράγιο και συνεχίστε» μέχρι να τελειώσει ο …ταξικός πόλεμος (γιατί, όπως θυμόσαστε, βρισκόμαστε σε πόλεμο που θα οξυνθεί και θα συνεχιστεί έως ότου κατακτηθεί η χώρα), αλλά μας κατσαδιάζουν κιόλας γιατί χάνουν (όπως μας διαμήνυσε ο ποδοσφαιρόφιλος Ολι Ρεν στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων) τις κυριακάτικες ποδοσφαιρικές προπονήσεις για χάρη μας, γιατί ασχολούνται με την οικονομία της χώρας! Βέβαια, αντί για ποδόσφαιρο την Κυριακή θα μπορούσαν οι ευεργέτες μας να παίζουν τη Δευτέρα γκολφ. Δεν θα είχαν όμως οι θυσίες των εργαζομένων, που χάνουν το μισθό και τη δουλειά τους, μεγαλύτερη αξία για αυτούς.

Κάποιες δεξιώσεις και πάρτι, ωστόσο, χάνουν και οι εγχώριοι δωσίλογοι και συνεργάτες, που νυχθημερόν «μοχθούν» για να μας «σώσουν»… από τους εαυτούς μας. Από ανεπρόκοπους «γλεντζέδες» εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, από εκατοντάδες χιλιάδες σπάταλους «ζορμπάδες» του δημοσίου που έφεραν (βεβαίως, μαζί με την κυβέρνηση της ΝΔ και μόνο), στο χείλος της καταστροφής την οικονομία της χώρας.

Πράγματι, με μια έννοια εμείς, τα δικαιώματα και οι ανάγκες μας, είμαστε η «αιτία» της κρίσης. Γιατί η οικονομία των αγορών (δηλαδή των ιμπεριαλιστών) βασίζεται στην συνεχή αύξηση της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας χωρών και λαών για να μη μειωθούν τα κέρδη. Και αν αποφασίσουν οι εργαζόμενοι ομαδικά να υποταχθούμε στους χώρους εργασίας, να αποδεχτούμε την ένταση της εκμετάλλευσης και τη λογική του κεφαλαίου σε όλες τις πλευρές της ζωής ίσως να «εκτονωθεί» προσωρινά αυτό που οι κυρίαρχοι ονομάζουν κρίση. Τότε θα πτωχεύσει (με όλη τη σημασία της λέξης) ο λαός και ίσως ξεπεραστεί η καπιταλιστική κρίση. Για να θεριέψει την επόμενη πιο πολύ και να απαιτηθούν, εκτός από θυσίες στο πεδίο της εργασίας και στη ζωή, μαζικές ανθρωποθυσίες και στα πεδία των μαχών. Σε κάποιες περιοχές συμβαίνει ήδη. 

Σε κάθε περίπτωση επομένως ισχύει: δικιά τους η κρίση, ξεσηκωμός η λύση. 
πηγή: Προλεταριακή Σημαία