Τι να κάνουν αναγκάζονται! Ακόμη και οι εργατοπατέρες νοιώθουν την οργή των εργαζόμενων να καίει και προσπαθούν να τη διαχειριστούν. Αναγκάζονται να προκηρύττουν απεργίες και στάσεις εργασίας πιστεύοντας ότι έτσι θα πετύχουν την εκτόνωση των εργαζόμενων και ότι οι ίδιοι θα βγουν καθαροί. Στάσεις εργασίας καθημερινά ανακοίνωσαν τα σωματεία των μέσων μαζικής μεταφοράς ξεκινώντας από την Κυριακή και 24ωρη την Πέμπτη. Στάση εργασίας, μόνο για την Αττική, κήρυξε και η ΓΣΕΕ για την Τρίτη με ...κλιμάκωση την ήδη ανακοινωμένη απεργία της Τετάρτης. Νομίζουν ο Παναγόπουλος και η παρέα του ότι έτσι θα εκτονώσουν τις διαθέσεις του λαού αλλά μάλλον είναι γελασμένοι.
Ήδη κάνανε τη πρώτη απατεωνιά τους. Ενώ είχε κηρυχθεί απεργία για σήμερα με απόφαση του διασωματειακού των ΜΜΜ η πενταμελής επιτροπή (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) που ανέλαβε το συντονισμό των συνδικάτων ακύρωσε την απόφαση! (Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα τουλάχιστον). Και τίποτα δεν αποκλείει να το κάνουν και για τις επόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις. Δεν θα είναι άλλωστε η πρώτη φορά! Οι άνθρωποι είναι ταγμένοι δεν το συζητάμε, ακόμη και όταν αναγκάζονται να αποφασίσουν απεργίες κάνουν ότι μπορούν για να τις υπονομεύσουν. Εδώ δεν δίστασαν να αφήσουν ξεκρέμαστους στους δήμους τους χιλιάδες συμβασιούχους που απολύονται (δες: ΠΟΕ -ΟΤΑ: Η ΠΑΣΚΕ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ) σε απεργία που αποφασίστηκε έκτατα θα κόλαγαν;
Το έχουμε ξαναπεί και θα το ξαναλέμε χωρίς να κουραστούμε. Αν οι εργαζόμενοι δεν ξεπεράσουν τους εργατοπατέρες αλλά και αυτούς που θέλουν να τους εκπροσωπούν "αγωνιστικά και ταξικά" αναλαμβάνοντας εργολαβικά την αντίστασή τους, αν δεν πάρουν οι ίδιοι στα χέρια τους την οργάνωση του αγώνα τους είτε μέσα από τα σωματεία τους, μετατρέποντάς τα σε ζωντανές κυψέλες αγώνα με την πραγματική τους συμμετοχή, είτε μέσα από επιτροπές αγώνα στους τόπους δουλειάς και κατοικίας, τότε οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις θα εξακολουθούν να είναι εκτονωτικές και τουφεκιές στον αέρα.
Αν και πια δεν εκτονώνεται η οργή των εργαζομένων τόσο εύκολα. Τα μηνύματα δείχνουν ότι η 15 Δεκέμβρη μπορεί να είναι πιο μαζική από τη 5 Μάη. Δεν χωνεύονται έτσι εύκολα η φτώχεια, η ανεργία και η ακρίβεια, η εξαθλίωση και η αβεβαιότητα από τους εργαζόμενους στο όνομα καμιάς "εθνικής υπόθεσης" και κανενός χρέους!
Δεν είναι οι εργαζόμενοι οι αστοί βουλευτάδες που προσκυνήσανε τον Όλι Ρεν και τον Στρος Καν παριστάνοντας τα τσαντισμένα παιδιά μπροστά στο μπαμπά. Δεν είναι οι εργαζόμενοι ο πρωθυπουργός που παριστάνει τον αγωνιστή για να του δώσουν την άδεια τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά του να πάρει δήθεν λιγότερο επώδυνες αποφάσεις για τη χώρα που λέει ότι κυβερνά.
1 σχόλιο:
«Δεν μπορεί όμως κανείς να αντιμετωπίζει ένα πρόγραμμα επαναστατικής δράσης σαν μια συλλογή αφηρημένων θέσεων, που είναι ανεξάρτητες απ’ αυτά, που συνέβηκαν στη διάρκεια των ιστορικών αυτών χρόνων. Είναι φανερό πως το Πρόγραμμα δεν μπορεί να εξιστορήσει όλα εκείνα που έγιναν, οφείλει όμως να τα πάρει σαν αφετηρία του, να στηριχτεί πάνω τους, να αγκαλιάσει όλα αυτά, να αναφερθεί σ’ αυτά. Πρέπει το Πρόγραμμα να επιτρέπει διαμέσου των θέσεών του να γίνουν κατανοητά όλα τα μεγάλα γεγονότα της πάλης του προλεταριάτου κι όλα τα σημαντικά περιστατικά της πάλης των ιδεών στους κόλπους της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Αν αυτό ισχύει για το σύνολο του Προγράμματος, ισχύει ακόμα πιο πολύ για το μέρος εκείνο του Προγράμματος που είναι ειδικά αφιερωμένο στα προβλήματα της στρατηγικής και της τακτικής. Πρέπει εδώ, ακολουθώντας την έκφραση του Λένιν, να καταγράψουμε τόσο αυτό που κατακτήσαμε όσο κι αυτό που αφήσαμε να μας ξεφύγει. Και θα μπορέσει κανείς να το μετατρέψει σε «κατάκτηση», αν το κατανοήσει και το αφομοιώσει καλά. Η προλεταριακή πρωτοπορία χρειάζεται όχι έναν κατάλογο κοινοτοπιών, μα ένα εγχειρίδιο δράσης» (Τρότσκι, "Η Τρίτη Διεθνής μετά τον Λένιν")
Δεν είναι αρκετές οι αφηρημένες, γενικές θέσεις, όπως εκείνες που εμφανίζονται συνήθως στα προγράμματα και τις ομιλίες του ΚΚΕ, αλλά είναι εντελώς αναγκαίο να εξειδικευθούν στο φως της ιστορικής εμπειρίας τα προβλήματα της στρατηγικής και της τακτικής. Από την άποψη της στρατηγικής, οι επαναστάτες μαρξιστές τονίζουν τη σημασία του συνθήματος και της αντίστοιχης πρακτικής δουλειάς που συνδέεται με αυτό, της κυβέρνησης των εργαζομένων. Από την άποψη της ταχτικής, έχουν σαν βάση τους τις μεταβατικές διεκδικήσεις, δηλαδή τις ειδικά εξειδικευμένες στις σημερινές συνθήκες διεκδικήσεις και τα πραχτικά καθήκοντα του μεταβατικού προγράμματος.
★ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ & ΠΡΑΞΗ
www.theorystudies.blogspot.com
Δημοσίευση σχολίου