ΑΠΕΡΓΙΑ!

 Καθημερινές στάσεις και απεργίες στα μέσα μαζικής μεταφοράς. 48ωρες απεργίες στις τράπεζες. Απεργίες στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ, στο ΙΚΑ και στην εκπαίδευση σε αναβρασμό. Εργαζόμενοι σε άλλους κλάδους και επιχειρήσεις φαίνονται μουδιασμένοι. Η οργή δεδομένη σε κάθε περίπτωση. Αντιφάσεις των ημερών. Φυσιολογικές, τέτοια επίθεση στο λαό δεν ξανάγινε. Το πως θα εκδηλωθούν οι αντιφάσεις θα φανεί αύριο, θα φανεί και από την συνέχεια.
Οι Παναγοπουλαίοι πιέζονται από τη μια από το ρόλο τους να ξεφουσκώσουν τις διαθέσεις του κόσμου, από την άλλη αναγκάζονται να κηρύττουν απεργίες κάτω από τις αντιδράσεις των εργαζόμενων. Και ας έλεγαν το Σεπτέμβρη ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος και ότι δεν θα γίνουν απεργίες. Το ΠΑΜΕ κρύβεται πίσω από τη στάση των "πλειοψηφιών" και ενώ πέρυσι τέτοιο καιρό "μπορούσε" να κάνει μόνο του 24ωρη απεργία, χαρακτηρίζοντάς τη μάλιστα πανεργατική, ενώ το Φλεβάρη "μπορούσε" να κάνει 48ωρη, φέτος με τη δικαιολογία της στάσης των πλειοψηφιών ακολουθεί πιστά το πρόγραμμα της ΓΣΕΕ. Αναρωτιούνται ακόμη και τα μέλη του στις άμαζες συνελεύσεις των συνδικάτων γι' αυτή του τη στάση. Παραδοχή αδυναμίας; Eξετάσεις σοβαρότητας στο σύστημα της ηγεσίας του; Μάλλον και τα δύο. Ιδιαίτερα το δεύτερο. Αλήθεια που πήγαν οι αναγγελίες περί απεργίας το Φθινόπωρο ανεξάρτητα από τη στάση της ΓΣΕΕ; 

Πρωτόγνωρα πράγματα συμβαίνουν στο εργατικό κίνημα. Την Κυριακή που μας πέρασε οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ έκαναν στάση εργασίας σε ένδειξη αλληλεγγύης στους συναδέλφους τους του εμπορίου. Το σύστημα αναγκάστηκε να κάνει πίσω στο θέμα της λειτουργίας των καταστημάτων της Κυριακής. Φοβήθηκε μια θερμή Κυριακή προάγγελο της Τετάρτης. Οι εργαζόμενοι, πάλι στα ΜΜΜ, παίρνουν τη κατάσταση στα χέρια τους. Στις μαζικές συνελεύσεις της ΕΘΕΛ κράζουν όλους τους συνδικαλιστές των ΔΣ και αποφασίζουν απεργίες με αποκορύφωμα το χθεσινό που από τα 7 αμαξοστάσια τα 5 αποκλείστηκαν από τους εργαζόμενους και δε βγήκαν τα λεωφορεία ούτε μετά τη λήξη της στάσης.

Ξεσπάσματα; Aπαρχή αλλαγών στο εργατικό κίνημα και τις συνειδήσεις; Όπως και νά 'χει όλα δείχνουν ότι κάτι αλλάζει στα μυαλά και στις διαθέσεις του εργαζόμενου κόσμου. Η επίθεση και η εξαθλίωση στη ζωή τους δε μπορεί να γίνεται ανεκτή για πολύ ακόμη. Και δε πιάνουν ούτε οι πατριωτικές κορώνες ούτε τα παραμύθια που κάποιοι ακόμη επιμένουν περί χρέους και άλλων τινών. Ο λαός δε χρωστάει σε κανένα και δεν έχει τη διάθεση να πληρώσει τα κερατιάτικα του συστήματος, δεν τον ενδιαφέρουν ούτε οι αναδιαρθρώσεις ούτε οι (ψευτο)αρνήσεις ούτε οι όποιες κυβερνητικές λύσεις, συστημικές, προοδευτικές, αριστερές και αντικαπιταλιστικές. Τον ενδιαφέρει η ζωή του και των παιδιών του. Ψάχνει τρόπους να τη πάρει στα χέρια του. Όλα δείχνουν ότι η αυριανή απεργία θα είναι αλλιώτικη από τις άλλες.