Φράχτη μήκους 12,5 χιλιομέτρων ανακοίνωσε ότι θα κατασκευάσει στα χερσαία σύνορα του νομού Εβρου ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρ. Παπουτσής. Στην ίδια περιοχή, βόρεια της Ορεστιάδας, όπου από τις 2 Νοέμβρη αναπτύχθηκαν οι δυνάμεις της FRONTEX. Το αν τελικά θα πραγματοποιηθεί το εγχείρημα και το ποια ακριβώς μορφή θα πάρει μέλλει να προσδιοριστεί στο επόμενο διάστημα. Πάντως, είτε πρόκειται για ένα «πλήρες σύστημα», με αγκαθωτά συρματοπλέγματα, ηλεκτροφόρα καλώδια, θερμικές κάμερες, κλειστά κυκλώματα και περιπολίες, είτε για έναν απλό –τρόπος του λέγειν- φράχτη δεν παύει να υποδηλώνει το πόσο απάνθρωπη, ρατσιστική, δολοφονική και συνάμα υποτελής είναι η πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Η «δημοκρατική και ευαίσθητη» πολιτική ηγεσία της Δύσης στιγμάτιζε σαν ένα απεχθές κατασκεύασμα το τείχος του Βερολίνου και πανηγύρισε με την πτώση του (κρύβοντας φυσικά τη δικιά της συμβολή στην ανέγερσή του). Για να ανεγείρει η ίδια τα δικά της τείχη στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό και της Ισπανίας με το Μαρόκο.
Το ίδιο και οι ταγοί του δικού «μας» πολιτικού συστήματος εναντιώνονταν (υποτίθεται) στο τείχος που σήκωσε το σιωνιστικό καθεστώς του Ισραήλ (με το οποίο βέβαια συσφίγγουν συνεχώς, κατ’ επιταγή των Αμερικάνων, τις σχέσεις), αλλά θεωρούν υποχρέωσή τους να «προστατεύσουν» τους πολίτες αυτής της χώρας από τους ανεπιθύμητους (;) «λαθρο»μετανάστες, ανακοινώνοντας την κατασκευή του δικού τους τείχους.
Ούτε πριν βέβαια ούτε τώρα είναι ειλικρινείς. Πέραν του ότι οι τεράστιες στρατιές των μεταναστών δημιουργούνται από την επίθεση του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, αυτοί οι κολασμένοι της γης είχαν και έχουν πάντα μεγάλη «αξία» για τις αστικές ελίτ.
Το μόνο πρόβλημά τους και η βασική επιδίωξη της ΕΕ σ’ αυτό το ζήτημα είναι η ελεγχόμενη (όσο μπορεί να γίνει) ροή αυτών των εκατομμυρίων μεταναστών. Ενός εργατικού δυναμικού που μπορεί να μπει στην παραγωγική διαδικασία με τους χειρότερους όρους, ευάλωτου και αδύναμου, ικανού (κάτω από τις σημερινές συνθήκες του εργατικού κινήματος) να χρησιμοποιηθεί για τη χειροτέρευση του ταξικού συσχετισμού στις χώρες υποδοχής και παράλληλα ενός κοινωνικού στρώματος που θα αποτελεί –μέσα από τη στρέβλωση της πραγματικότητας- ανάχωμα στη λαϊκή δυσαρέσκεια από την επίθεση του συστήματος.
Σήμερα, η βαθιά οικονομική κρίση που πλήττει όλη την Ευρώπη (και τον κόσμο) αλλάζει τα δεδομένα. Οι αρνητικοί ρυθμοί ανάπτυξης και η εκτίναξη της ανεργίας απ’ τη μια μειώνουν τις ανάγκες χρησιμοποίησης της φτηνής εργατικής «δεξαμενής» που αποτελούν οι μετανάστες κι απ’ την άλλη δημιουργούν εκρηκτικά μίγματα μέσα στις λαϊκές μάζες, συμπεριλαμβανομένων και των μεταναστών. Ετσι ενισχύεται η τάση για ισχυρότερους αποτρεπτικούς μηχανισμούς και μέτρα, παρ' ότι αυτά δεν μπορούν να ανακόψουν τα κύματα των απελπισμένων.
Ειδικά για την Ελλάδα, μια εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό χώρα που φορτώνεται με τους χειρότερους όρους την κρίση και επιπλέον αποτελεί χώρα υποδοχής-«αποθήκευσης» μεταναστών, τα πράγματα έχουν γίνει πιο εκρηκτικά. Γι' αυτό και η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να ασκήσει (όσο την παίρνει) πιέσεις προς την ΕΕ για καλύτερη μεταχείριση και παράλληλα μέσα από διάφορα μέτρα και ανακοινώσεις να καλλιεργήσει και να χρησιμοποιήσει το όποιο αντιμεταναστευτικό και ρατσιστικό κλίμα σαν μέσο ανάσχεσης της λαϊκής οργής.
Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται και οι ανακοινώσεις για την κατασκευή του «φράχτη» στον Εβρο.
Η ΕΕ κατ’ αρχήν εξέφρασε επιφυλάξεις. Οχι βέβαια για ανθρωπιστικούς λόγους. Αλλά γιατί αυτά τα θέματα δεν μπορεί να τα χειρίζεται μόνη της η κυβέρνηση μιας χώρας δεύτερης κατηγορίας, ειδικά τώρα που η Frontex έχει αναλάβει υπό την άμεση εποπτεία της τον έλεγχο της περιοχής. Αλλά ακόμη γιατί η κατασκευή του «φράχτη» είναι παράγοντας που συνδέεται συνολικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και με τις σχέσεις Τουρκίας-ΕΕ. Σχέσεις οι οποίες είναι υπό διαμόρφωση, μέσα σε ένα ρευστό περιβάλλον έντονου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.
Η Τουρκία στις πρόσφατες συζητήσεις Παπανδρέου-Ερντογάν στο Ερζερούμ έδειξε, λένε, ότι δεν αντιτίθεται στην κατασκευή του φράχτη, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει τίποτα παραπάνω από το ότι αυτός εντάσσεται στο «πακέτο» των ελληνοτουρκικών διαφορών που τίθενται στο τραπέζι, κυρίως κάτω από την μπαγκέτα των αμερικάνων ιμπεριαλιστών.
Η κυβέρνηση και τα εντεταλμένα ΜΜΕ παρουσιάζουν μια εικόνα πλήρους αποδοχής του φράχτη από τους κατοίκους της περιοχής που δήθεν δεινοπαθούν από τις «ορδές» των μεταναστών. Ωστόσο από τις ίδιες τις δηλώσεις που αυτοί παρουσιάζουν φαίνεται ότι η όποια συμφωνία προέρχεται από τη γενική προπαγανδιστική εκστρατεία («η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο») και όχι από τη δικιά τους εμπειρία. Αντίθετα, είναι γνωστό ότι οι λαϊκοί άνθρωποι των χωριών του Εβρου τούς υποδέχονται με συμπάθεια, τους δίνουν φαγητό, ακόμη και χρήματα για να ταξιδέψουν και παράλληλα καταγγέλλουν τα κοινά κυκλώματα εμπορίας και τις σχέσεις τους με τις «αρχές».
Παράλληλα, μερίδες του αστικού Τύπου αλλά και λεγόμενες ανθρωπιστικές οργανώσεις, προβληματισμένες από τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η κατασκευή του φράχτη στο όλο πλέγμα σχέσεων και εξαρτήσεων της Ελλάδας, αντιτίθενται στην υλοποίησή του, μιλώντας για την αναποτελεσματικότητα του εγχειρήματος. Η καταγγελία και η εναντίωση στην κατασκευή του φράχτη στον Εβρο δεν μπορεί βέβαια να έχει την παραμικρή αναφορά στη λεγόμενη αποτελεσματικότητά του. Κάθε άλλο μάλιστα.
Εχει σαν περιεχόμενό της την υποστήριξη του δικαιώματος όλων των μεταναστών, των κυνηγημένων από πολέμους, θάνατο, φτώχεια και αντιδραστικά καθεστώτα να αναζητήσουν και να πετύχουν στοιχειώδεις όρους ζωής. Την καταγγελία του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, που σφαγιάζουν λαούς, κομματιάζουν χώρες, υποδαυλίζουν εμφύλιες συρράξεις, καταληστεύουν εθνικό πλούτο, επιβάλλουν τη φτώχεια και το θάνατο και προκαλούν τα τεράστια μεταναστευτικά κύματα της εποχής μας. Την καταγγελία της ελληνικής κυβέρνησης και όλου του αστικού κόσμου που, υποταγμένοι στους ιμπεριαλιστές, συμβάλλουν σύμφωνα με το μπόι τους σ’ αυτά τα εγκλήματα. Που θέλουν να υψώσουν τείχη συρμάτινα ή μίσους ανάμεσα στον ελληνικό λαό και τους μετανάστες, την ίδια στιγμή που με περισσή υποταγή ανοίγουν διάπλατα τις «πύλες» στις ορέξεις της Τρόικας. Σε τελική ανάλυση έχει σαν περιεχόμενό της την έκφραση της ταξικής αλληλεγγύης σ’ αυτούς με τους οποίους βρισκόμαστε εκ των πραγμάτων στο ίδιο μετερίζι.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου