Εδώ και δύο εβδομάδες έχει ανοίξει στην Αθήνα το ζήτημα της ανατίμησης των εισιτηρίων. Μια σειρά από πρωτοβουλίες και κινήσεις έχουν δραστηριοποιηθεί. Αν και είναι νωρίς για απολογισμούς, έχουν αναδειχθεί προβλήματα από τα οποία μπορούν να εξαχθούν κάποια χρήσιμα πρώτα συμπεράσματα.
«Δεν πληρώνω» εισιτήριο. Κίνημα ή ρεύμα;
Για να απαντηθούν κινηματικά οι ανατιμήσεις στα εισιτήρια πρέπει να υπάρχει κίνηση κόσμου. Με συγκεντρώσεις, παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις. Και το κυριότερο, με τη μαζική συμμετοχή κόσμου «από τα κάτω» που θα υλοποιήσει όλα αυτά. Μέχρι τώρα οι πρωτοβουλίες που δραστηριοποιούνται αποτελούν κατά βάση συντονισμό ή συμπράξεις ριζοσπαστικών και αριστερών δυνάμεων που θέλουν να παρέμβουν πιο ενεργά στο θέμα των εισιτηρίων. Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη να ανοιχτούν στον κόσμο και να μαζικοποιηθούν οι υπάρχουσες πρωτοβουλίες, όπως και να προκύψουν και άλλες. Εδώ φάνηκε και ένα πρακτικό πρόβλημα.
Αντίθετα με τη Θεσσαλονίκη που το πράγμα είναι πιο συμμαζεμένο, με μία βασική αφετηρία για τα περισσότερα λεωφορεία της πόλης (Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός) και ένα βασικό οδικό άξονα (Εγνατία), η Αθήνα είναι... το χάος. Σε καθημερινή βάση βρίσκονται σε κίνηση περίπου 2.500 λεωφορεία. Υπάρχουν εκατοντάδες κόμβοι και αφετηρίες, αρκετές δεκάδες βασικοί οδικοί άξονες. Η επιλογή των σταθμών του μετρό και του ηλεκτρικού σαν βασικών χώρων παρέμβασης είναι αναγκαστική, αλλά και αυτοί ακόμα είναι πρακτικά δύσκολο να καλυφθούν στο σύνολό τους.
Περισσότερο μιλάμε λοιπόν για μια ατομική στάση που καλείται να κρατήσει ο κόσμος που χρησιμοποιεί τις συγκοινωνίες, παρά για κίνημα, σε αυτή τη φάση. Στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας το πράγμα παίζεται μέσα στα λεωφορεία και στα βαγόνια των συρμών. Εκεί, όλος αυτός ο κόσμος που «δεν πληρώνει» θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον ελεγκτή, όσο μπορεί από κοινού, και χωρίς στήριξη «απέξω».
Δεν πληρώνεις, δεν πληρώνεις...
Πρέπει λοιπόν ο κόσμος που έχει διάθεση να «μην πληρώσει» να ενισχυθεί πολιτικά για να υπερασπιστεί τη δίκαιη επιλογή του. Πρέπει να πάρει κουράγιο βλέποντας πρωτοβουλίες να τον καλούν να δώσει την κόντρα και να στηρίξει τον συνεπιβάτη του, εφόσον αυτό χρειαστεί.
Η λογική που επικρατεί σε πολλές περιπτώσεις όχι μόνο δεν έχει σχέση με αυτό το πολιτικό σκεπτικό, αλλά φτάνει ως και να το υπονομεύει. Κόλλες και σιλικόνες στα ακυρωτικά, αυτοκόλλητα και σακούλες με ταινία σε μια φρενίτιδα ακτιβισμού, που φυσικά δεν μπορεί να κρατήσει παραπάνω από δυο τρεις ώρες το πρωί και πάλι όχι όλες τις ημέρες. Τσακωμοί με αυτούς που επιμένουν να χτυπήσουν εισιτήριο. Που να φτάνουν στο τραγελαφικό σημείο να αντιμετωπίζονται περίπου ως απεργοσπάστες! Την ίδια στιγμή, στο εύλογο ερώτημα πολύ κόσμου «και αν με σταματήσουν, τι κάνω;» ακούγεται όλο και περισσότερο η «εύκολη» απάντηση «πες ότι δεν σε αφήσαμε»!
Αντί λοιπόν να επιδράσουμε πολιτικά στον κόσμο, να επιλέξουμε τη στάση του Ρομπέν των Φτωχών και να του «λύσουμε το πρόβλημα». Να αντικαταστήσουμε την πλατιά, μαζική παρέμβαση και την προσπάθεια να ενισχυθεί η κίνηση του ίδιου του κόσμου, με «συνεντεύξεις στα κανάλια». Να εμφανιστούμε ως φωστήρες και αυτόκλητοι υπερασπιστές των λαϊκών συμφερόντων. Να απελευθερώσουμε το μένος μας απέναντι στην κρατική εξουσία επάνω στα... ακυρωτικά μηχανήματα.
Ήδη η μέχρι τώρα εμπειρία δείχνει ότι η πρακτική αυτή έχει αρχίσει να πιάνει όρια. Απομακρύνει στην ουσία το κομμάτι που θέλει να συμμετάσχει στις πρωτοβουλίες και καλλιεργεί κλίμα ήττας στον κόσμο. Είτε το καταλαβαίνουν κάποιοι είτε όχι.
Από το καρότο στο μαστίγιο
Παρά τα όποια προβλήματα, η άρνηση πληρωμής είναι υπαρκτή και το σύστημα πιέζεται να απαντήσει. Η φάση της λασπολογίας πέρασε και οι «τζαμπατζήδες» δεν πτοήθηκαν. Η κυβέρνηση πέρασε στη φάση του καρότου και του μαστίγιου. Από τη μια ανακοινώσε «μειώσεις στα εισιτήρια των ανέργων και όσων έχουν εισόδημα κάτω των 20.000 ευρώ», από την άλλη εκτόξευσε απειλές με «νομικές κυρώσεις» και «ένστολους ελεγκτές».
Με την τελευταία νομοθετική ρύθμιση του Ρέππα, που θα κατατεθεί μαζί με το νομοσχέδιο για τις συγκοινωνίες, το τοπίο ξεκαθαρίζει. Στο βαθμό που ο λαός δεν δείχνει διάθεση να «συνετιστεί», η κυβέρνηση έχει επιλέξει το μαστίγιο. Τόσο για τους οδηγούς που θα είναι αντιμέτωποι με πρόστιμα 200 ευρώ και με αφαίρεση διπλώματος και πινακίδων εφόσον δεν πληρώσουν διόδια όσο και με τους επιβάτες των συγκοινωνιών. Πλημμέλημα θα χαρακτηρίζεται πλέον η άρνηση καταβολής εισιτηρίου και οι απείθαρχοι θα αντιμετωπίζουν έως και ποινές φυλάκισης.
Η επιλογή της κυβέρνησης δείχνει ξεκάθαρα ότι είναι αποφασισμένη να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου και να εφαρμόσει το μνημόνιο με κάθε κόστος. Μόνο που με τη σκλήρυνση της στάσης της σε αυτή τη φάση, και με τις κινητοποιήσεις στα ΜΜΜ να είναι σε εξέλιξη, ρισκάρει να της βγει μπούμερανγκ ο «τσαμπουκάς». Προκαλεί, για άλλη μια φορά, το αίσθημα της λαϊκής οργής και δεν αφήνει άλλο δρόμο στον λαό από αυτόν του αγώνα και της μαζικής πάλης, για να απαντηθεί και αυτή η πρόκληση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου