Μίκης, Ζουράρις και άλλοι «Σπίθες» ενάντια στους «κακούς» (Αμερικάνους)

ή αλλιώς το ...τσακμάκι!
Σιγά μη κάψετε τη σημαία!

Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι εδώ! Να 'τος, πετιέται! Και αλίμονο στους «κακούς»! Αφού περιδιάβηκε όλο το χώρο της πολιτικής έκφρασης του κοινοβουλευτικού στερεώματος, από την «επίσημη» Αριστερά μέχρι τη ΝΔ, με την οποία βγήκε βουλευτής, αφού ακούσαμε απ’ τον ίδιο τις τελευταίες δεκαετίες ό,τι βάζει ο νους του ανθρώπου (δεν ξεχνιέται το «Καραμανλής ή τανκς» ή το λιβανωτό του στον Ανδρέα Παπανδρέου), τώρα τα βάζει με όλο το κοινοβούλιο, τους καταγγέλλει και ξεκινάει την κίνησή του («Ανεξάρτητων Πολιτών»), μέχρι να δημιουργήσει τους όρους... να μπει η κίνησή του στο Κοινοβούλιο (και το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα, αλλά... κίνημα).

Η «Ελευθεροτυπία», στις 07/2/11, δημοσιεύει ολόκληρη την ομιλία του στην πρώτη δημόσια εμφάνιση της κίνησής του, όπου δεσπόζει η πάλη των «καλών» ενάντια στους «κακούς». Οχι όπως το εννοούσε ο Μπους, αλλά ανάποδα: οι «καλοί» είναι αυτοί που ο Μπους ονόμασε «κακούς» και αντίστροφα. Θα πείτε, ολίγον χριστιανική αυτή η τοποθέτηση, αλλά μην ξεχνάτε ότι και ο Μπους και ο Ζουράρις απ’ το... θεό παίρνουν εντολές.
Στυλοβάτης στην πάλη των «καλών» ενάντια στους «κακούς» είναι, κατά Μίκη, το κράτος–έθνος! Απ' τη μια οι «κακοί», οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, και απ’ την άλλη οι «καλοί», η Κίνηση του Μίκη, μαζί με τα κράτη-έθνη που απειλούνται, δηλαδή ο ρώσικος ιμπεριαλισμός, ο κινέζικος ιμπεριαλισμός, οι «ανεξάρτητες» Ινδίες και Βραζιλία, η Συρία, το Ιράν, το Ιράκ, η Βενεζουέλα, η Βολιβία κ.λπ. «Προβληματίζεται» με τη στάση των δυτικοευρωπαίων ιμπεριαλιστών («κράτη-έθνη» κι αυτοί...) που κάνουν «πλάτες» στους Αμερικάνους, θα τους ήθελε, φαίνεται κι αυτούς!
Οσα ξέρατε για τις αντιθέσεις στον κόσμο, ξεχάστε τα. Εμείς, για παράδειγμα, νομίζαμε ότι η βασική αντίθεση στον κόσμο είναι αυτή μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου. Οτι η κύρια αντίθεση είναι η αντίθεση λαών-ιμπεριαλισμού (κάθε μάρκας και χρώματος). Οτι οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις οδηγούν την όξυνση των εξελίξεων σε μακελειό των λαών. Για τον Μίκη η βασική αντίθεση είναι ανάμεσα στις δυνάμεις του «καλού» και του «κακού», στο στόχαστρο είναι τα κράτη–έθνη. Και μάλιστα, ό,τι χώριζε τις κοινωνίες των κρατών–εθνών «υπάρχει» αλλά είναι δευτερεύουσας σημασίας, όπως τονίζει. Μάλιστα το ξεκαθαρίζει, μην τυχόν και δεν γίνεται κατανοητό. Λέει: «...η ισχύουσα σήμερα αντίθεση ανάμεσα στον αυτοαποκαλούμενο “ελεύθερο κόσμο” -δηλαδή τον καπιταλισμό- και στον πρώην και νυν κομμουνισμό έχει προ πολλού ξεπεραστεί...». Κατά συνέπεια, μη βαυκαλίζεστε περί καπιταλισμού ή σοσιαλισμού, αυτά «έχουν ξεπεραστεί προ πολλού», γιατί ο Μίκης και η Κίνησή του παρέα με τη Ρωσία του Πούτιν, την Κίνα, την Ινδία κι όλα τα κράτη-έθνη που αναφέρει θα κατατροπώσουν τους «κακούς» Αμερικάνους, που πάνε να εγκαθιδρύσουν μια υπερεθνική κοσμοκρατορία στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης! (Για τα σχέδια των ΗΠΑ έχει δίκιο).
Μήπως τον αδικούμε; Οχι! Αναφέρεται στα κράτη-έθνη που μαζί με την Κίνησή του θα δημιουργήσουν ένα «γιγάντιο μέτωπο ενάντια στους «κακούς»! Δεν αναφέρεται σε λαϊκά κράτη, σε χώρες όπου ο λαός έδιωξε τους ιμπεριαλιστές και πήρε την εξουσία, αλλά στα κράτη–έθνη όπως είναι σήμερα. Και μέσα σ’ αυτά τα κράτη–έθνη κυρίαρχη θέση έχουν ιμπεριαλιστικές χώρες, όπως Ρωσία, Κίνα (οι δυτικοευρωπαίοι ιμπεριαλιστές «έχουν υποταχτεί», όπως λέει ο ίδιος) και μια σειρά χώρες απ’ τις Ινδίες ως τη Βραζιλία. Μ’ αυτούς θα φτιαχτεί το «κολοσσιαίο μέτωπο»!
Πρώτο: η εποχή που η αστική τάξη διεκδικούσε την εξουσία απ’ τη φεουδαρχία και έπαιζε προοδευτικό ρόλο στην κοινωνική εξέλιξη «πέρασε προ πολλού» (όπως θα 'λεγε και ο Μίκης). Δεν είμαστε στη Γαλλία του 1789 ή την Ιταλία του 1871! Σε μια σειρά χώρες η αστική τάξη, αφού πήρε την εξουσία, έχει εξελιχθεί σε δυνάστη των λαών (μέσα κι έξω), μιλάμε για ιμπεριαλιστικές χώρες. Και σε άλλες, έχει μετατραπεί σε εξαρτημένη και κομπραδόρικη. Αναρωτιέται ο Μίκης με ποιους πολεμάνε οι αντάρτες στην Ινδία; Πόσο «ανεξάρτητη» είναι η Ινδία, που ξεπουλάει τη γη και τα δάση του λαού σε ξένα γιγάντια μονοπώλια, περιοχές τεράστιες με ορυκτό πλούτο ή για κατασκευή φραγμάτων, που θα διώχνουν απ’ τη γη τους εκατομμύρια (εκατοντάδες) λαϊκούς ανθρώπους; Αν είχαν «υποταχτεί» οι Δ.Ε. ιμπεριαλιστές, όπως λέει, πόσο «ανεξάρτητη» είναι η Βραζιλία, όπου βυσσοδομεί το ξένο, ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο;
Δεύτερο: το ποιος έχει την εξουσία σε μια χώρα, σε ένα –κατά Μίκη- «κράτος-έθνος», όχι μόνο δεν είναι «δευτερεύουσας σημασίας» αλλά καθοριστικό ζήτημα. Αν στην εξουσία βρίσκεται η αστική, ιμπεριαλιστική τάξη και οι εξαρτημένοι αστοί και αστοφεουδάρχες ή η εργατική τάξη και ο λαός. Ψάχνει για «εξ αντικειμένου συμμάχους», όπως λέει ο Μίκης, σε κράτη-έθνη, αντιλαϊκά από κάθε άποψη. Και μ’ αυτούς θα προωθήσει την πάλη ενάντια στους «κακούς» και για ... εθνική ανεξαρτησία! Εκτός και είναι γεμάτος ο κόσμος από λαϊκά «κράτη-έθνη» και μας διαφεύγει. Και πάλι όμως μας βγάζει από την «αυταπάτη», γιατί αναφέρεται συγκεκριμένα σε Ρωσία, Κίνα κ.λπ.
Καταγγέλλει ο Μίκης την «επίσημη» Αριστερά, όχι γιατί δεν έχει γραμμή αντιπαράθεσης με το σύστημα, όχι γιατί αντί να ηγηθεί στο λαϊκό κίνημα το υπονομεύει, όχι γιατί δεν τη χαρακτηρίζει η συμμετοχή στην ταξική πάλη (φτου, μας ξέφυγε...), αλλά ψάχνει τις προτάσεις προς το σύστημα. Την καταγγέλλει γιατί συμμετέχει στο Κοινοβούλιο (... και αφήνει απ’ έξω τον ίδιο)!
Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως δεν αναφέρει (ούτε μια φορά) την εργατική τάξη! Αναφέρεται σε όλες τις κοινωνικές ομάδες–τάξεις απ’ τους αγρότες μέχρι τους διανοούμενους και τη νεολαία, αλλά η εργατική τάξη ή δεν υπάρχει ή δεν «βολεύει» τον Μίκη. Κάπου λέει για «εργαζόμενους» και, ίσως, εκεί να «μπαίνει» και η εργατική τάξη. Δηλαδή, η πιο προοδευτική τάξη της κοινωνίας, που το μόνο που διαθέτει είναι η εργατική της δύναμη (τα χέρια της), που «δεν έχει τίποτα να χάσει παρά μόνο τις αλυσίδες της», σε εποχές ολομέτωπης επίθεσης ενάντιά της από το κεφάλαιο που στόχο έχει να την αποδιοργανώσει οικονομικά, ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά, αυτή η τάξη, που μπορεί να ηγηθεί στο λαϊκό κίνημα για την ανατροπή του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης, δεν της αξίζει –κατά Μίκη- ούτε καν η αναφορά της. Ισως γιατί αυτή η τάξη πρόκειται να ασχοληθεί και με την ανατροπή και με την προοπτική της κοινωνίας σε σοσιαλιστική και κομμουνιστική κατεύθυνση, πράγματα που ο Μίκης αναφέρει ότι «έχουν ξεπεραστεί προ πολλού...».
Αναφέρεται στην ομιλία του στις ναζιστικές μεθόδους των Αμερικάνων για να κυριαρχήσουν (Γκουαντανάμο κ.λπ.) Σωστά! Τι γίνεται όμως με τους επιδιωκόμενους συμμάχους τύπου Ρωσία, Κίνα, για παράδειγμα; Τα «κράτη-έθνη» που ακούνε στο όνομα Ρωσία, Κίνα δεν είναι μια πελώρια φυλακή για τους λαούς τους; Και η Ευρώπη (που... δυστυχώς υποτάχθηκε) τι στάση κρατάει στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών της, ιδιαίτερα στους αγωνιστές, κομμουνιστές, μετανάστες κ.λπ.;
Οι συσχετισμοί, λέει ο Μίκης, είναι σε βάρος των «Ανεξάρτητων Πολιτών», σε όφελος αυτών «που παρέδωσαν στην Τρόικα την εθνική μας αυτοτέλεια» (αυτή που είχαμε...) και καταγγέλλει τη… «συνταγματική εκτροπή». Και για να αλλάξουν οι συσχετισμοί υπέρ των «Ανεξάρτητων Πολιτών» υπάρχει μεγάλη μάζα ανθρώπων, τα 2 εκατομμύρια που γύρισαν την πλάτη στη ΝΔ, το 1.100.000 που εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ, η αποχή κλπ. Το σωστό να λέγεται. Οσοι γύρισαν την πλάτη στα κυρίαρχα κόμματα, όσοι προβληματίζονται, απέχουν, αγωνίζονται και αναζητούν διέξοδο θα αγκαλιάσουν το Μίκη, το Ζουράρι, τον Καραμπελιά, για να ενωθούν... με τον Πούτιν, την κινέζικη και την ινδική εξουσία, ενάντια στους «κακούς» Αμερικάνους, έξω, βέβαια, από ξεπερασμένα πράγματα, όπως είναι η ταξική πάλη, οι κοινωνικές αντιθέσεις, με κολόνα τα «κράτη-έθνη». Τι αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, τι εξεγέρσεις (τύπου Αιγύπτου), τι αντάρτικα (τύπου Ναξαλιστών της Ινδίας)! Παλιομοδίτικα! Το παρόν και το μέλλον είναι οι «σπίθες»!
Με «άμεση δημοκρατία» που «μπορεί να καταστήσει βιώσιμο οποιοδήποτε σύστημα διακυβέρνησης της χώρας» (αλήθεια ποιο;) αγκάλιασε και συ μια «σπίθα», κάνε μια επιτροπή, τα «κράτη–έθνη σε περιμένουν...

πηγή: Προλεταριακή Σημαία