ΥΕΜΕΝΗ Το κύμα της αφύπνισης έφτασε στην «Ευδαίμονα Αραβία»

Με μεγάλες διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχαν εκατό χιλιάδες άνθρωποι σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Υεμένης (είκοσι χιλιάδες στην πρωτεύουσα Σαναά) πραγματοποιήθηκε στις 3 του Φλεβάρη η «ημέρα οργής» της αντιπολίτευσης κατά του καθεστώτος. Τις μεγάλες διαδηλώσεις δεν μπόρεσε να αποτρέψει ούτε η ανακοίνωση, μια μέρα πριν, του επί 32 χρόνια «προέδρου» Αλί Αμπντάλα Σάλεχ με την οποία δεσμευόταν πως δεν θα διεκδικήσει ξανά την προεδρία μετά τη λήξη της θητείας του το 2013, πως ο γιος του δεν θα είναι υποψήφιος στις εκλογές αυτές και πως θα προχωρήσει σε πολιτικές μεταρρυθμίσεις.

Η αντιπολίτευση, με βασικότερο και πιο μαζικό εκπρόσωπο το Ισλαμικό Κόμμα «Ισλάχ», κρατά γενικά μετριοπαθή στάση, παζαρεύοντας το «άνοιγμα» του πολιτικού συστήματος και προσπαθώντας ταυτόχρονα να ενσωματώσει σε πιο ελεγχόμενα μονοπάτια την εκτεταμένη λαϊκή οργή για τη δικτατορία και τη φτώχεια. Ενώ οι ΗΠΑ, με εμφανή τα σημάδια ανησυχίας, κάλεσαν τον Σάλεχ «να εφαρμόσει άμεσα τις μεταρρυθμίσεις».

Το κύμα αφύπνισης των αραβικών λαών είχε πολλούς λόγους να φτάσει στην Υεμένη. Πρόκειται για την πιο εξαθλιωμένη αραβική χώρα. Η ανεργία, που αγγίζει το 40%, συνεχίζει να καλπάζει και αφορά μεγάλα τμήματα του νεανικού πληθυσμού της χώρας, ενώ οι αυξήσεις σε βασικά είδη πρώτης ανάγκης έχει βυθίσει το ένα τρίτο του πληθυσμού των 23 εκατομμυρίων στην απόλυτη ένδεια και στον υποσιτισμό. Εν τω μεταξύ τα αποθέματα πετρελαίου, η πώληση του οποίου δίνει το 70% των κρατικών εσόδων και αντιστοιχεί στο 90% των εξαγωγών, ελαττώνονται, κάνοντας θολή οποιαδήποτε προοπτική για τη χώρα. Αυτός ο μονομερής οικονομικός και παραγωγικός προσανατολισμός που επιβλήθηκε στη χώρα από την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό, για να κρατηθεί στην υπανάπτυξη και την καθυστέρηση, οπότε και στην πλήρη εξάρτηση (για μισό αιώνα) από τις ΗΠΑ, τινάζει σήμερα το μέλλον του λαού της Υεμένης στον αέρα.

Δίπλα σε αυτό το εκρηκτικό κοινωνικό υπόβαθρο, η Υεμένη ταλανίζεται δεκαετίες τώρα από τη δικτατορική κυβέρνηση του Σάλεχ, που στηρίζεται πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης (κόλπος του Αντεν), ενώ μερίδιο της στήριξης του καθεστώτος έχει αναλάβει και η Σαουδική Αραβία.

Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές μάλιστα με το πρόσχημα της Αλ Κάιντα έχουν προβεί τα τελευταία χρόνια σε εκτεταμένες «στρατιωτικές επιχειρήσεις» μαζί με τον κυβερνητικό στρατό, που περιλαμβάνουν βομβαρδισμούς χωριών και σφαγιασμούς αμάχων, τόσο στο νότο όσο και στο βορρά.

Στο νότο δρα ισχυρό κίνημα που στηρίζεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Υεμένης που είναι μετεξέλιξη του κυβερνώντος κόμματος της φιλοσοβιετικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Υεμένης και το οποίο κινείται πολιτικά σε ένα κράμα αραβικού εθνικισμού-μπααθισμού και ρεφορμισμού. Το κίνημα αυτό παλεύει για τον επαναδιαχωρισμό της χώρας που ενοποιήθηκε τυπικά το 1990, αλλά που ουσιαστικά έχει απωθήσει στο περιθώριο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής τόσο τους πληθυσμούς του νότου όσο και μετριοπαθείς αστικές πολιτικές δυνάμεις. Βέβαια, από την άλλη δεν μπορεί να προσπεραστεί το γεγονός πως και το Σοσιαλιστικό Κόμμα όπως και το «Ισλάχ» κρατάει μετριοπαθή στάση, ίσως για να διαπραγματευτεί και αυτό το ρόλο του στην «επόμενη μέρα». 

Στο βορρά, όπου είναι ακόμη ισχυρή η φυλετική συγκρότηση, δρα αντάρτικος στρατός μιας ισχυρής μειονότητας έξι εκατομμυρίων σιιτών κόντρα τόσο στην κυβέρνηση όσο και στη σαουδαραβική παρέμβαση στη χώρα. Οι συνθήκες απόλυτης φτώχειας ευνόησαν και τη στρατολόγηση πολιτών από την Αλ Κάιντα, της οποίας όμως οι προσβάσεις στον πληθυσμό -σύμφωνα ακόμη και με δυτικούς αναλυτές- παραμένουν μικρές. 

Η ιστορικοπολιτική και κοινωνική διαμόρφωση της Υεμένης (για περισσότερα, στο φύλλο 634 της «Προλεταριακής Σημαίας», 30 Γενάρη 2010 διαβάστε στο http://antigeitonies1.blogspot.com/2011/02/blog-post_13.html) από τον ιμπεριαλισμό και τα ντόπια στηρίγματά του, που οδήγησαν στη σημερινή άθλια κατάσταση, πιστοποιούν πως το ζήτημα δεν θα λήξει εύκολα. Οπως επισημαίνουν αρκετοί αναλυτές, η μέχρι τώρα στάση της αντιπολίτευσης μπορεί να «καθυστερήσει» χρονικά μια παλλαϊκή εξέγερση. Από την άλλη, όμως, η μικρή παρουσία μεσαίας τάξης στη χώρα και η λαϊκή-νεανική απόγνωση σε συνδυασμό με τα εθνοτικά και πολιτικά κοινωνικά ζητήματα που προηγούμενα αναφέρθηκαν μπορούν να την κάνουν δεκάδες φορές πιο εκρηκτική.