Μπαχρέιν: Το αγκυροβόλιο του 5ου αμερικανικού στόλου σε αναστάτωση

Το Μπαχρέιν είναι μια χώρα «στριμωγμένη» μεταξύ του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας. Η πλειονότητα του πληθυσμού, που είναι του σιιτικού δόγματος, κυβερνάται από μια σουνιτική δυναστεία, των Αλ Χαλίφα, η οποία προερχόμενη από την ενδοχώρα εισέβαλε και κυριάρχησε στο νησί πριν από διακόσια χρόνια.
Όπως και ο Μπεν Αλ Σαΐντ του Ομάν έτσι και ο βασιλιάς Χαμάντ Αλ Χαλίφα του Μπαχρέιν προβαλλόταν όλα αυτά τα χρόνια από τη Δύση σαν «πεφωτισμένος» μονάρχης που «προωθεί μεταρρυθμίσεις και προάγει τη σταθερότητα», «ξεχνώντας» τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και τους διωγμούς πολιτικών κρατουμένων, αλλά και την αντιδημοκρατική πολιτική του καθεστώτος. Και αυτό γιατί το Μπαχρέιν έχει και αυτό μια σημαντική στρατηγική στα στενά του Ορμούζ, ενώ αποτελεί τη βάση του 5ου αμερικανικού στόλου. Ταυτόχρονα αποτελεί ένα από τα παγκόσμια τραπεζικά κέντρα που έχουν στήσει οι ιμπεριαλιστές σε διάφορα πλήρως ελεγχόμενα σημεία του πλανήτη.
Όλη αυτή την όμορφη αλλά ψεύτικη εικόνα που είχε φτιάξει η Δύση για το Μπαχρέιν ήρθε να χαλάσει η μεγάλη αντιμοναρχική διαδήλωση στα μέσα του Φλεβάρη, που πλημμύρισε την πλατεία του Μαργαριταριού στην πρωτεύουσα Μανάμα, αντιμετωπίζοντας τα πυρά αντιαεροπορικών όπλων και ριπών από ελικόπτερα του μισθοφορικού στρατού που εξοπλίζεται από τις ΗΠΑ. Προς βοήθεια του καθεστώτος, αλλά και φοβούμενη την «μετάδοση του ιού» στο εσωτερικό της, προσέτρεξε και η Σαουδική Αραβία, στέλνοντας τεθωρακισμένα κατά των διαδηλωτών. Συγκρούσεις διαδηλωτών και στρατού σημειώθηκαν και στην πόλη Χαμάντ, την ίδια στιγμή που η επίσημη αντιπολίτευση ήταν έτοιμη να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με το καθεστώς που θα οδηγούσαν σε νέα κυβέρνηση και στη δημιουργία νέου συντάγματος. Έτσι γίνεται σαφής και φανερή η ολοένα και μεγαλύτερη διάσταση μεταξύ των αντιμοναρχικών διαθέσεων των διαδηλωτών και των συμβιβαστικών αντιλήψεων της επίσημης αντιπολίτευσης. Ένα σημαντικό πρόβλημα που επίσης αντιμετωπίζει άμεσα η λαϊκή εξέγερση, με αφορμή ταραχές που ξέσπασαν μεταξύ σουνιτών και σιιτών, είναι η προσπάθεια να πριμοδοτηθούν οι όποιες αντιθέσεις μεταξύ των δύο κύριων θρησκευτικών ομάδων και να ξεστρατίσει η πάλη από το κοινωνικό και δημοκρατικό της περιεχόμενο.
Τέλος αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία της εργατικής τάξης στην αντιμοναρχική πάλη. Άλλωστε η δημιουργία της (που πήγε μαζί με την ανάπτυξη ενός σημαντικού αριστερού και εθνικοαπελευθερωτικού επαναστατικού κινήματος, ιδιαίτερα τις δεκαετίες του ‘60 και του ’70) στο Μπαχρέιν χρονολογείται από το 1930 λόγω της βιομηχανίας που στήθηκε τότε γύρω από την εξαγωγή, διύλιση και διακίνηση του πετρελαίου και των παραγώγων του αλλά και από μια ορισμένη ανάπτυξη της βιομηχανίας πρώτων υλών. Έτσι χιλιάδες είναι οι εργάτες, που παρά την οπισθοχώρηση και την ήττα του αριστερού κινήματος των τελευταίων δεκαετιών συμμετέχουν πρωτοπόρα στη λαϊκή εξέγερση δίνοντας έναν άλλο τόνο στις διαδηλώσεις του πληθυσμού.

Mετά τη χθεσινή επίθεση στους εξεγερμένους της χώρας (2 νεκροί και 200 τραυματίες) με τη συνδρομή Σαουδαραβικών στρατευμάτων (1000 στρατιώτες) κηρύχτηκε τρίμηνη κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Κάτι που δε φαίνεται όμως να οδηγεί στο σταμάτημα των διαδηλώσεων.