Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές σε όλη την κοινωνία και σε αντιστοιχία και στο χώρο της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η φύση και ο χαρακτήρας των αντιδραστικών αναπροσαρμογών που βρίσκονται σε εξέλιξη χρίζουν μιας ουσιαστικής συζήτησης όχι μόνο «εσωτερικά» στην αριστερά αλλά και πλατιά στους μαζικούς χώρους των πρωτοβάθμιων σωματείων των δασκάλων και καθηγητών καθώς και στις πάσης φύσης επιτροπές αγώνα που υπάρχουν. Ισως η συζήτηση θα ήταν πιο «εύκολη» αν η αριστερά χρησιμοποιούσε ως βάση των αναλύσεών της την πραγματική κατάσταση και τις ανάγκες του λαού και όχι τις ιδεοληψίες που την κατατρέχουν και που συνοδεύονται από μπόλικη δόση αυταπατών και μιας πολιτικής επιλογής και κουλτούρας να γράφει στις πλάτες του κινήματος «εκθέσεις ιδεών» - αλλά εκτός θέματος.
Κατά την άποψή μας οι αναπροσαρμογές που συντελούνται στις δύο πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης διαπερνούνται από ένα μαύρο νήμα που χτίζει ένα σχολείο πιο φτηνό για το κράτος, πιο ακριβό για τους γονείς, ένα σχολείο – φυλακή, πιο ταξικό σε κάθε επίπεδο. Πιο συγκεκριμένα οι αλλαγές στοχεύουν:
- στην απόσυρση του κράτους από οποιοδήποτε ψήγμα συνδέεται με δωρεάν παροχή (σχολεία κοντινά στο σπίτι των μαθητών, μετακίνηση, βιβλία, συντήρηση κτιρίων κλπ) και στη συνακόλουθη μετακύλιση του κόστους λειτουργίας στους γονείς.
- στην ένταση της ταξικότητας καταρχήν σε σχέση με τη δυνατότητα των μαθητών των λαϊκών οικογενειών να παρακολουθούν ουσιαστικά την εκπαιδευτική διαδικασία (τυπική και ουσιαστική σχολική εγκατάλειψη, μείωση των εισακτέων) και –δευτερευόντως- σε σχέση με το ίδιο το περιεχόμενο της παρεχόμενης γνώσης (ή «γνώσης»).
- στη διάλυση των εργασιακών κατακτήσεων των εκπαιδευτικών που θα προωθηθεί παρέα με την αποφασιστική τρομοκράτηση του μαθητικού κινήματος και την προσπάθεια να γίνουν οι εκπαιδευτικοί παιδονόμοι και καθημερινά εργαλεία καταστολής της μαθητικής οργής.
- στην προετοιμασία των αυριανών ημιαπασχολήσιμων και συνήθως άνεργων τόσο de facto (μέσω της κατηγοριοποίησης και της ευελιξίας των ίδιων των σχολείων, με τη συνύπαρξη των μαθητών με εκπαιδευτικούς με διαλυμένες και ελαστικές εργασιακές σχέσεις) όσο και – δευτερευόντως και πάλι – σε σχέση με την προσέγγιση της γνώσης μέσω απόκτησης δεξιοτήτων και επιφανειακής προσαρμοστικότητας στα διάφορα αντικείμενα.
Η παρουσία και η απουσία του κράτους
Το κράτος δεν πρόκειται να αποσυρθεί συνολικά. Την ίδια στιγμή που θα αποσύρεται από το κομμάτι των δωρεάν παροχών, την ίδια στιγμή που θα διαλύει τη δωρεάν πλευρά της δημόσιας εκπαίδευσης, την ίδια στιγμή που θα αποκεντρώνει τα προβλήματα μέσω της οικονομικής ασφυξίας και της χρησιμοποίησης των Καλλικρατικών δήμων, την ίδια ακριβώς στιγμή θα επιβάλλει πιο κεντρικά, πιο εκβιαστικά, πιο αποφασιστικά την προώθηση όλων των αντιλαϊκών ρυθμίσεων στο χώρο της εκπαίδευσης. Το αστικό κράτος θα παραμένει εδώ για να εποπτεύει την πειθαρχημένη λειτουργία του εποικοδομήματος, για να εξασφαλίζει την ίδια την απελευθέρωση των μηχανισμών του από βαρίδια του παρελθόντος και από κατακτήσεις που είχε επιβάλει ένας προηγούμενος ταξικός συσχετισμός.
Με την έννοια αυτή συνθήματα που μπαίνουν αόριστα σε σχέση με τη χρηματοδότηση μπορεί να λειτουργήσουν αποπροσανατολιστικά. Όπως έχουμε γράψει ξανά, το αστικό κράτος από τη μία θα περικόπτει τις όποιες δαπάνες σχετίζονται με δωρεάν παροχές αλλά από την άλλη θα ρίχνει χρήματα σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες που θέλει να προωθήσει, θα χρηματοδοτεί «αξιολογημένα» σχολεία, προγράμματα επιμόρφωσης (δηλαδή ιδεολογικής χειραγώγησης), γκάλοπ κατά παραγγελία, μηχανογραφήσεις γενικευμένης παρακολούθησης και ελέγχου της σχολικής ζωής και ό,τι άλλο εξυπηρετεί τις στοχεύσεις του. Για τους λόγους αυτούς το αίτημα πρέπει να είναι συγκεκριμένο και να εστιάζεται στην κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των σχολείων και των παροχών για τους μαθητές και να μην παραμένει σε μια επιδίωξη για μια απροσδιόριστη «χρηματοδότηση της παιδείας». Το αίτημα δε για «15% για την παιδεία» είναι παντελώς εκτός τόπου και χρόνου γιατί -πέρα από την παραπάνω θεώρηση- ξαναβάζει εντελώς άστοχα (στις σημερινές συνθήκες ολομέτωπης επίθεσης) τη χρεοκοπημένη λογική του κυβερνητισμού και έχει ως φόντο τη γνωστή φαντασίωση του ρεφορμισμού «πώς θα διαχειριζόταν η αριστερά την οικονομία» αν ήταν κυβέρνηση (χωρίς βεβαίως την ανατροπή της πολιτικής εξουσίας).
Πάνος Χουντής
(συνεχίζεται)
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου