Είναι σίγουρο πως η εκρηκτική είσοδος των αραβικών μαζών στο προσκήνιο, από τις ακτές του Μαρόκου στον Ατλαντικό μέχρι τον κόλπο του Άντεν, αποτελεί ιστορικό γεγονός σε εξέλιξη και ένα νέο δεδομένο που κανείς, αν θέλει να είναι σοβαρός, δεν μπορεί να προβλέψει την εξέλιξή του.
Έχουμε ξεκαθαρίσει με άλλα άρθρα γιατί στεκόμαστε με αισιοδοξία και ανεπιφύλακτα με το δίκιο των λαϊκών εξεγέρσεων, μα και με πίστη στη λαϊκή προοπτική που αυτές μπορούν αντικειμενικά να γεννήσουν. Εδώ θα σταθούμε σε κάποια πολιτικά δεδομένα γύρω από το πριν και το τώρα αυτών των χωρών, που οι λαοί τους μαζικά, αποφασιστικά και χωρίς να διστάσουν να δώσουν ποτάμια αίματος, ανέτρεψαν και συνεχίζουν να επιδιώκουν την ανατροπή των τυράννων τους που ήταν ταυτόχρονα τα ανδρείκελα των κάθε λογής ιμπεριαλιστών που λυμαίνονταν τον πλούτο των χωρών τους.
Διαφορές στην ιστορική εξέλιξη και στα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα όλων αυτών των χωρών, από τις χώρες του Μαγκρέμπ μέχρι την Αίγυπτο, την Ιορδανία, το Μπαχρέιν και την Υεμένη, υπήρχαν πολλές. Όμως κοινός παρονομαστής υπήρχε. Αυτό αποδεικνύεται από το μαζικό ξεσηκωμό στις περισσότερες από αυτές τις χώρες και από τον χαρακτήρα του ντόμινο των εξεγέρσεων. Κοινός παρονομαστής είναι το απέραντο μίσος των αραβικών λαών απέναντι στα τυραννικά, αντιδραστικά καθεστώτα που δεκαετίες τώρα κρατούσαν τους λαούς σε ακραία φτώχεια και δυστυχία και κάθονταν στον σβέρκο των λαών αποδεχόμενα ακόμη και την πιο βρόμικη εκδούλευση στους ιμπεριαλιστές πέρα από την κλασική ιμπεριαλιστική λεηλασία του μεγάλου πλούτου των χωρών τους.
Ιστορικά σε μια σειρά από αυτές τις χώρες με το τέλος της αποικιοκρατίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και με τους συσχετισμούς της εποχής αναπτύχθηκαν τόσο λαϊκά κινήματα όσο και σοβαρές προσπάθειες συγκρότησης αστικών τάξεων, συχνά κόντρα στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία της Δύσης κατά κανόνα βέβαια, με τις πλάτες του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού, από ένα σημείο και μετά. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του Νάσερ της Αιγύπτου και μ’ ένα ανάλογο κράμα αραβικού εθνικισμού τα διάφορα Μπααθικά κόμματα σε μια σειρά χώρες. Την περίοδο που ο «σοσιαλισμός» του Μπρέζνιεφ «επιτίθεται», μια σειρά αστικές τάξεις προσπαθούν να στηθούν και να σταθούν, συχνά κόντρα στους δυτικούς ιδιοκτήτες των χωρών τους, ενσωματώνοντας βέβαια στα βασικά τους χαρακτηριστικά από χέρι τον αντικομμουνισμό, στο όνομα είτε του λεγόμενου αραβικού σοσιαλισμού είτε του μη καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Παρενθετικά αξίζει να αναφερθούμε στην ιδιόμορφη περίπτωση του σφαγέα του λαού της Λιβύης, που από τις μέρες της εξέγερσης στην Τυνησία και ενώ την είχε κοπανήσει ο Μπεν Αλί, μιλούσε με μίσος για τον λαό της Τυνησίας, χαρακτήριζε μπολσεβίκους τους διαδηλωτές και αποδείκνυε τόσο τον βαθύ αντικομμουνισμό του αντιαμερικάνου εκλεκτού φίλου όμως του Μπερλουσκόνι και άλλων Ευρωπαίων, όσο και αυτά που θα ακολουθούσαν στη Λιβύη. Αλλά ειδικά για τις εξελίξεις στη Λιβύη θα επανέλθουμε. Κλείνοντας τη συνοπτική μας αναφορά θα τονίσουμε πως οι υπαρκτές προσπάθειες έστω ιδιότυπης συγκρότησης αστικών τάξεων σε μια σειρά απ’ αυτές τις χώρες, δεν πήγε σε καμιά χώρα πολύ μακριά. Ο λυσσαλέος ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός για τον έλεγχο αυτής της πλούσιας ενεργειακά και σημαντικής γεωπολιτικά περιοχής έδωσε ξανά και ξανά το φιλί της ζωής σε ξεπερασμένα αντιδραστικά και στρατοκρατικά καθεστώτα και σε ιμπεριαλιστικά ανδρείκελα τα οποία συντήρησαν τις φεουδαρχικές σχέσεις και κλίκες σε κυρίαρχο ρόλο και τις χώρες και τους λαούς στην καθυστέρηση και την απολυταρχική καταπίεση, στη φτώχεια και στη δυστυχία. Σε αυτές τις εξελίξεις επέδρασε καθοριστικά η πορεία οπισθοχώρησης του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος.
Πολλά έχουν γραφτεί για τον υπαρκτό ρόλο του τέτοιου ή αλλιώτικου Ισλάμ κατά κανόνα υπερβάλλοντας ή απλά διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα για να συκοφαντηθούν δίκαιοι αντιιμπεριαλιστικοί αγώνες και οι αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και στην καταπίεση των λαών αυτών. Όταν π.χ. το ΚΚ Ιράκ, που το ΚΚΕ συμπεριλαμβάνει στις λίστες των αδελφών κομμάτων του, συνεργάζονταν με τους αμερικανονατοϊκούς σφαγείς του ιρακινού λαού το 2003, τότε ήταν λογικό στην ιρακινή αντίσταση (που ευτυχώς για τους λαούς υπήρξε) να ενισχύονται άλλες δυνάμεις…
Θέλουμε να σταθούμε στο γεγονός πως οι σημερινές εξεγέρσεις και ανατροπές έχουν αναλογίες μα δεν μοιάζουν ούτε με την ισλαμική επανάσταση στο Ιράν, που ανέτρεψε τον λαομίσητο Σάχη, ούτε βέβαια έχουν καμιά σχέση με βελούδινες ή έγχρωμες «επαναστάσεις» δυτικής κατασκευής. Θα παραπέμψουμε τον αναγνώστη στο κεφάλαιο «Φαινόμενα εποχής» του τρίτου μέρους του βιβλίου «Η Αριστερά απέναντι στον εαυτό της» του σ. Β. Σαμαρά, για μια πιο επαρκή αναφορά στον ρόλο του Ισλάμ. Σημαντική είναι επίσης και η συνολικότερη αναφορά που κάνει σε μια σειρά ιστορικά και κοινωνικοπολιτικά δεδομένα που επιδρούσαν και καθόριζαν το 2003 την ιρακινή αντίσταση και γενικότερα τον πολιτικό χάρτη στον αραβικό κόσμο.
Τα σημερινά γεγονότα και κυρίως ο παρατεταμένος μαζικός ξεσηκωμός σε μια σειρά χώρες, που δεν πτοήθηκε από τις σφαγές των τυραννικών καθεστώτων, αλλά και η αμήχανη, σπασμωδική και συχνά αντιφατική στάση των ιμπεριαλιστών, καταδείχνουν αρκετά αποκαλυπτικά κάποια σημαντικά στοιχεία.
1. Τη ζωτική ανάγκη των ιμπεριαλιστών να έχουν στηρίγματα και ερείσματα με κάθε τρόπο όσο το δυνατόν πιο δουλικά και υποτελή αλλά ταυτόχρονα όσο γίνεται και πιο σταθερά σε όλες αυτές τις χώρες, με δεδομένες και τις ιδιαιτερότητες των χωρών αυτών και τη γεωπολιτική τους σπουδαιότητα. Γνωστός ο ρόλος των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και ιδιαίτερα των Γάλλων στις χώρες του Μαγκρέμπ. Γνωστές οι στενές και ζωτικές, ιδιαίτερα στην ενέργεια, συναλλαγές της Ιταλίας, της Μάλτας, και όχι μόνο, με το καθεστώς Καντάφι, που εξηγούν και την άρνηση των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών να προχωρήσουν σε κυρώσεις την ίδια στιγμή που οι ΗΠΑ ακονίζουν τα βομβαρδιστικά τους προκειμένου να αξιοποιήσουν ίσως μια μοναδική ευκαιρία εδώ και χρόνια να αποκτήσουν πρόσβαση στην πλούσια ενεργειακά Λιβύη. Είναι και ένα ερώτημα που πρέπει να μας προβληματίσει, ποιους καταγγέλλουν οι Κινέζοι για λεηλασία κινεζικών επιχειρήσεων στη Λιβύη και για την άρον άρον φυγή των 30.000 Κινέζων.
2. Την υποκριτική προσπάθεια αποστασιοποίησης είτε κατόπιν εορτής, όπως με τον Μπεν Αλί του εκλεκτού της Δύσης, της σοσιαλιστικής διεθνούς του Γ. Παπανδρέου και του καλού φίλου των στελεχών της γαλλικής κυβέρνησης που συχνά καλοπερνούσαν στη χώρα των υποτελών τους τυράννων του τυνησιακού λαού. Ή την αποστασιοποίηση ήξεις αφήξεις από τον Μουμπάρακ στην Αίγυπτο και μετά φόβου λαού και ουσιαστικά αφού η Χίλαρι και τα επιτελεία των ΗΠΑ βεβαιώθηκαν ότι ο στρατός μπορεί να τους διασφαλίσει όσο μπορεί τη συνέχεια του ελέγχου της μεγάλης αυτής χώρας. Της χώρας που ελέγχει το Σουέζ και συνορεύει με το σιωνιστικό Ισραήλ. Άλλωστε, όπως αναφέραμε, αιτία της καθυστέρησης μιας σειράς ιδιαίτερα πλούσιων χωρών με ιστορία και πολιτισμό είναι αδιαμφισβήτητα η ιμπεριαλιστική υποδούλωσή τους και το κράτημα των χωρών αυτών από τον ιμπεριαλισμό στο σκοτάδι των αντιδραστικών καθεστώτων που τους διασφάλιζαν τον έλεγχο. Κατά συνέπεια έχει πολύ κοντά ποδάρια με βάση την Ιστορία αλλά και τις σημερινές παλινωδίες των ιμπεριαλιστών η προσπάθειά τους να εμφανιστούν φιλικοί με τους λαούς που εξεγείρονται. Ακόμη πιο κοντά ποδάρια έχει η προσπάθειά τους είτε με πρόσχημα τον Καντάφι ή ό,τι άλλο να εμφανίσουν την αγωνία τους για ιμπεριαλιστική επέμβαση σαν αγωνία υπέρ των δημοκρατικών διεκδικήσεων των αραβικών μαζών. Οι ΗΠΑ ξέρουν ότι τα ροδοπέταλα των αραβικών μαζών αυτή τη φορά μπορεί να είναι έως και μοιραία για την κυριαρχία τους στην ευρύτερη περιοχή και αυτό εξηγεί τη διστακτικότητά τους μέχρι στιγμής. Βεβαίως κανένας εφησυχασμός δεν δικαιολογείται.
3. Η αντίθεση των λαών με τους ιμπεριαλιστές στυλοβάτες των τυραννικών καθεστώτων και τρομοκράτες και ληστές των χωρών τους είναι βαθιά, άσβεστη, παρά τον αρνητικό συσχετισμό παγκόσμια για τους λαούς και παρά τη σχετική ή ολική έλλειψη Αριστεράς. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως η ταξική πάλη και οι αγώνες των λαών γίνονται με ή χωρίς Αριστερά και κομμουνιστές, δεν ζητάνε την άδεια από κανενός το πρόγραμμα και βέβαια είναι αγώνες δίκαιοι και όποιος στ’ αλήθεια είναι με τους λαούς οφείλει να τους υπερασπιστεί ανεπιφύλακτα και αποφασιστικά.
Αν όλα αυτά είναι φανερά για όποιον θέλει να δει την πραγματικότητα, σίγουρα υπάρχουν τεράστια και κρίσιμα ερωτηματικά για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές από πλευράς ΗΠΑ έχει τεθεί ήδη θέμα πολεμικής παρέμβασης με αφορμή τη βαναυσότητα του Καντάφι. Βέβαια πέρα από τον στόλο των ΗΠΑ ουσιαστική πολεμική ιμπεριαλιστική παρέμβαση συνιστά και ο έλεγχος ενόπλων ομάδων στη Λιβύη διά μέσου του εξοπλισμού τους. Καθώς φαίνεται όμως ο λαός δεν έχει ανάγκη τα όπλα των ΗΠΑ. Όπλα βρίσκει. Όμως το ζήτημα με τις απειλές αεροπορικών βομβαρδισμών και τις κινήσεις του στόλου των ΗΠΑ συνιστά ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση που πρέπει να καταγγελθεί σαν τέτοια και η οποία στοχεύει στην τρομοκράτηση των λαών ευρύτερα και στην αγωνιώδη προσπάθεια των ιμπεριαλιστών να βρουν τρόπους παρέμβασης σε μια κατάσταση ιδιαίτερα απειλητική για τα συμφέροντά τους. Στη Λιβύη από τη μια δηλώνουν πως δεν έχουν άκρες, από την άλλη η επιμονή του Καντάφι και όσο καταφέρνει να παραμένει παρά τη λαϊκή οργή, δίνουν το πάτημα στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν το συγκριτικό τους πλεονέκτημα ή τουλάχιστον να δώσουν δείγματα ιμπεριαλιστικής ισχύος για να τρομοκρατήσουν τους λαούς.
Τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά. Όλα τα σενάρια παίζουν για κάθε χώρα, αλλά συνολικά η είσοδος των αραβικών μαζών με χαρακτήρα ντόμινο δημιουργεί τουλάχιστον αιφνιδιασμό, σύγχυση, αντιφάσεις και παλινωδίες σε κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ που ουσιαστικά μετά το γνωστό βάλτωμα στο Ιράκ ξαναβρίσκονται ξαφνικά μπροστά σε διλήμματα που μπορούν να κρίνουν τον παγκόσμιο ρόλο τους. Είναι βέβαια οι ΗΠΑ αυτές που συνεχίζουν να έχουν τους καλύτερους όρους παρέμβασης σε σχέση με τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστές, ιδιαίτερα στο στρατιωτικό επίπεδο, όμως τα ζητήματα θα παιχτούν και κανένας -ούτε οι ΗΠΑ- δεν αισθάνονται καθόλου σίγουροι.
Ο λυσσαλέος ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια στο επίπεδο της οικονομίας, των νομισμάτων, των αγορών και με κρίσιμο πάντα επίδικο το ζήτημα της ενέργειας, εξελίσσεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, μα τα τελευταία χρόνια μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο στην αφρικανική ήπειρο, χωρίς βέβαια να έχει πάψει ποτέ στη Μέση Ανατολή και στην κεντρική Ασία. Το ντόμινο των εξεγέρσεων δημιουργεί ντε φάκτο πλήρη αστάθεια σε όλες αυτές τις χώρες του αραβικού τόξου, και όχι μόνο, την ίδια ώρα που ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός αφαιρεί τη δυνατότητα κοινής στάσης των ιμπεριαλιστών απέναντι στους εχθρούς λαούς. Μάλιστα στη σημερινή συγκυρία και παρά τον αρνητικό συσχετισμό είναι (δυνητικά, και όχι μόνο) πιο εύκολο να ενωθούν οι λαοί ενάντια στον ιμπεριαλισμό παρά ο ιμπεριαλισμός ενάντια στους λαούς.
Όχι δεν ονειρευόμαστε ούτε αγνοούμε φανερούς κινδύνους από τη λυσσώδη αγωνία των ιμπεριαλιστών να παρέμβουν με κάθε τρόπο. Όμως για την ώρα έχουν σαστίσει και όσο οι λαοί είναι στους δρόμους μετράνε προσεκτικά το κάθε τους βήμα. Σίγουρα οι ιμπεριαλιστές διαθέτουν και ερείσματα που δεν έχουν καεί και πολύ περισσότερο στρατιωτικές βάσεις, στόλους και βομβαρδιστικά. Όμως αν με τόση προετοιμασία στο Ιράκ βάλτωσαν και αντί για ροδοπέταλα τινάχτηκαν στον αέρα οι στρατηγικές τους, εδώ ο έλεγχος της κατάστασης είναι πολύ πιο δύσκολος και οι κίνδυνοι πολύ μεγαλύτεροι.
Βέβαια οι ιμπεριαλιστές διαθέτουν συσχετισμό σε βάρος των λαών και μπορούν αν δράσουν με ψυχραιμία να αντιστρέψουν τα πράγματα. Όμως μπορούν να τ’ αντιστρέψουν μέχρις ένα σημείο και όχι χωρίς κινδύνους και επικίνδυνες περιπλοκές.
Ήδη, πέρα από την οργή των μαζών που δεν λέει να κοπάσει, το Ιράν βρήκε ευκαιρία και πέρασε τα πολεμικά του πλοία από το Σουέζ για πρώτη φορά μετά το 1979. Στο Μπαχρέιν, στην Υεμένη και σε όλο τον κόλπο του Άντεν βρομάει επίσης μπαρούτι γιατί η περιοχή είναι γεμάτη με τα σιδερικά των ΗΠΑ και ιδιαίτερα κρίσιμη γι’ αυτούς και γιατί εδώ η οργή των μαζών δεν φαίνεται να τιθασεύεται καθόλου εύκολα.
Την ίδια ώρα που οι ΗΠΑ (που παίζουν σε όλη αυτή την περιοχή) χρειάζεται να κινούνται ιδιαίτερα ψύχραιμα, ο χρόνος πιέζει τόσο από την πλευρά της εξέγερσης που απλώνεται όσο και από τις κινήσεις αντιπάλων ή και «συμμάχων» της Δύσης που αφήνουν μεν τις ΗΠΑ να κινούνται για λογαριασμό του συστήματος, όμως καθόλου δεν παύουν να νοιάζονται για το τι θα πάρουν τελικά οι ίδιοι.
Ένα άλλο σημαντικό δεδομένο που πρέπει να τονίσουμε είναι το γεγονός πως έστω και αν αποφευχθούν άμεσα επικίνδυνες περιπλοκές στα όποια σχέδια ελέγχου της κατάστασης από τις ΗΠΑ και τον ιμπεριαλισμό, συνολικά ωστόσο αυτά που ακούγονται για ομαλή μετάβαση σε καθωσπρέπει καθεστώτα αστικών δημοκρατιών, εξαρτημένα και όπως τα θέλουν οι ιμπεριαλιστές, αυτά δεν είναι καν όνειρα θερινής νύχτας των αμερικάνικων επιτελείων. Αυτά είναι σκέτες ανοησίες και λιγότερο απ’ όλους περνάνε από το μυαλό των αμερικάνων επιτελών που ξέρουν τι τους γίνεται. Περισσότερο είναι στο μυαλό αυτών που παρά την κρίση και τα αδιέξοδα του συστήματος, παρά τους οξύτατους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, παρά την οργή των μαζών σε όλο τον πλανήτη, βλέπουν το σύστημα αγέρωχο, παντοδύναμο, που όλα μπορεί να τα ρυθμίζει και πάντα θα μπορεί να νικάει…
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου