Είναι προφανές ότι η συγκεκριμένη χρονική στιγμή είναι αρκετά διαφορετική από κάθε προηγούμενη. Τόσο η εξέλιξη και το βάθεμα της κρίσης του συστήματος, όσο και οι εξεγέρσεις των αραβικών λαών και η ιμπεριαλιστική επιδρομή στη Λιβύη έχουν θέσει, πλέον, νέα δεδομένα, τα οποία είναι αναγκαίο να ερμηνεύουν οι λαοί και οι προοδευτικές δυνάμεις μέσα σε αυτούς, ώστε να διεξάγουν πιο αποτελεσματικά την πάλη τους.
Δυο είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της φάσης την οποία διανύουμε, ιδιαίτερα σε αναφορά με την ευαίσθητη περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής: Το πρώτο είναι η ένταση των αντιθέσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστών και το δεύτερο είναι η απότομη είσοδος των αραβικών λαών στο προσκήνιο των εξελίξεων. Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι διαγκωνίζονται εδώ και χρόνια για την επικυριαρχία στην περιοχή, με τους Αμερικάνους να έχουν το αναμφισβήτητο προβάδισμα και τους Ευρωπαίους να επιδιώκουν με κάθε τρόπο να προωθήσουν τις θέσεις τους, χωρίς, όμως, να ανατρέπουν τον εις βάρος τους συσχετισμό.
Οι εξεγέρσεις των λαών της Τυνησίας και της Αιγύπτου αιφνιδίασαν και τις δυο πλευρές, οι οποίες, ως συνήθως, έκαναν τους λογαριασμούς τους χωρίς τους λαούς. Φυσικά, οι εξελίξεις στη Λιβύη ήταν αυτές που έθεσαν τα ζητήματα σε νέα βάση και οδήγησαν σε μια ιμπεριαλιστική επέμβαση η οποία δεν έχει στόχο μόνο τη Λιβύη και το καθεστώς του Καντάφι, αλλά και να ανακόψει το κύμα των λαϊκών εξεγέρσεων που εξαπλώνεται στις αραβικές χώρες.
Η επέμβαση αυτή έχει αρκετές ιδιομορφίες σε σχέση με προηγούμενες. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι κάθε δύναμη προσπαθεί να προωθήσει τα ιδιαίτερά της συμφέροντα, αλλά και το ότι σε κάθε δύναμη χωριστά υπάρχουν διαφορετικές απόψεις ως προς τους στόχους, την ένταση και τον τρόπο της επέμβασης, ακόμα και για το αν πρέπει να συνεχιστεί. Και είναι φανερό ότι οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις, με προεξάρχουσα τη Γαλλία, αναζητούν τρόπους να μπουν πιο ουσιαστικά στο παιχνίδι στη Μέση Ανατολή, σε αντιπαράθεση, φυσικά, με τους Αμερικάνους.
Ηταν αρκετοί αυτοί που έσπευσαν να προβλέψουν ότι μια νέα εποχή δημοκρατίας και ευημερίας ανατέλλει για τους αραβικούς λαούς. Στην οποία ο ρόλος του Ισραήλ δε θα είναι, πια, ο ίδιος, γιατί θα έχει απέναντί του ολόκληρους λαούς οι οποίοι θα απονομιμοποιούν και θα ξεμπροστιάζουν τη βίαιη πολιτική του. Στην οποία, με λίγα λόγια, οι αραβικοί λαοί θα μπορέσουν να ορίσουν τις τύχες τους, κόντρα στα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ και θα καταφέρουν ακόμα και τον πιο μεγάλο κοινό τους στόχο, την απελευθέρωση της Παλαιστίνης.
Ομως, όσο ελπιδοφόρες κι αν είναι οι εξεγέρσεις των αραβικών λαών, όσο κι αν θέτουν κι αυτές τα δικά τους δεδομένα στη νέα περίοδο, απέχουν πολύ ακόμα από το να ανατρέψουν συσχετισμούς που οικοδομούνται εδώ και δεκαετίες. Συσχετισμούς αρνητικούς για τους λαούς, που έχουν πληρωθεί με πολύ αίμα. Οι εξεγέρσεις είναι ένα πρώτο, απαραίτητο και πολύ σημαντικό βήμα, που, όμως, απαιτεί πιο ουσιαστικές συγκροτήσεις του λαϊκού παράγοντα ώστε να μπορέσει να έχει συνέχεια και προοπτική.
Αν αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της περιόδου για την περιοχή της Μεσογείου, αλλά και γενικότερα, είναι φανερό ότι το “Καράβι για τη Γάζα” όχι μόνο έχει να αντιμετωπίσει περισσότερους κινδύνους, αλλά, θέλοντας και μη, είναι μια κίνηση την οποία θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν ακόμα και οι Ευρωπαίοι για τους δικούς τους λόγους. Είναι, λοιπόν, απαραίτητο, κατά την άποψή μας, να ξεκαθαριστεί το πολιτικό περιεχόμενο της κίνησης και η στάση της απέναντι στις ιδιαίτερα οξυμένες αντιθέσεις τόσο ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές, όσο και ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και τους λαούς.
Ισως η προφανής απάντηση σε αυτό να είναι η αλληλεγγύη στους αραβικούς λαούς και ιδιαίτερα στον πολύπαθο παλαιστινιακό λαό. Ομως εδώ θα πρέπει να δούμε ότι η αντιιμπεριαλιστική πάλη είναι, αυτή τη στιγμή, το βασικό καθήκον όλων των λαών της Μεσογείου. Και με έναν ιδιαίτερο τρόπο του ελληνικού λαού, ο οποίος έχει να αντιπαλέψει τον ιμπεριαλισμό που χρησιμοποιεί τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της χώρας του για να βομβαρδίζει έναν άλλο λαό, αλλά και που τον ξεζουμίζει καθημερινά στη μέγγενη του μνημονίου.
Η ανάπτυξη ενός αντιιμπεριαλιστικού κινήματος πρέπει να είναι ο πρώτος στόχος για το λαό μας και σε αυτόν πρέπει να υποτάσσονται όλες οι ενέργειες, οι δράσεις, οι κινητοποιήσεις μας. Μέσα από μια τέτοια οπτική γωνία βλέπουμε και την αποστολή στη Γάζα το Μάιο. Και, παρακολουθώντας την πρωτοβουλία, αυτές τις βασικές κατευθύνσεις θα θέτουμε. Γιατί πάντα είναι καθοριστικό για έναν αγώνα να είναι καθαρές και διακριτές οι πολιτικές απόψεις, πόσο μάλλον σε αυτήν την περίπτωση που η ίδια η πραγματικότητα είναι γεμάτη από πολυπλοκότητα, ρευστότητα και αβεβαιότητα.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου