Η ολομέλεια του Αρείου Πάγου δικαίωσε τις 2 εργαζόμενες του ΟΠΑΠ, που δούλευαν πριν το 2001, που έγινε η συνταγματική αναθεώρηση και με την διάταξη του άρθρου 103 παρ. 8 απαγόρευε την μετατροπή συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου με νόμο. Η υπόθεση των εργαζόμενων του ΟΠΑΠ, μετά την αναίρεση από τον Άρειο Πάγο θα κριθεί από το Εφετείο Αθηνών επί της ουσίας.
Αναγνωρίστηκε δηλαδή το δικαίωμα δικαστικής προστασίας για συμβασιούχους που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, σε αντίθεση με τις εισηγήσεις του Ι. Τέντε και του Αν. Δουλγεράκη, που στήριζαν την απόφαση της ολομέλειας του 2007, με την οποία απαγορευόταν στην πράξη οι θετικές αποφάσεις δικαστηρίων υπέρ των συμβασιούχων. Η απόφαση αφορά όσους δούλευαν με συμβάσεις πριν το 2001, κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και είχαν προσφύγει στα δικαστήρια μέσα στο τρίμηνο από την απόλυσή τους.
Όσο για τους μετά το 2001, που είναι η μεγάλη πλειοψηφία των συμβασιούχων, δεν έχει ξεκαθαρίσει τίποτε. Θα δώσει κάποιες απαντήσεις το σκεπτικό της απόφασης σε σχέση με την δυνατότητα των δικαστηρίων να αποφασίσουν αν η σύμβαση υποκρύπτει σχέση εξαρτημένης εργασίας, είναι ορισμένου ή αορίστου χρόνου, άσχετα με τον χαρακτηρισμό της σύμβασης από τον φορέα εργασίας, σύμφωνα με το άρθρο 8 του νόμου 2112/20, ν. 3239/54 κλπ. Και όπως λένε οι εργατολόγοι η νομολογιακή ερμηνεία της απόφασης θα είναι καθοριστική για τους μετά το 2001.
Αυτή είναι η κατάσταση μετά την απόφαση και είναι θετική σε σχέση με αυτούς που δικαιώνει, σε σχέση με την ανατροπή της απόφασης της τελευταίας ολομέλειας του 2007, με πρόεδρο τον Κεδίκογλου, δίνει μια ανάσα και γιατί εκδόθηκε σε μια περίοδο που οι ελαστικές σχέσεις εργασίας έχουν υποκαταστήσει την σταθερή δουλειά.
Πόσοι είναι οι συμβασιούχοι που ελπίζουν
Δεν μπορεί με ακρίβεια να προσδιοριστεί ο αριθμός των συμβασιούχων, εκατοντάδες είναι οι συμβασιούχοι πριν το 2001, που έχουν εκκρεμότητα δικαστική λένε οι νομικοί κύκλοι, 40000 απορρίφθηκαν από το ΠΔ του Παυλόπουλου, δεκάδες χιλιάδες ήταν αυτοί που δούλευαν αλλά δεν τους έδινε το δικαίωμα να καταθέσουν αίτηση για μονιμοποίηση με το ΠΔ, με βάση τους περιορισμούς που έθετε, 100.000 υπολογίζεται ότι δουλεύουν διαδοχικά, 12000 οι συμβάσεις έργου που εγκρίνονται κάθε χρόνο, 40000 οι συμβασιούχοι μερικής απασχόλησης, χώρια αυτοί που δουλεύουν σε δημοτικές επιχειρήσεις (4000 μόνο στην βοήθεια στο σπίτι), σε επιχειρήσεις της Νομαρχίας, της Περιφέρειας, στις ΔΕΚΟ.
Το πρόβλημα των συμβασιούχων δεν λύνεται με τα δικαστήρια
Οι συμβασιούχοι είναι δημιούργημα ενός συστήματος που στόχο έχει, εργαζόμενους με λιγότερα ή καθόλου δικαιώματα. Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πιστοί εκφραστές των συμφερόντων του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, σε πλήρη συμφωνία με τις αποφάσεις της ΕΕ, τις πράσινες και λευκές βίβλους και τώρα του μνημνίου, .νομοθετούν έτσι ώστε και αυτή η εργατική νομοθεσία να μην ισχύσει.
Εδώ και ένα χρόνο, με πρόσχημα την κρίση, με όχημα το μνημόνιο, καταργούν κάθε εργατικό δικαίωμα, μειώνουν τους μισθούς, τις συντάξεις και καταργούν την περίθαλψη, την ασφάλιση, την παιδεία. Καταργούν την εργασία σαν δικαίωμα του ανθρώπου, μετατρέπουν τον εργαζόμενο σε σκλάβο που τον χρησιμοποιούν όποτε τον χρειάζονται, με όποιους όρους τον χρειάζονται και τον αφήνουν να επιβιώνει όπως ο ίδιος καταφέρνει στερημένος ακόμη και αυτών των βασικών δικαιωμάτων που του έδινε η δουλειά (ταμείο ανεργίας, νοσοκομείο, φάρμακα, σχολεία για τα παιδιά του).
Επέκτειναν την μερική απασχόληση, τις συμβάσεις, επινόησαν σχέσεις εργασίας (απασχόλησης ή μαθητείας τις ονόμασαν) που δεν προσφέρουν στον εργαζόμενο καμιά ασφάλεια πέρα από την όποια αμοιβή, και αυτή έξω από συλλογικές συμβάσεις εργασίας, στην διάρκεια της σύμβασης.
Σ’ αυτό το περιβάλλον, είναι ψευδαίσθηση η αναμονή της λύσης του προβλήματος των συμβασιούχων μετά την καθαρογραφή της απόφασης του ΑΠ. Δεν θέλουν μόνιμους εργαζόμενους, δεν θέλουν εργαζόμενους με δικαιώματα, αλλά τους συμφέρει να έχουν συμβασιούχους, άνεργους και απολυμένους καθηλωμένους από μια ψεύτικη ελπίδα για μονιμοποίηση.
Το ίδιο κλίμα καλλιεργείται από τις ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, οι οποίες αρνούνται να εκφράσουν συνδικαλιστικά τους συμβασιούχους, δεν τους θεωρούν εργαζόμενους με ίσα δικαιώματα, αρνούνται να οργανώσουν τους αγώνες τους και δρουν πυροσβεστικά όπου ξεσπάει αγώνας.
Το παράδειγμα της κατάληψης του Δήμου Αθήνας από συμβασιούχους είναι χαρακτηριστικό. Ένας αγώνας που ξεκίνησε και κράτησε τόσες μέρες, σταμάτησε με την απόφαση του Αρείου Πάγου, για να περιμένουν την απόφαση και την στάση του Καμίνη. Η θέση του Καμίνη είναι δηλωμένη: θα κάνει ότι του υπαγορεύει ο νόμος. Και ο νόμος του Καλλικράτη στην περίπτωση είναι σαφής, απολύσεις. Μπορούν και πρέπει να αξιοποιήσουν την πείρα και να συνεχίσουν τον αγώνα τους για μονιμοποίηση όλων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
Οι συμβασιούχοι, οι απολυμένοι και οι εργαζόμενοι έχουν υποχρέωση να αγωνιστούν για το δικαίωμα στην δουλειά!
Οι συμβασιούχοι μονιμοποιήθηκαν μαζικά, μόνο όταν οργανωμένα και συντονισμένα αγωνίστηκαν. Κανένας μηχανισμός του κράτους, που είναι στην υπηρεσία του για την εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, τα δικαστήρια στην προκειμένη περίπτωση, δεν πρόκειται να απαντήσει τι υποκρύπτουν οι συμβάσεις εργασίας με τους τίτλους ορισμένου χρόνου ή έργου, μαθητείας, stage, μερικής απασχόλησης, άσχετα αν οι εργαζόμενοι δουλεύουν 3, 5, 6, 10, 20 χρόνια μ’ αυτές τις συμβάσεις στην ίδια δουλειά, με ωράριο, με συγκεκριμένα καθήκοντα και υποχρεώσεις.
Οι απολυμένοι και οι συμβασιούχοι έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να διεκδικούν μόνιμη και σταθερή δουλειά. Οι μόνιμοι, που επίσης είναι στο στόχαστρο, έχουν κάθε λόγο να αγωνιστούν μαζί με όλους τους συμβασιούχους ενάντια στην αντιλαϊκή-αντεργατική επίθεση.
Συμβασιούχοι και μόνιμοι έχουν κάθε λόγο να σμίξουν και να αγωνιστούν μαζί. Να πιστέψουν στην δύναμή τους! Να συγκροτήσουν την πάλη τους. Να πάρουν την υπόθεση του αγώνα στα δικά τους χέρια! Για να ανατραπεί η πολιτική της ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης!
πηγή: Aγωνιστική Πρωτοβουλία ΟΤΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου