Οι επιθέσεις, τα γιούχα, οι συγκεντρώσεις κατά του αστικού πολιτικού προσωπικού δίνουν την αφορμή στο ΠΑΣΟΚ να ξεδιπλώσει όλη του την αντιδραστική επιχειρηματολογία ενάντια σε κάθε φωνή που τολμά να ψελλίσει κάτι διαφορετικό από την κυρίαρχη πολιτική.
Προφανώς το θέμα δεν είναι να υπερασπιστεί κανείς τα γιαουρτώματα και τα κραξίματα ως μέσο πάλης ενάντια στην κυβερνητική πολιτική. Το θέμα είναι ότι η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά και οι προηγούμενες από αυτήν, έχει φτάσει το λαό στα όριά του κι έχει κάνει την αγανάκτηση και την οργή του να ξεχειλίσουν. Αυτή η αγανάκτηση είναι η αιτία αυτών των εκδηλώσεων σε διάφορους πρώην και νυν κυβερνητικούς παράγοντες από τον κόσμο.
Φτάνουν, λοιπόν, να λένε ότι απειλείται από τη ζωή τους, έως και η ....δημοκρατία και η ελευθερία του λόγου και της συγκέντρωσης, καθιστώντας υπεύθυνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Του καταλογίζουν, μάλιστα, ότι επιδίδεται σε αντάρτικο πόλης! Λίγο καιρό πριν ήταν το ΚΚΕ που έκλεινε τα λιμάνια, τώρα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που διοργανώνει αντισυγκεντρώσεις που μπαίνει στο στόχαστρό τους.
Η ουσία είναι ότι στο στόχαστρο του ΠΑΣΟΚ, της κυβέρνησης του και της τάξης του βρίσκεται όλος ο λαός και όχι τα συγκεκριμένα κόμματα. Τα οποία, άλλωστε, ως πιστά στον κοινοβουλευτισμό τους, υφίστανται άλλου είδους πιέσεις από το σύστημα για να παραμένουν στον ...ίσιο δρόμο της αστικής ομαλότητας, δηλαδή της ανεξέλεγκτης ελευθερίας του συστήματος να τσακίζει ανθρώπινες ζωές.
Ξέρει το σύστημα πολύ καλά, βέβαια, ότι η πολιτική του το φέρνει ενάντια στο λαό. Ξέρει ότι θρέφει τη λαϊκή οργή και πυροδοτεί αντιδράσεις κάθε είδους, οργανωμένες και ανοργάνωτες, μαζικές και μεμονωμένες. Και τις φοβάται αυτές τις αντιδράσεις, πολύ περισσότερο απ’ όσο θέλει να δείχνει. Γιατί ξέρει ότι δεν απέχουν και τόσο πολύ από το να γίνουν ένα μεγάλο κύμα που θα τους σαρώσει όλους. Κι επειδή τα ξέρει όλα αυτά, φροντίζει να εξοπλίζει και να εκπαιδεύει πυρετωδώς τις δυνάμεις καταστολής, ώστε να είναι έτοιμες να το υπερασπιστούν απέναντι στον εχθρό λαό.
Ετσι, η δημοκρατία και η ελευθερία για τις οποίες μας μιλάνε με κάθε ευκαιρία είναι μόνο η δικιά τους ελευθερία να αποφασίζουν και να υλοποιούν την αντιλαϊκή τους πολιτική. Φορέας της δημοκρατίας τους είναι τα ρόπαλα των ΜΑΤ που πέφτουν πάνω στα κεφάλια όσων τολμούν όχι να αντισταθούν, αλλά ακόμα και να διαμαρτυρηθούν για το παραμικρό, είτε είναι λίγοι είτε πολλοί.
Η υποκρισία τους έφτασε, αυτές τις μέρες, τα όρια της χυδαιότητας, ειδικά όταν ο ίδιος ο Παπανδρέου δήλωνε ότι δε θα ντρέπονται τα στελέχη της κυβέρνησης να κυκλοφορούν. Και είναι σαφές ότι αυτή ήταν μια ευθεία απειλή απέναντι σε ολόκληρο το λαό, στον οποίο η κυβέρνηση λέει να κάτσει ήσυχα και να αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα τα φρικαλέα τους σχέδια.
Ο λαός, βέβαια, δεν πρόκειται να τους ακούσει. Θα συνεχίζει να εκφράζει την αντίθεσή του με όποιον τρόπο μπορεί, αντιλαμβάνεται ή επιλέγει. Εχει κι εκείνος στο δικό του στόχαστρο το πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης, το οποίο είναι υπεύθυνο για τα δεινά του.
Και ναι, θέλει να τους κάνει όλους αυτούς να μη μπορούν να κυκλοφορήσουν στο δρόμο, να κλείνονται στα σπίτια και τα γραφεία τους. Δε φτάνει που τους έχει καθημερινά απρόσκλητους μέσα στα δικά του σπίτια, μέσα από τις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες να του πιπιλίζουν το μυαλό με τα σάπια τους ιδεολογήματα και τη φασιστικού τύπου προπαγάνδα τους, ασφαλείς πίσω από τα μικρόφωνα και τις κάμερες, τουλάχιστον όταν τους συναντά θα τους λέει κατάμουτρα τη γνώμη του γι’ αυτούς!
Φυσικά, αυτό δε φτάνει. Η οργή και η αγανάκτηση του καθενός, της κάθε μικρής ή μεγαλύτερης ομάδας πρέπει να εκφράζονται και αλλιώς, να συνενώνονται σε ένα μαζικό λαϊκό κίνημα αντίστασης, το οποίο είναι το μόνο που μπορεί να ανατρέψει την επίθεση στις ζωές μας. Αυτό είναι που πρέπει να πιστέψει και να παλέψει ο λαός κι εκεί να επικεντρώσει την πάλη του.
2 σχόλια:
* Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
* Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
* Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
* Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.
* Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας.
Αυτά είναι μερικά άρθρα του Συντάγματος.
Ποιος τα καταστρατηγεί, ποιος δεν τα εφαρμόζει,ε,δεν χρειάζεται να είναι δα κανείς νομομαθείς για να το διαπιστώσει.
Είναι εγκληματίες και έχουν μούτρα και μιλούν.
Εκείνο που από εμάς πρέπει να γίνει συνείδηση, είναι ότι είμαστε εμείς που τους δίνουμε την δυνατότητα να αρθρώνουν λόγο να επιβάλλουν αποφάσεις.Γιατί πραγματικά είναι απόλυτα κατανοητή η έκφραση οργής και αγανάκτησης, είναι κατανοητό ότι εκείνος που βλέπει την ζωή του να σωριάζεται σε ερείπια και μην έχοντας πως να αντιδράσει(βλέπεις δεν τα καταφέραμε να τον έχουμε πείσει να ανταποκριθεί στο ταξικό του καθήκον και αυτό είναι ευθύνη μας) είναι επόμενο να στραφεί σε τέτοιες αναποτελεσματικές δράσεις και όχι σε αποφασιστικές μάχες ενάντια στον ταξικό εχθρό, με στόχο την ανατροπή του για την εξουσία της εργατικής τάξης.
Μωρέ δεν λέω ότι είναι εύκολη υπόθεση, ούτε ότι γίνεται από την μια στιγμή στην άλλη.Έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος, αλλά το κακό είναι ότι δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα μια τέτοια στοχοπροσύλωση,παρά μονάχα στα λόγια.
Ποιος ξέρει όμως, ίσως και αυτά να παίζουν τον ρόλο τους.
Να συν υπογράψω την τελευταία σου παράγραφο και να σε στείλω να δεις ένα βίντεο στην ανάρτησή μου.Αν δεν το έχεις δει κάπου αλλού ή στους δρόμους της Αθήνας, νομίζω ότι είναι καλό για να βγούνε κάποια συμπεράσματα.
Καλό Σ/Κ
Μάλλον θα πρέπει να ψαχτούμε γιατί δεν καταφέρνουμε να πείσουμε ή μάλλον να το πω καλύτερα γιατί ο λαός δεν βρίσκει διέξοδο στη σημερινή αριστερά, αν έχει απομείνει τίποτα από δαύτη. Δεν θέλω να επαναλάβω τα γνωστά. Λόγω και της δουλειάς μου είμαι καθημερινά αποδέκτης του άγχους, της στεναχώριας αλλά και της οργής του κόσμου. Κάποια στιγμή θα ξεσπάσει και συνάμα θα ξεπεράσει και τη σημερινή αριστερά αν αυτή συνεχίσει να λειτουργεί έτσι όπως λειτουργεί, στο μεγαλύτερο κομμάτι της τουλάχιστον. Για να μην πω ότι αυτή η αριστερά θα στραφεί κατά του λαού όπως κάνει στη Συρία στις μέρες μας, στην Ινδία και στο Νεπάλ εδώ και καιρό.
Για να το πω αλλιώς όταν η αριστερά έχει αποδεχτεί ότι το σύστημα είναι ισχυρό και αμετακίνητο, όταν με τη πρώτη ευκαιρία δίνει όρκους πολιτικής ορθότητας του στυλ είμαστε κατά της βίας (σε μια εποχή που η κατασταλτική βία έχει γίνει καθημερινή), κατά των σπασιμάτων και κάνει κριτική περί μικροαστισμού στο κόσμο (που μπορεί να έχει και δίκιο αλλά μένει μόνο σε αυτό), θα ρίξουμε τις ευθύνες στο λαό; Από μια αριστερά που σχεδόν σε όλες τις εκδοχές μιλάει για ανατροπή, ανυπακοή, αντίσταση και άλλα τέτοια ωραία αποσυνδέοντάς τα από το δρόμο και μεταθέτοντάς τα στις όποιες επόμενες εκλογές δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι καλύτερο.
Τα πράγματα όμως προχωρούν και η ταξική πάλη το ίδιο, είτε υπάρχει αριστερά είτε όχι, και δεν θα μας ρωτήσουν. Αυτά που γίνονται στη Β. Αφρική, στη Μέση Ανατολή μέχρι και τη νότια Ασία τι άλλο είναι; Οι μαζικές απεργιακές διαδηλώσεις τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, που δε φθίνουν με τίποτα, οι πολλές μικρές και μεγάλες αντιστάσεις που υπάρχουν παντού επίσης. Όλα αυτά είναι που δημιουργούν την ελπίδα. Είμαστε στο ξεκίνημα μια νέας εποχής και κάτι μου λέει ότι θα δούμε πράγματα που πριν λίγο καιρό δεν τα φανταζόμασταν. Ας φροντίσουμε τουλάχιστον να είμαστε εκεί.
Δημοσίευση σχολίου