Μερικές σκέψεις με αφορμή την 11η Μάη

Μερικές μόνο σκέψεις από την επίθεση στα μπλοκ Ταξικής Πορείας, Ανοιχτών συνελεύσεων Πατησίων, Βύρωνα, ΕΕΚ και όσων έπονταν.
Η επίθεση μεθοδεύτηκε κανονικότατα, με αργή στην αρχή,  κάθοδο διμοιριών από δεξιά και από αριστερά από Σύνταγμα και προς τα κάτω (τύπου "χωνί') ώστε αφενός να μη γίνουν αντιληπτοί και αφετέρου να εγκλωβιστούν οι διαδηλωτές στο ύψος του ΑΤΤΙΚΑ (μεταξύ Βουκουρεστίου και Αμερικής) όπου δεν υπάρχει διαφυγή. Και αυτό επιδίωξαν. Στη συνέχεια ταυτόχρονα επίθεση και από μπροστά, από διμοιρίες στην Αμερικής. Ιδιαίτερη λύσσα έδειχναν στο να σπάσουν τα πανό, που λειτουργούσαν σαν πλαϊνά προστατευτικά και απέναντι στις γυναίκες, στις οποίες επιτίθονταν με ιδιαίτερη μανία. Σχεδόν ίπταντο και προσγειώνονταν πάνω μας με ασπίδες, μπότες και ρόπαλα, με ταυτόχρονη ομοβροντία κρότου λάμψης και από πάνω (στα κεφάλια) και κάτω (στα πόδια), τόνων χημικών. Όσοι τη γλίτωσαν με ελαφρότερους τραυματισμούς είναι γιατί ούτε αυτοί δεν μπορούσαν να δουν από αυτά που έριχναν, αφού όλη η επίθεση εκτυλισσόταν μέσα σ' ένα μπλε αέριο, που δεν μπορούσες να δεις τίποτα απολύτως.
 Είναι κατανοητό γιατί δεν υπάρχει βίντεο που να δείχνει ακριβώς τη στιγμή της επίθεσης, αφού τίποτα δεν έδειχνε τι πρόκειται να συμβεί. Όσοι δημοσιογράφοι ή άλλοι έχουν τραβήξει σκηνές, αυτές είναι από πίσω και αφού εκδηλώθηκε η φάση και με το άκουσμα των ομοβροντιών από τις κρότου λάμψης. (Παρ' όλα αυτά ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ βίντεο, αν υπάρχει, ειδικά για τον βαριά τραυματισμένο Γιάννη Κ.). Νέες διμοιρίες που κατέβαιναν κατά ορδές επιτίθονταν σε όσους τραυματισμένους ή με αναπνευστικά είχαν καθίσει στο σκαλοπάτι του ΑΤΤΙΚΑ και τους ξαναχτυπούσαν, συνεχίζοντας για Προπύλαια. Και μόνο από τις γνώσεις μάχης που έχουν, ήξεραν ότι θα υπάρξουν βαρύτατοι τραυματισμοί σε ένα τέτοιο σκηνικό. Και αυτό επιδίωκαν.
Και όταν λέμε ήξεραν και επιδίωκαν δεν αναφερόμαστε στα άβουλα όργανα που διασκεδάζουν με το κοπάνημα γυναικών, γέρων, νεολαίων και άοπλων ανθρώπων επιδικνύωντας το "θάρρος" τους και τον "ανδρισμό" τους μόνο όταν είναι πολλοί μαζί και πάνοπλοι. Είπαμε όργανα που μοιάζουν με ανθρώπους είναι, κατά πως τους κουρντίζουν κινούνται.
Ήξεραν και επιδίωκαν αυτοί που παριστάνουν του κυβερνήτες αυτής της χώρας, ενώ στη πραγματικότητα είναι υπηρέτες από "εθνικής ανεξαρτησίας" πραγματικών κυβερνητών από Ευρώπη και Αμερική μεριά. Αυτοί έδωσαν τις εντολές, αυτοί επιδίωκαν να μας τρομοκρατήσουν. Όχι τόσο αυτούς που έτσι κι αλλιώς το έχουν ξεκάθαρο εδώ και χρόνια και δε πτωούνται με τέτοια, όχι ότι εξαιρούνται βέβαια, αλλά αυτούς που αγανακτισμένοι για το γκρέμισμα της ζωής τους σκέφτονται να αρχίσουν να αντιδρούν και αυτοί. Ο κύριος στόχος είναι αυτοί, και επειδή εξακολουθούν να είναι χιλιάδες αυτοί που κατεβαίνουν πια, παρά τα σκαμπανεβάσματα και παρά το ανεπαρκές του πράγματος, το χτύπημα αυτή τη φορά έπρεπε να είναι πιο σαφές. πιο αιματηρό, με το ρίσκο ακόμη και νεκρού. Μόνο που απ' ότι φαίνεται δεν τους βγήκε οπότε παριστάνουν τους οργισμένους (αν έτσι οργίζεται ο Παπουτσής τότε πως είναι ήρεμος;) και ρίχνουν την ευθύνη που αλλού, στους ηλίθιους ένστολους υποτακτικούς τους. Όχι βέβαια ότι θα πάθουν και τίποτα αυτοί αλλά κάποιοι πρέπει να παίξουν το ρόλο του αποδιοπομπαίου!
Εδώ βέβαια αρχίζουν να δημιουργούνται προβληματισμοί για το πως κινούμαστε εμείς στις διαδηλώσεις. Πόσο θα χρειαστεί να συνειδητοποιηθεί από πολλούς από την αριστερά ως την αναρχία/αντεξουσία ότι δε μπορούμε να κινούμαστε σα να πηγαίνουμε στη βόλτα του ...χωριού μας, ότι το σύστημα δε θα μας χαρίζεται από 'δω και πέρα έτσι εύκολα γιατί μας ετοιμάζει πολλά και δε θέλει σε καμιά περίπτωση ούτε γενικευμένες Κερατέες ούτε πολύ περισσότερο Αιγύπτους, ούτε καν αυτούς τους διεκδικητικούς αγώνες που κάποιοι τους αποκαλούν ψιλοπράγματα, άλλοι αμυντικούς και άλλοι παρελάσεις.
Ε, λοιπόν το σύστημα ούτε αυτά δεν ανέχεται πια. Δε μπορεί λοιπόν η αντίδρασή μας είτε "επαναστάτες" είμαστε, είτε "επιθετικά αιτήματα" προβάλουμε, είτε "συγκρουσιακές λογικές" με το έτσι θέλω έχουμε, να είναι η ...χαλαρότητα και με το πρώτο μπαμ να πέφτει πανικός από το κόσμο και να δίνει την ευκαιρία στο κάθε μπάτσο να σπάει κεφάλια και στο σύστημα να διαλύει συγκεντρώσεις και να τρομοκρατεί το λαό.
Δε λέω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση θα αποφεύγαμε ντε και καλά το μακελειό που ζήσαμε αλλά αναρωτιέμαι. Αν τα μπλοκ των διαδηλωτών ήταν πιο οργανωμένα, πιο ψιλιασμένα, πιο δεμένα, όπως θέλεται πείτε το, θα γινόταν αυτό με την ίδια ευκολία; Kαι στο κάτω κάτω που είναι η πραγματική σύγκρουση όταν στη πλειοψηφία του κόσμου έχει επέλθει ο πανικός;
Προετοιμάζουμε τον κόσμο, εμείς οι φωστήρες, ότι μπορεί να έχουμε και τέτοια ή στο όνομα του κακού παρελθόντος ξεχνάμε και τα καλά του; To κίνημα έχει πείρα για το πως πραγματοποιούνται μαζικές διαδηλώσεις και κερδοφόρες μάχες ακόμη και σε εποχές κατοχής, τότε που ο αντίπαλος έριχνε πραγματικές σφαίρες και πέρναγε τα τανκς πάνω από ζωντανούς ανθρώπους. Και σε αυτές η κωλοπιλάλα δεν είχαν θέση, ούτε τα μεγάλα λόγια. Σε αυτές θέση είχαν η αποφασιστικότητα και η οργάνωση.
Αλλά πως; Πως να συνεχίσει ο λαός, οι χιλιάδες που κατέβηκαν στο δρόμο το τελευταίο χρόνο τη στιγμή που οι "πρωτοπόροι" ασχολούνται είτε με το να μη δώσουν το δικαίωμα στο σύστημα να τους κατηγορήσει για ανευθυνότητα, είτε το ψάχνουν λογιστικά, είτε συγκρούονται με τις βιτρίνες και τα ΑΤΜ άντε και για το θεαθήναι στα λουλουδάδικα επιβάλοντας τη "σύγκρουση" γιατί έστι θέλουν ή τους βολεύει. Πως να συνεχίσει όταν όλοι αυτοί τον κοιτάνε αφ' υψηλού και τον μαλώνουν όταν πάει να τους ξεπεράσει; 
To καλό βέβαια είναι ότι ο λαός θα τους/μας ξεπεράσει όλους και τότε θα πάρει σβάρνα όχι μόνο τους μπάτσους αλλά το σύστημα ολόκληρο. Και τότε να δούμε ποιοί θα είναι μέσα σε αυτή τη πραγματική σύγκρουση και πόσο πρωτοπόρες θα είναι ορισμένες ηγεσίες εξουσιαστικές και μη! Να δούμε πόσο θα αντέξουν λογικές τόσο παλιές όσο ο καπιταλισμός και το εργατικό/λαϊκό κίνημα που μόνο χάρη στην ήττα του ξαναβγήκαν στον αφρό τις τελευταίες δεκαετίες. 

Δ.Ν.