Απολύσεις και αορίστου στο δημόσιο;

Έχουμε γράψει κατά καιρούς ότι η επίθεση δεν θα έχει σταματημό. Ότι η κυβέρνηση δεν θα μείνει μόνο στους συμβασιούχους ορισμένου χρόνου και στους εργαζόμενους με stage. Ότι η λογική, που μοιάζει με ελπίδα του ...απελπισμένου, που καλλιεργείται στους μόνιμους και αορίστου υπαλλήλους πως δεν θα πειραχτούν είναι λάθος και κάποια στιγμή θα έρθει και η σειρά τους.
Πράγματι η κυβέρνηση προχωράει σταδιακά. Ξεκίνησε με τους stage, προχώρησε στους συμβασιούχους και τώρα σειρά έχουν οι αορίστου. Το γεγονός ότι διαψεύδεται μας κάνει να ανησυχούμε περισσότερο! Άλλωστε και σε αυτό η κυβέρνηση έχει μια συνέπεια. Το πρωί διαψεύδει τα μέτρα που θα πάρει το απόγευμα. Αντιγράφουμε λοιπόν από την ISKRΑ (προσθέτωντας κάποια δικά μας σχόλια):

"Οι χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων στο Δημόσιο, με καθεστώς εργασίας ορισμένου χρόνου και stage, που έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες, δεν φαίνεται να είναι αρκετές για την «προκρούστεια» κλίνη κυβέρνησης και τρόϊκας. Πλέον, όπως διαρρέει στον Τύπο, στο «τραπέζι» των «διαπραγματεύσεων» ανάμεσα σε κυβέρνηση και τρόϊκα έχουν μπει και οι απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων αορίστου χρόνου.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, κατά τη διάρκεια της συνάντησης των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης στο Λουξεμβούργο (σ.σ. που και αυτή διαψεύστηκε αρχικά), την περασμένη Παρασκευή, συζητήθηκαν οι τρόποι περαιτέρω μείωσης των λειτουργικών και μισθολογικών δαπανών του Δημοσίου. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι εκπρόσωποι της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ ζήτησαν από την ελληνική κυβέρνηση μεγαλύτερο περιορισμό στις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αλλά και απολύσεις του 1/3 των υπαλλήλων με συμβάσεις αορίστου χρόνου που απασχολούνται στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα! Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι αντιμέτωποι με το φάσμα της απόλυσης βρίσκονται 45.000 εργαζόμενοι (σε σύνολο 130.000). Συγκεκριμένα, απειλείται με απόλυση τμήμα των υπαλλήλων με σύμβαση αορίστου χρόνου στον στενό δημόσιο τομέα, στις ΔΕΚΟ, σε 2.000 δημοτικές επιχειρήσεις, στις τράπεζες που έχει συμμετοχή το Δημόσιο (Αγροτική, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο) και κυρίως σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου και σε οργανισμούς που πρόκειται να συγχωνευτούν ή να καταργηθούν (σ.σ. π.χ. νοσοκομεία, σχολεία, εφορίες, ασφαλιστικά ταμεία;) .
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των τροϊκανών λογιστών, η απόλυση 45.000 υπαλλήλων αορίστου χρόνου θα μειώσει το μισθολογικό κόστος κατά 600 εκατ. ευρώ, στέλνοντας στον Καιάδα της ανεργίας και της εξαθλίωσης χιλιάδες εργαζόμενους.
Βέβαια, υποτίθεται ότι η κυβέρνηση αποκλείει, προς το παρόν, τις απολύσεις, επιμένοντας ότι αρκεί ο μνημονιακός κανόνας «5 αποχωρήσεις 1 πρόσληψη» (με ενδεχόμενο, αν όχι και βεβαιότητα, η αναλογία να γίνει 1 προς 7 ή και περισσότερο) για τη μείωση των δημοσίων υπαλλήλων και ότι το πλεονάζον προσωπικό από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, μετά την «αναδιοργάνωση» (βλ. διάλυση) των φορέων, θα μετατάσσεται σε κενές οργανικές θέσεις του «στενού» δημόσιου τομέα. Όμως τα επικοινωνιακά παιχνίδια της κυβέρνησης και οι δήθεν καθησυχαστικές διαρροές των στελεχών της δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να προβάλλουν ως εν δυνάμει υλοποιήσιμα τα εφιαλτικά σενάρια για επικείμενες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων αορίστου χρόνου. Και βέβαια, η πεποίθηση ότι οι απολύσεις θα αγγίξουν μόνο τους υπαλλήλους αορίστου χρόνου και όχι και τους μόνιμους, καλλιεργείται σκόπιμα από κυβέρνηση και τρόϊκα, προκειμένου να διαιρέσουν τους εργαζόμενους και έτσι να επιτεθούν αποτελεσματικότερα σε κάθε κατηγορία υπαλλήλων χωριστά . Αυτή άλλωστε η στρατηγική, του «διαίρει και βασίλευε», αποτελεί το βασικό όπλο της νεοφιλελεύθερης (σ.σ. καπιταλιστικής σύντροφοι!) επίθεσης που έχει εξαπολυθεί ενάντια στον ελληνικό λαό.
Παράλληλα, σύμφωνα με τις ίδιες διαρροές, οι εκπρόσωποι της τρόικας και η κυβέρνηση συζητούν για άμεση εφαρμογή του Ενιαίου Μισθολογίου από τον Ιούνιο στον στενό δημόσιο τομέα, αλλά και σε δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλους στις ΔΕΚΟ και στις τράπεζες όπου υπάρχει κρατική συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο (Αγροτική, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο).
Όλα λοιπόν δείχνουν ότι η ακραία νεοφιλελεύθερη (σ.σ. προηγούμενο σχόλιο) επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στον κόσμο της εργασίας θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση το επόμενο διάστημα. Οπότε, οι επιλογές που μένουν στους εργαζόμενους είναι δύο: είτε να σκύψουν το κεφάλι και να αποδεχτούν το εξαθλιωμένο καθεστώς του "δουλοπάροικου" είτε να αντισταθούν. Να αντισταθούν μέσα από ενωτικούς αγώνες των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, των ανέργων και των συνταξιούχων, προκειμένου να πραγματοποιηθεί η προοδευτική ανατροπή!"

Προκειμένου να πραγματοποιηθεί την ανατροπή της επίθεσης της Τρόικα και των υποτακτικών της θα λέγαμε εμείς!