Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΥΠΔΒΜΘ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ-ΜΑΖΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ!

Η εξέλιξη και η ολοκλήρωση της διαδικασίας επιλογής διευθυντών , στη Σάμο αλλά και πανελλαδικά, συνοδεύτηκε περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά, από πλήθος αντιφάσεων, δεκάδες «ερμηνευτικές εγκυκλίους» και ατελείωτες παλινωδίες. Η κατάσταση αυτή πάτησε στις «ασάφειες» και τις πολλαπλές ερμηνείες του νομικού πλαισίου που ορίζει τη διαδικασία. Όμως η κατάσταση αυτή δεν πρέπει να ερμηνευτεί ως «ανικανότητα» του Υπουργείου και των διοικητικών οργάνων. Αλλά κυρίως ως επιλογή τους, με βάση την οποία οι παράγοντες -εντός και εκτός της Εκπαίδευσης- του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ «θα κόβουν και θα ράβουν», για να οδηγούν στα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.

Στο σημερινό πλαίσιο λειτουργίας της Εκπαίδευσης, και ιδιαίτερα στις συνθήκες των μνημονίων και της πολιτικής διάλυσης της δημόσιας δωρεάν παιδείας, είναι αυτοπαγίδευση, η αναζήτηση «αντικειμενικών» κριτηρίων επιλογής εκπαιδευτικών στελεχών. Στην πραγματικότητα, τα «κατά τεκμήριο άξια στελέχη», δεν είναι παρά αυτά που θα υπηρετούν αποτελεσματικά αυτή την αντιδραστική πολιτική. Αυτά που θα είναι ξένα με την πραγματική έννοια της συναδελφικότητας. Αυτά που θα είναι απέναντι σε κάθε προσπάθεια των μαθητών και των εκπαιδευτικών, να αντισταθούν και να διεκδικήσουν συλλογικά τα δικαιώματα τους.
Το Υπουργείο χρησιμοποίησε την όλη διαδικασία επιχειρώντας να αξιοποιήσει το κλίμα της εργασιακής ανασφάλειας που η πολιτική του δημιουργεί στους συναδέλφους. Επιχειρώντας δηλαδή να τροφοδοτήσει και να εμπεδώσει τις λογικές συντεχνιασμού, διαίρεσης ακόμα και αλληλοϋπονόμευσης μεταξύ των συναδέλφων. Αυτές είναι για το Υπουργείο αναγκαίες προϋποθέσεις για να εξαπολύσει τα νέα κύματα επίθεσης, τα νέα μέτρα της βάρβαρης πολιτικής του.
Στον αντίποδα αυτών των λογικών βρίσκονται τα συμφέροντα του κλάδου και όλων των εργαζόμενων. Δεν υπάρχει «ατομική σωτηρία» για τη συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων. Απέναντι στην πολιτική που γκρεμίζει κατακτήσεις δεκαετιών και μας οδηγεί σε ένα σύγχρονο κοινωνικό και εργασιακό μεσαίωνα, η μόνη διέξοδος είναι η αγωνιστική ενότητα, η μαζική στάση και πάλη!
Σε αυτή τη βάση το συνδικαλιστικό κίνημα δεν θα ανασυγκροτηθεί αναζητώντας την «πιστή τήρηση» των νόμων της εποχής των Μνημονίων, σπέρνοντας απάτες και καλλιεργώντας αυταπάτες περί «αξιοκρατίας» που αποτελεί τον ιδεολογικό μανδύα της πολιτικής της εξαθλίωσης, των απολύσεων και της υποταγής. Αυτές ακριβώς οι λογικές είναι που όλα τα προηγούμενα χρόνια, μετέτρεψαν τα σωματεία σε «κέντρα διεκπεραίωσης υποθέσεων», σε φυτώρια ανάδειξης κυβερνητικών στελεχών και τελικά σε υποχείρια του συστήματος.
Η ΕΛΜΕ, παλεύουμε να είναι μαχητικό όργανο πάλης όλων των συναδέλφων! Σε αυτή την κατεύθυνση είναι αναγκαία η στράτευση όλων μας!


Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ ΣΑΜΟΥ
20-7-20011