 |
| Σκίτσο από Μπουφονάτα των Τζιουλάρι του μεσαίωνα |
Ο λαός τούς αγαπούσε και τους υπερασπιζόταν, γιατί ήταν η συνείδηση του.
Ο γελωτοποιός ήταν η ομιλούσα εφημερίδα του λαού, που όχι μόνο έδινε τα νέα που συνέβαιναν στην πόλη ή αλλού, αλλά και τα σχολίαζε με ειρωνεία, με τη σάτυρα και σε δραματική μορφή...
Οι τζιουλάρι ήταν φιγούρες που γεννιόνταν από το λαό, και από το λαό έπερναν την οργή του για να του την ξαναμεταδώσουν.
Μάλιστα, ένας Γάλλος μελετητής, ο Γκουστάβ Κοέν, ανακάλυψε στα 1900 στον αστυνομικό τομέα του Παρισιού φακέλους από δίκες που έγιναν τον 15ο αιώνα σε γελωτοποιούς κι έτσι βρήκε ότι στο Παρίσι (που τότε είχε το πολύ 200.000 κατοίκους) υπήρχαν πάνω από 5.000 γελωτοποιοί άνδρες και γυναίκες. Οι "παραστάσεις" τους ήταν σίγουρα πολύ διαφορετικές από τις σημερινές... Ήταν κάτι ανάμεσα σε θέατρο και λαϊκή γιορτή. Αποτελούσαν πραγματικό μέσo έκφρασης του λαού που πολύ συχνά συμμετείχε μεταμφιεζόμενος και ο ίδιος σε "ψεύτικο επίσκοπο ή πλούσιο" αναπαριστώντας πολυ ζωντανές δίκες των κυρίαρχων. Σε τέτοιες περιόδους οι πραγματικά πλούσιοι αναγκάζονταν να κρύβονται!
Η ζωή των Τζιουλάρι δεν ήταν εύκολη.
Στον Τζιουλάρο απαγορευόταν να μένει μόνιμα στην πολειτεία,να υπερασπίσει τον ευατό του σε δικαστήρια, πλήρωνε φόρο σε κάθε του εμφάνιση και δεν είχε δικαίωμα να θαφτεί σε νεκροταφείο. Κι όλα αυτά όταν δεν τους επικήρυσσαν ανοιχτα. Μάλιστα όταν τους πιάναν τους έγδερναν και του κόβαν τη γλώσσα.
Γιατί όμως τέτοια ανησυχία και τόσο μίσος ενάντια στους Τζιουλάρι;
Γιατί ο Τζιουλάρος με τη σάτυρά του ξεβράκωνε τους βασιλιάδες και τους μπιστικούς τους και τους έκανε απο ισχυροί να φαίνονται αδύναμοι.
Γιατί το γέλιο του λαού στάθηκε πάντα το πιο επίκινδυνο πράγμα για την εξουσία.
*Το κείμενο γράφτηκε με τη βοήθεια του βιβλίου Λα Τζιουλαράτα του Ντάριο Φο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου