Τελικά πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι δεν θα υπάρχει συγκέντρωση ή διαδήλωση εργαζόμενων που να μην χτυπιέται από τα ΜΑΤ ή δεν θα "ραντίζεται" με τα χημικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις άρχισε να εφαρμόζεται και η απαγόρευση.
Τα γράφουμε αυτά με αφορμή την επίθεση με χημικά που δέχτηκαν χθες οι ταξιτζήδες αλλά και την απαγόρευση τη Δευτέρα το μεσημέρι να κατευθυνθούν προς το Σύνταγμα. Όταν ακόμη και χώροι όπου οι ηγεσίες τους βγάζουν ανακοινώσεις που λένε: "Καταδικάζουμε κάθε φαινόμενο βίας που αποπροσανατολίζει τον κλαδικό μας αγώνα και μας φέρνει αντιμέτωπους με την κοινωνία" με αφορμή το πέταγμα πλαστικών μπουκαλιών προς το κτίριο του υπουργείου Μεταφορών αλλά δε λένε λέξη για το ψέκασμα με χημικά όλων όσων βρίσκονταν εκεί εκείνη την ώρα!
Όταν λοιπόν ακόμη και τέτοιοι χώροι αντιμετωπίζονται έτσι καταλαβαίνουμε ότι η κατασταλτική βία είναι ο μόνος τρόπος που απέμεινε στη κυβέρνηση για να "πείσει" το λαό.
Και για να μη παρεξηγούμαστε δεν ταυτίζουμε τους χιλιάδες ταξιτζήδες που διαδήλωναν και χθες με τις ηγεσίες τους.
Ο αγώνας των ταξιτζήδων είναι ένας δύσκολος αγώνας. Έρχεται αντιμέτωπος με τις πολιτικές της Τρόικα και των ντόπιων της εντολοδόχων που απ' ότι φαίνεται είναι αποφασισμένοι να φτάσουν μέχρις εσχάτων για να τις περάσουν. Έρχεται αντιμέτωπος με στρεβλές απόψεις που υπάρχουν σε αυτόν τον κατά βάση συντηρητικό χώρο που ως τώρα δεχόταν να τον χρησιμοποιεί το σύστημα κατά το δοκούν αλλά και με την εικόνα πουέχει δημιουργηθεί από το σύστημα στον ευρύτερο κόσμο γι' αυτούς. Πολλά θα μπορούσε κανείς να πει για τους ταξιτζήδες. Όπως και πολλά λέγονται τα οποία όμως στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι αποτέλεσμα μιας κατάστασης που ο μόνος υπεύθυνος είναι το ίδιο το κράτος εδώ και δεκαετίες.
Το σίγουρο είναι ένα ότι και οι ταξιτζήδες, αυτοί που είτε ως μικροιδιοκτήτες είτε ως οδηγοί δουλεύουν ώρες στους δρόμους και μέχρι τώρα έβγαζαν ένα καλύτερο μεροκάματο, είναι αντιμέτωποι με μια ανελέητη επίθεση από μεριάς κυβέρνησης που αν περάσει δεν θα σημάνει τίποτα καλό για κανέναν, πρωτ' απ' όλα για τους ίδιους αλλά και για τους χρήστες του ταξί σε αυτή τη χώρα που η δημόσια συγκοινωνία στο μεγαλύτερο μέρος της είναι εξαφανισμένη και όπου υπάρχει είναι ελλειπής και ακριβή. Στην Ελλάδα οι κύριοι χρήστες του ταξί είναι οι εργαζόμενοι αναγκαστικά!
Αναλυτικότερα για το τι συμβαίνει στο χώρο των ταξί αλλά και γενικότερα των μεταφορών γράψαμε πέρυσι με αφορμή την απεργία των φορτηγατζήδων το άρθρο με τίτλο: Η επίθεση στα μεσαία στρώματα. Με παράδειγμα τους αυτοκινητιστές. Aυτά που γράφαμε πέρυσι ισχύουν και φέτος μια χαρά. Με μια μόνο διαφορά. Ότι οι φορτηγατζήδες έδωσαν ένα σοβαρό αγώνα για μεγάλο διάστημα μόνοι τους. Ένας αγώνας που μπορεί να μην είχε αποτέλεσμα να μην περάσει η λεγόμενη απελευθέρωση στο χώρο τους αλλά άφησε πολύτιμη εμπειρία που οι ταξιτζήδες, και όχι μόνο, θα πρέπει να την εκμεταλλευτούν. Πρωτ' απ' όλα να μην εμπιστεύονται τις συνδικαλιστικές ηγεσίες και να αναλάβουν πραγματικά οι ίδιοι των αγώνα τους, αποφασίζοντας οι ίδιοι για το πως και με ποιές μορφές θα συνεχιστεί.
Ελπίζουμε η αριστερά, η πλειοψηφία της, να μην κρατήσει την ίδια στάση που κράτησε και πέρυσι με τους φορτηγατζήδες όπου αποφάσισε να ασχοληθεί μαζί τους μετά το φονικό χτύπημα στο Ικόνιο και προς το τέλος του αγώνα τους.
1 σχόλιο:
Ο πόλεμος που εξαπέλησαν απέναντι σε μας τους ιδιοκτήτες ταξί εντάσσεται στον ευρύτερο πόλεμο που δέχεται η κοινωνία!Δεν πιστεύω στην συντεχνιακή λογική!Τα λάθη του συνδικάτου με τη μη συμμετοχή σε απεργίες που προηγήθηκαν αποδεικνύονται σοβαρότατα!Αλλά τώρα σ αυτή τη δύσκολη-καταστροφική στιγμή πάμε μέχρι τέλος!Είμαστε σε απόγνωση αλλά κ αποφασισμένοι να κλιμακώσουμε τις κινητοποιήσεις με σοβαρό το ενδεχόμενο όμως να μας πουλήσει η συνδικαλιστική ηγεσία αν και τώρα δεν μπορεί να κάνει πισω γιατί η απελευθέρωση χωρίς πληθυσμιακά κριτήρια που επιδιώκει να αφαρμόσει ο Ραγκούσης δεν μας δίνει ούτε τη δυνατότητα να ξεχρεώσουμε τισ άδειες που αγοράσαμε κ χρωστάμε στις τράπεζες δάνεια για 10 ,15 και 20 χρόνια.Πάμε μέχρι τελικής πτώσης.Με τη λογικη ο χαμένος τα παίρνει όλα.
Δημοσίευση σχολίου