Θ’ αλλάξει τα ρούχα του ο Μανωλιός και θα βάλει την... πανοπλία του Για την επικείμενη αντιδραστική αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού

Του Κώστα Καμαρέτσου

«Καταρρέει το πολιτικό σύστημα», «δεν πάει άλλο», «ο κόσμος έχει φτάσει στα όριά του με την ανικανότητα των πολιτικών», «προδότες» και άλλα παρόμοια κρέμονται συχνά στα περίπτερα, γραμμένα στα πρωτοσέλιδα των αστικών φυλλάδων. Αναρωτιέται ίσως κανείς αφελής αν το σύστημα καταρρέει από... τα Μέσα του, αν όντως η «Αυριανή» ή ο «Στόχος» είναι ενάντια στο σύστημα. Η αλήθεια όμως είναι ότι για το σύστημα της εκμετάλλευσης, η Μεταπολίτευση ως πολιτικό όχημα επιβολής προς το λαό μάς τελειώνει. Και το ζήτημα του μοιράσματος της τράπουλας και της αναδιάταξης του τοπίου έχει ανοίξει καιρό πριν από το δημοψήφισμα που ετοιμάζεται.
Η κρίση του καπιταλισμού αντανακλάται ήδη και στο πολιτειακό επίπεδο. Η οξυμένη πάλη των τάξεων αλλά και των φραξιών του ιμπεριαλισμού επιβάλλει έναν νέο πολιτειακό τρόπο λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα. Η πολιτειακή λειτουργία που υπάρχει αυτή τη στιγμή αντιστοιχούσε σε καιρούς «ταξικής ειρήνης» και ύπαρξης εκτεταμένων κοινωνικών μαξιλαριών, είναι δηλαδή εκτός τόπου και χρόνου. Γι’ αυτό τα παπαγαλάκια συχνά διαπιστώνουν «παθογένειες», «αγκυλώσεις του παρελθόντος», «καθυστερήσεις» κτλ. Αλλά όχι μόνο αυτό. Και ο λαός, έχοντας μπει πια στο δρόμο της πάλης, έχει απαξιώσει στο σύνολό του το υπάρχον πολιτικό προσωπικό και τον τρόπο διακυβέρνησής του, με αποτέλεσμα ο βασιλιάς να στέκεται γυμνός και γελοίος στην πλατεία Συντάγματος. Βουλευτές φυγαδεύονται με καΐκια, ΜΑΤ πάνε σε ταβέρνες για να προστατέψουν υπουργούς, ο πρωθυπουργός γιουχάρεται στο Μέγαρο, ακτιβίστικες ενέργειες ξεφυτρώνουν παντού, σαν αποτέλεσμα της λαϊκής θέλησης αλλά και του ανώριμου του κινήματος. Ακόμα και σαν ύπουλη προσπάθεια αποπροσανατολισμού του.
Τίθεται λοιπόν συνολικά το ζήτημα της πολιτικής «αναβάπτισης» της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα, της απαλλαγής από τους «ανίκανους βουλευτές», που τα «φάγανε», «προδώσανε» την Ελλάδα και μας έφεραν εδώ που μας έφεραν. Με σκοπό την αθώωση της αστικής τάξης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Για να μπει, επιτέλους, «μια τάξη». Να μην μπορεί ο κόσμος να διαδηλώνει όποτε όποτε, χωρίς άδεια, να μην μπορεί να συνδικαλίζεται έτσι ανεξέλεγκτα, να μην μπορεί ο καθένας να ανοίγει ένα μπλογκ ή να βγάζει μια εφημερίδα και να λέει ό,τι θέλει. Να ελεγχθούν οι διάφοροι «ακραίοι» που υποθάλπουν τη βία και σπέρνουν την ανομία με καταλήψεις και απεργίες, να απαγορευθεί η αφισοκόλληση και το γράψιμο συνθημάτων. Και να ελεγχθούν επιτέλους τα οικονομικά των κομμάτων. Οχι βέβαια για να δούμε ποια κόμματα χρηματοδοτεί η αστική τάξη και ο ιμπεριαλισμός –αλλά για να μπορεί να βγαίνει παράνομη μια οργάνωση αν δεν δίνει πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης. Και για να ευθυγραμμιστούν και οι νόμιμοι «αριστεροί» συνομιλητές του συστήματος με τη νέα κατάσταση.
Και τελικά για να πάνε κάποιοι φυλακή, για να ξεθυμάνει ο κόσμος. Να επανέλθει το αίσθημα δικαιοσύνης. Μη σου πω κάποιος να τα βάλει επιτέλους με τους Τούρκους. Κινδυνεύει η εθνική μας ακεραιότητα – δε θα έχουμε νησιά να πουλάμε στους ιμπεριαλιστές. Και κυρίως να τρίξει τα δόντια στους «μπαχαλάκηδες» (όχι βέβαια σε αυτούς που αμολάνε αυτοί, στον κόσμο που διαδηλώνει και δημιουργεί «κλίμα ανομίας»), με κάθε μέσο. Ηδη πολλοί διαπιστώνουν και δε διστάζουν να το λένε ανοιχτά («η αστυνομία δεν μπορεί να ελέγξει μόνη της τις κοινωνικές εξεγέρσεις») ότι, άμα χρειαστεί, και ο στρατός θα πρέπει να κατέβει στους δρόμους. Ηδη λαμβάνει και την ανάλογη εκπαίδευση από το ΝΑΤΟ. Να είχαμε έναν έλληνα πολιτικό με α….., έναν πατριώτη! Εναν λοχία που λέγαμε παλιά (που 'σαι, Παπαδόπουλε)! Προσαρμοσμένο βέβαια στα δεδομένα της δικής μας εποχής και στο πολιτικό επίπεδο του κινήματος που έχουν να αντιμετωπίσουν σήμερα.
Αυτό λοιπόν κρύβεται πίσω από το νέο πλαίσιο λειτουργίας που θέλει να λάβει κοινωνική νομιμοποίηση και μέσα από το δημοψήφισμα. Ενα μαύρο, αντιδραστικό πολιτικό πλαίσιο λειτουργίας, χωρίς αγκυλώσεις και αναστολές, ευέλικτο, κατά προτίμηση «δυτικού τύπου» στη δομή, με λίστα λίγων βουλευτών-ρομπότ και ίσως Βουλή και Γερουσία. Με μία Αριστερά διακοσμητική υπό διαρκή έλεγχο νομιμοφροσύνης, όπως υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το Δεκέμβρη. Και όπως θα υποστεί και το ΚΚΕ μέσω του οικονομικού ελέγχου.
Και με «αραβική νοοτροπία» στην καταστολή, με το λαϊκό κίνημα και τα μέσα πάλης του σε μια κατάσταση ημινομιμότητας-ημιπαρανομίας. Με προβολή στην ανώδυνη διαμαρτυρία, αλλά χωρίς περιστροφές καταστολή κάθε κινηματικής διαδικασίας. Και φυσικά με την πολιτική απομόνωση ως «ακραίου», «αντιδημοκρατικού», «τρομοκράτη», «εξτρεμιστή» κάθε ανθρώπου και πολιτικού χώρου που θα ορθώσει το ανάστημά του στο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης. Ακόμα και η ελευθερία του λόγου, ο καλός εννοούμενος πολιτικός ακτιβισμός, το μοίρασμα ενός κειμένου, τραγούδια και ποιήματα, θεατρικά έργα και βιβλία θα θεωρηθούν υποκινητές της βίας. Με διαδικασίες ιδιώνυμου, ώστε να ξεχωρίσουν οι «τρομοκράτες» από τον φιλήσυχο πολίτη – «μακριά από κόμματα μη βρεις μπελά». Ωστε να μπει ένας φράχτης σε κάθε λαϊκή έκφραση αντίστασης.
Από κοντά και η έντεχνα σκηνοθετημένη προσπάθεια από τους πληρωμένους εγκάθετους και τα διάφορα φασιστοειδή του συστήματος μέσα στο κίνημα των πλατειών, ώστε να εκτραπεί το κίνημα ενάντια στα σημερινά πρόσωπα και όχι ενάντια στην αστική τάξη. Ενάντια στους συγκεκριμένους βουλευτές, που ούτως ή άλλως για το σύστημα είναι αναλώσιμοι. Γιατί σήμερα στηρίζονται, αύριο δικάζονται και καταδικάζονται. Ούτως ώστε να καλλιεργηθεί ο πολιτικός μεσσιανισμός, να αξιοποιηθεί η μικροαστική σύγχυση και να επανέλθει η «μεσαία τάξη» πίσω στις αγκαλιές του συστήματος, συνυπογράφοντας τον ίδιο της το χαμό. Και να πάρει όλος αυτός ο εσμός και οι παρατρεχάμενες γλάστρες (με πρώτη και καλύτερη ζαρτινιέρα τον Μίκη και τους γελοίους αριστερούς οικονομολόγους) μια θεσούλα στον κρατικό μηχανισμό, ξεπουλώντας αυτά που λένε τώρα – όπως έκαναν πάντα. Και να έρθει η νέα «εθνική παλιγγενεσία» της αστικής τάξης, η νέα «εθνική αναγέννηση» από τα συντρίμμια που αυτοί δημιούργησαν. Αυτό το νόημα είχε το «έξω τα κόμματα από τις πλατείες»: έξω τα αριστερά ριζοσπαστικά κόμματα, μέσα ο κάθε τσαρλατάνος μεσσίας Πασόκος και Νεοδημοκράτης ή Λαοτζής που ψήφισε το Μνημόνιο και με τα δύο χέρια!
Οι κυβερνώντες δε θέλουν να κυβερνήσουν όπως παλιά, ούτε ο λαός μπορεί να κυβερνηθεί πια όπως παλιά. Η πολιτική ζωή πρέπει να αντιδραστικοποιηθεί σε κάθε πτυχή, αυτό απαιτούν οι ρυθμοί, η ένταση και η ποιότητα της επίθεσης. Η αστική δημοκρατία πρέπει να πετάξει το γελοίο κουρέλι της Μεταπολίτευσης που ξεσκισμένο από τα μικροαστικά του φτιασίδια δεν μπορεί να παραπλανήσει πια κανέναν, και να δείξει ένα μέρος από την ασημένια πανοπλία της – τυλιγμένη και με ολίγη γαλανόλευκη.
Το λαϊκό κίνημα και οι πραγματικοί δημοκράτες έχουν καθήκον να ξεσκεπάσουν την άθλια αυτή συμπαιγνία που ήδη παίζεται στις πλάτες του αγωνιζόμενου λαού και να τον προετοιμάσουν για τις μάχες που πρέπει να δώσει στο επίπεδο των δημοκρατικών του δικαιωμάτων.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία