Αφορμή για αυτό το σχόλιό μου είναι ένα κειμενάκι που διάβασα σχετικά με τις ΜΚΟ που αναλαμβάνουν το θεάρεστο έργο του δουλεμπόριου ...συγγνώμη της ανεύρεσης εργασίας σε άνεργους, με το αζημίωτο βέβαια, που είχε ως τίτλο το αίτημα να καταργηθούν! (Οι ΜΚΟ, όχι οι άνεργοι). Να καταργηθούν, δε λέω, αλλά τι θα τις αντικαταστήσει, δε μας το λέτε ρε παιδιά; Mε τα υπόλοιπα που αφορούν τη λεπτομέρεια του πως θα ζήσουν οι άνεργοι δεν υπάρχει κάποια πρόταση;
Άλλη μια πρόταση που αναφέρεται στα γύρω γύρω του ζητήματος και όχι στην ουσία. Όπως και για το χρέος που χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για όλη την επίθεση σε μισθούς και συντάξεις, για τη κατάργηση του καταργημένου στη πράξη 5νθήμερου - 8ωρου, για την ανεργία, για τη διάλυση των μικρομεσαίων στρωμάτων, για τη κατάργηση κάθε δικαιώματος που έχει κατακτήσει η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Και τι διαβάζουμε; Nα μην το αναγνωρίσουμε, να το αναδιαρθρώσουμε (από τα αριστερά!), να μην το πληρώσουμε. Ως προϋπόθεση για να επιστρέψουμε στα παλιά (;), αλλιώς μάλλον δε γίνεται τίποτα.
Για όλα τα ζητήματα διαβάζουμε και μια πρόταση κυβερνητικής προοπτικής. Προτάσεις κυβερνητικής εξουσίας στην αριστερά, παρά τις φήμες, υπάρχουν πολλές εδώ και δεκαετίες. Τόσες που χάνεις το μπούσουλα και τελικά στο μόνο που ξεχωρίζουν είναι η φρασεολογία τους και τις ενώνει ο πόθος να παίξει η αριστερά επιτέλους το ρόλο που τις αρμόζει και δικαιούται. Στη διακυβέρνηση του τόπου βεβαίως!
Και για την κρίση υπάρχουν προτάσεις. Όλες καταλήγουν σε αριστερά, λαϊκοξουσιαστικά και αντικαπιταλιστικά σχήματα, με κατεύθυνση την κάπου κάποτε κατάργηση του συστήματος αφού κοινωνικοποιηθούν, εθνικοποιηθούν, κρατικοποιηθούν ή μετασχηματιστούν τα πάντα σε ενιαίους φορείς (με κοινοβουλευτικό τρόπο και εργατικό έλεγχο πάντα). Δεν είναι δα και ΜΚΟ ο καπιταλισμός να καταργηθεί έτσι εύκολα!
Και ως μαϊντανός σε όλα αυτά μπαίνουν, που και που όχι πάντα, τα αιτήματα που αφορούν την καρδιά της επίθεσης. Μισθοί συντάξεις, ωράρια, δουλειά, κάλυψη των ανέργων χωρίς όρους, ασφάλιση, υγεία, παιδεία είναι απλώς το συμπλήρωμα στα κατεβατά των προτάσεων.
Η ανάγκη για δημιουργία ενός εργατικού - λαϊκού κινήματος τέτοιου που θα υπερασπιζόταν τις κατακτήσεις παλιότερα ή θα τις επανακατακτήσει τώρα είτε θεωρείται για κάποιους λυμένο, αρκεί να μην επεκταθεί στα εργοστάσια και τους χώρους δουλειάς που πιθανόν δε θα μπορούν να ελέγξουν, είτε για κάποιους άλλους παλιό και λίγο.
Και που καταλήγουν όλα αυτά και άλλα πολλά; Να μας παίρνουν φαλάγγι και να μην μας αφήνουν σε χλωρό κλαρί.
Η αριστερά που μας χρειάζεται είναι αυτή που θα έχει σα στόχο της την επανάσταση και το σοσιαλισμό, και που δεν θα ...ντρέπεται να το λέει.
Είναι αυτή που θα έχει σα στόχο της την δημιουργία ξανά καλύτερων όρων ζωής για τους εργάτες και όλο τον εργαζόμενο λαό με τους αγώνες τους και όχι προσπαθώντας να νουθετήσει το σύστημα ονειρευόμενη την παλιά καλή ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία ή τη νέα λατινοαμερικάνικη σε όλες της τις εκδοχές (από τον Πάλμε και τον Μιτεράν ως τον Τσάβες και τον Κορέα). Που δεν θα αποδέχεται σαν προβλήματα του λαού αυτά της χώρας των αστών. Που δεν θα αποδέχεται το χρέος και τη κρίση ως λαϊκό πρόβλημα στη πράξη, διεκδικώντας μισθούς τέτοιους που να μπορούν να ζουν οι εργαζόμενοι άνετα, αντίστοιχα και συντάξεις, αντίστοιχα και επιδόματα ανεργίας, συλλογικές συμβάσεις που θα διεκδικούνται και θα υπογράφονται από πραγματικά ζωντανά και μαζικά εργατικά σωματεία, που θα επιβάλουν ξανά την δωρεάν παιδεία και υγεία.
Που θα έχει σα πρώτο της μέλημα τη δημιουργία κινήματος όχι αλλαγής των συσχετισμών στη βουλή αλλά αντίστασης και ανατροπής των μέτρων της επίθεσης, επανακατάκτησης δικαιωμάτων και τελικά τη δημιουργία των όρων για μια επανάσταση που θα καταργήσει τον καπιταλισμό αντί για τις ...ΜΚΟ!
Αυτή η αριστερά θα έρθει. Θα έρθει μέσα από τους δεκέμβρηδες της νεολαίας, τις πλατείες του λαού, από τις προσπάθειες στους τόπους κατοικίας και σπουδών, κυρίως όμως από τις προσπάθειες αντίστασης στους τόπους δουλειάς. Απ' όλα αυτά που σνομπάρονται με προωθημένο "αριστερό", "ταξικό" και "αντικαπιταλιστικό" λόγο και υποταγμένο τρόπο από τη συντριπτική πλειοψηφία της αριστεράς. Επίσημης και μη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου