Από την άλλη όμως, και εδώ είναι το σοβαρό της υπόθεσης, έχουμε μια απροκάλυπτη επέμβαση με παράλληλο ανταγωνισμό των δυτικών ιμπεριαλιστών σε μια χώρα όπου "έκανε παιχνίδι" και η Ρωσία και η Κίνα. Μια επέμβαση που ήρθε μετά από τα αγκάθια του Ιράκ και του Αφγανιστάν και εν μέσω εξεγέρσεων του συνόλου σχεδόν των αραβικών λαών.
"Ο ηρωικός αγώνας των λαών της Βόρειας Αφρικής και της Αραβικής Χερσονήσου τρόμαξε τους ιμπεριαλιστές. Τους ανάγκασε σε ελιγμούς και προσωρινές υποχωρήσεις μπροστά στην αποφασιστικότητα, τη μαζικότητα και τη μαχητικότητα των εξεγέρσεων που ανέτρεψαν αντιδραστικά καθεστώτα, για δεκαετίες υποταγμένα στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, που βύθιζαν τους λαούς στη φτώχεια, την εκμετάλλευση και την καταπίεση."
Και όταν τα πρώτα μηνύματα των εξεγερμένων έλεγαν στους δυτικούς "όχι στη ξένη ανάμειξη, ο λυβικός λαός μπορεί να τα καταφέρει μόνος του" αυτοί, οι δυτικοί, δεν θα μπορούσαν να ρισκάρουν τη μη επέμβαση, πολιτική και στρατιωτική, και θα έβρισκαν τους τρόπους και τα ντόπια τσιράκια να τους κάνουν τη δουλειά, άλλωστε πολλά από δαύτα ήταν κολλητοί του Καντάφι μέχρι πρόσφατα!
Αλλά η επέμβαση αυτή ήρθε και εν μέσω κρίσης που "οξύνει τον ανταγωνισμό όλων των δυνάμεων σε οικονομικό, πολιτικό και γεωτρατηγικό επίπεδο οδηγεί σήμερα στην έναρξη ενός πολέμου για την κατοχύρωση θέσεων, τον εκτοπισμό ανταγωνιστών και τη στρατιωτική-στρατηγική κυριαρχία. Εξέλιξη που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στους λαούς της περιοχής. Οι ιμπεριαλιστές με τις βόμβες τους στέλνουν αιματηρή «υπενθύμιση» ότι δεν θα διστάσουν να αιματοκυλήσουν όλο τον πλανήτη, όταν τα συμφέροντά τους το επιβάλουν. Η «διέξοδος» από την κρίση τους περνάει πάνω από τα ερείπια χωρών και το θάνατο χιλιάδων και χιλιάδων ανθρώπων. Πάνω σε αυτά θα στηρίξουν τις νέες εξορμήσεις τους για την ανάπτυξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου."
Μια επέμβαση που ήθελε να εξασφαλίσει τον σωστό "ρου της ιστορίας" προς όφελός τους, κάτι που κάποιοι αναλυτές εξακολουθούν να μην τον θεωρούν σίγουρο.
Θέλαν να στείλουν μήνυμα ότι εξακολουθούν να είναι οι ισχυροί του πλανήτη, ότι οι λαοί πρέπει να έχουν όρια στις εξεγέρσεις τους, αν και εφόσον δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε. Ότι δεν ανέχονται ακόμη και "καντάφιδες" και αυτό που υποτίθεται ότι συμβόλιζαν.
Ο λυβικός λαός έχει να τραβήξει πολλά ακόμη. Τώρα θ' αρχίσει το πλιάτσικο στη χώρα του, στη πλάτη του, ήδη Γάλλοι, Γερμανοί, Ρώσοι, Κινέζοι και Αμερικάνοι σπεύδουν να μοιράσουν και να αρπάξουν ότι μπορούν ή τους αφήσουν, αν τους αφήσουν, οι "άλλοι".
Πολλοί στην αριστερά στη χώρα μας κάνουν αναλύσεις για τα γεγονότα, όχι μόνο της Λιβύης. Διαπιστώνουν την έλλειψη της αριστεράς σε αυτές τις χώρες και καταλήγουν, από την αρχή των εξεγέρσεων σχεδόν, στο μάταιο αυτών ή στη καλύτερη περίπτωση στην αποτυχία τους, μιας και αυτό που θα ακολουθήσει είναι ένα άλλο, ίδιο ή παρόμοιο, καθεστώς με αυτό που γκρεμίζεται. Αφού δεν έχουν ...επαναστατικό πρόγραμμα ανατροπής του καπιταλισμού! Κάποιοι μάλιστα έφτασαν στο σημείο να πουν ότι όλα αυτά ήταν περίπου προσχεδιασμένα από τους ιμπεριαλιστές.
Οι κομμουνιστές, οι αριστεροί, αντί να γκρινιάζουν για την ...έλλειψη αριστεράς στη Λιβύη και αλλού, αντί τελικά να υποτάσσονται στη παντοδυναμία των ιμπεριαλιστών, απέναντι στα νέα σφαγεία των ιμπεριαλιστών δεν μπορεί να έχουν δίλημμα με ποια πλευρά θα είναι και με ποιον θα σταθούν αλληλέγγυοι, ποιον θα καταγγείλουν και ποιανού την πάλη θα υποστηρίξουν: Ή με τους λαούς και τους αγώνες τους ή με τους ιμπεριαλιστές και τους πολέμους τους.
Δε μπορεί (ή μάλλον μπορούν αλλά δε θέλουν) να μην βλέπουν ότι σε αυτές (και άλλες) τις εξεγέρσεις την απαρχή της "επιστροφής των μαζών στο προσκήνιο". Και τέλος πάντων όταν γκρινιάζουν για την έλλειψη αριστεράς και κομμουνιστικού κινήματος σε αυτές τις χώρες καλό θα ήταν να ψάξουν τι φταίει γι' αυτό, ποιός συνέβαλε με ιδιαίτερο τρόπο ακόμη και όπου υπήρχαν ισχυρά ΚΚ να εξαφανιστούν, μπας και βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Ίσως κάποιοι θα πρέπει να κάνουν και την αυτοκριτική τους για το τι υποστήριζαν στο παρελθόν, και δεν εννοούμε τον Καντάφι, αλλά αυτούς που τον αναγόρεψαν κάποτε σε σύντροφο - συναγωνιστή, λέγοντας σαχλαμάρες για ιδιότυπους σοσιαλισμούς και δρόμους μετάβασης σε αυτόν σαν και αυτή της αρχής του κειμένου μας, παρέα με τον Άσαντ και άλλους "αντιιμπεριαλιστές", μπααθικούς και μη, επειδή συντάχθηκαν με την λεγόμενη ΕΣΣΔ των Χρουστσώφ, Μπρέζνιεφ κ.λπ., κάνοντας τα στραβά μάτια στην άγρια διάλυση των ντόπιων κομμουνιστικών κομμάτων και υποχρεώνοντάς τα στον ιδεολογικό και πολιτικό εκφυλισμό.
Αλλά και για το παρών θα πρέπει να κάνουν την αυτοκριτική τους που ή δεν έκαναν ή αρνήθηκαν, όταν καλέστηκαν, να κάνουν έστω μια σοβαρή κινητοποίηση αλληλεγγύης στους λαούς και καταδίκης της επέμβασης.
Για τις αριστερές, επαναστατικές και κομμουνιστικές δυνάμεις στη χώρα μας μπαίνει επιτακτικά το καθήκον της ανάπτυξης μαζικού, αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος που θα καταγγέλει τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους , θα είναι αλληλέγγυο με τους εξεγερμένους λαούς και θα απαιτεί τη μη συμμετοχή των ελληνικών κυβερνήσεων στους πολέμους.
Να απαιτεί την πλήρη απεμπλοκή της χώρας από κάθε πολεμική επέμβαση και το άμεσο κλείσιμο των αμερικανο-νατοϊκών βάσεων και την έξοδό της από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Να υπερασπίζεται το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν ο ίδιοι για το μέλλον τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου