Τζάμπα άδειες ή το τυρί στη φάκα;

Οι εφημερίδες της Κυριακής είχαν, σχεδόν όλες, από ένα πανομοιότυπο ρεπορτάζ για το τι σχεδιάζει η κυβέρνηση στο χώρο του ταξί. Ήταν τόσο όμοια τα κείμενα που αν πει κανείς ότι ήταν κατευθυνόμενα μάλλον μέσα θα έπεφτε!
Ανάμεσα σε διάφορα που έγραφαν, από τη "μαύρη" αγορά, όπως βαφτίζουν τώρα την ελεύθερη γιατί έτσι τους βολεύει και την οποία υπέθαλπε το ίδιο το κράτος, μέχρι και για το πόσα δήθεν έχανε η εφορία έως το ρόδινο μέλλον των υπηρεσιών ταξί, γράφανε και κάτι πολύ ενδιαφέρον.
Αντιγράφουμε από το αντίστοιχο δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας (σχόλια και υπογραμμίσεις δικές μας):

Ειδική μέριμνα θα ληφθεί για όσους απέκτησαν άδεια ταξί τα τελευταία χρόνια (τα πόσα τελευταία δε μας λένε γιατί δε νομίζουμε να υπάρχουν πλέον ιδιοκτήτες από αυτούς που έπαιρναν την άδεια από τις νομαρχίες), στο πλαίσιο της κυβερνητικής δέσμευσης για απελευθέρωση του επαγγέλματος με κανόνες. Οι βασικές προτάσεις προβλέπουν:
*Τη δωρεάν παραχώρηση μισής άδειας ταξί σε όσους διαθέτουν σήμερα ανάλογο μερίδιο (μισή άδεια).
*Την εφαρμογή ενός είδους «φορολογικής αποζημίωσης», με έσοδα που θα εξασφαλιστούν από τα τέλη απόκτησης νέων αδειών και κυρίως από την επιβολή προστίμων σε πωλητές αδειών που έχουν αποκρύψει στο παρελθόν έσοδα από το Δημόσιο. Το τελευταίο πάντως δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση, αφού οι μεταβιβάσεις έχουν γίνει με συμβολαιογραφικές πράξεις όπου αναγράφονται τιμές της τάξης των 2.500 έως 5.000 ευρώ (κάτι άγνωστο στο κράτος που παρέδωσε τις άδειες στους εμπόρους!).
Ειδική μεταχείριση θα έχουν και οι σημερινοί οδηγοί ταξί, για τους οποίους προτείνεται να αποκτήσουν μισή άδεια ταξί χωρίς οικονομική επιβάρυνση.
Κάτι σαν τις χάντρες σε ιθαγενείς δηλαδή, μπας και δε ξεσηκωθούν να διώξουν τους κατακτητές!
Το γεγονός ότι η απελευθέρωση - παράδοση του κλάδου στο μεγάλο κεφάλαιο δεν συζητιέται, ούτε και από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, προσπαθούν να το ξεπεράσουν με "δωράκια". Τζάμπα άδειες και ...φορολογικές αποζημιώσεις (αυτή η πασόκικη γλωσσοπλασία είναι αστήρευτη!).
Όσο για τα πληθυσμιακά κριτήρια στην Αθήνα και τις μεγάλες πόλεις, όπου ισχύουν, δευτερεύον ζήτημα που θέτει ως πρώτο η συνδικαλιστική ηγεσία, συζητιέται η εφαρμογή τους μόνο για μικρούς δήμους.
Το ζητούμενο για τους επαγγελματίες ταξιτζήδες, ιδιοκτήτες και οδηγούς (για τους οδηγούς δείτε την άποψή μας εδώ), θα πρέπει να είναι να μη περάσει η πραγματική απελευθέρωση του ταξί. Και αυτή δεν έχει να κάνει με τα πληθυσμιακά κριτήρια ούτε αν διακινεί την άδεια το κράτος (όπως θα έπρεπε τόσες δεκαετίες) ή κάποιοι μεσολαβητές (του).
Έχει να κάνει με το ότι απελευθερώνεται η δυνατότητα απόκτησης απεριόριστων αδειών σε κάποιους που ....μπορούν, με παράλληλη μείωση κατά πολύ της τιμής της άδειας, δίνοντάς τους τη δυνατότητα ίδρυσης ανώνυμων εταιρειών οι οποίες θα ρυθμίζουν την "ελεύθερη αγορά" κατά πως τις συμφέρει. Και αυτά θα ίσχυαν και με το προεδρικό διάταγμα Ρέππα!
Αν αυτό το συνδυάσουμε με την διακηρυγμένη επιδίωξη μείωσης των ταξί είτε βγουν νέες άδειες με αντίτιμο, είτε χαριστούν, είτε δε βγουν νέες άδειες, η θέση των ταξιτζήδων σε καιρό κρίσης και μεγάλης πτώσης του τζίρου είναι ίδια.
Το πως θα λειτουργήσει στο ταξί από 'δω και πέρα ο "ανταγωνισμός", στον οποίο εναποθέτει την επίλυση των προβλημάτων που ανακύπτουν με την εφαρμογή του νόμου ο Ραγκούσης, και που θα καταλήξουν οι μικροϊδιοκτήτες και οι οδηγοί το έχουμε περιγράψει κι άλλες φορές σε αυτό το blog (εδώ: TAΞΙ), να μην τα επαναλάβουμε.
Αυτό που επιμένουμε να λέμε είναι ότι οι ταξιτζήδες δεν θα πρέπει πλέον να "πείθονται" ούτε από τις κυβερνητικές μανούβρες, ούτε από τα παραμύθια της ηγεσίας τους, ούτε από βουλευτάδες του ...ΠΑΣΟΚ που καμώνονται ότι είναι αντίθετοι με τις κυβερνητικές αποφάσεις αλλά όταν έρθει η ώρα τις ψηφίζουν! Και φυσικά να μην φάνε το τυράκι της ...τζάμπα άδειας για να μην κινητοποιηθούν!
Αγώνας χρειάζεται, όχι για τα πληθυσμιακά κριτήρια, αλλά για να παρθούν πίσω όλοι οι νόμοι και ρυθμίσεις που χαρίζουν τον κλάδο στο μεγάλο κεφάλαιο, για να διατηρήσουν τη δουλειά τους που απέκτησαν με κόπο και θυσίες. Δεν υπάρχει κίνημα που να κέρδισε κάτι με τη λογική του λόμπυ στη Βουλή. Ότι έχει κερδηθεί μέχρι τώρα, από οποιαδήποτε κατηγορία εργαζομένων, έχει κερδηθεί στη βάση του μαζικού και παρατεταμένου αγώνα, με κάθε θυσία.
Να δουν ποιό είναι το κύριο σε αυτήν την υπόθεση, να πάρουν το αγώνα τους στα χέρια τους μέσα από πραγματικές συνελεύσεις και να βγουν στο δρόμο του αγώνα και όχι των αυταπατών και ψευτοελπίδων.