Το «πρόγραμμα δράσης» του Δ.Σ. της ΔΟΕ υπονομεύει κάθε δράση για να περνάνε ανεμπόδιστα τα κυβερνητικά μέτρα. Να τους χαλάσουμε τα σχέδια!

Είναι φανερό σε όλο το λαό πως οι μήνες που έρχονται θα είναι ακόμη πιο δύσκολοι και ότι η επίθεση δεν πρόκειται να σταματήσει επειδή θα κουραστούν ή θα μας λυπηθούν. Κάθε μέρα ανακοινώνονται νέα μέτρα που για να τα περάσει η κυβέρνηση καταφεύγει στην ωμή βία. Κυβέρνηση, ΝΔ, ΛΑΟΣ και ΔΥΣΥ συναινετικά βυθίζουν το λαό στη φτώχια και παραδίνουν τη χώρα σιδηροδέσμια σε Ευρωπαίους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές.

Ειδικότερα στο χώρο της εκπαίδευσης η κατάσταση είναι δραματική. Το χτύπημα του κουδουνιού βρίσκει τους μαθητές χωρίς βιβλία αλλά και χωρίς εκπαιδευτικούς. Πολλά σχολεία έχουν ήδη κλείσει, τα χρήματα δεν φτάνουν για τη στοιχειώδη λειτουργία των σχολείων, οι μαθητές στοιβάζονται σε υπεράριθμα τμήματα, οι μισθοί συρρικνώνονται και οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις αποθεώνονται, η οργανικότητα πάει περίπατο παραχωρώντας τη θέση της στο θεσμό του κρατικού υπαλλήλου και οι απολύσεις έρχονται με βήμα ταχύ.
Δε διστάζουν να απαγορεύσουν την ελεύθερη διακίνηση απόψεων στα σχολεία επικαλούμενοι διατάξεις του 1985 (πάντα αντιδραστικό κόμμα το ΠΑΣΟΚ) που απαγορεύει τη διακίνηση πολιτικών απόψεων σ΄ αυτά (βλέπε διαταγή διευθυντή β/θμιας Πειραιά).
Από μόνο του το γεγονός να «ξεκινήσει» η σχολική χρονιά χωρίς βιβλία θα έπρεπε να ξεσηκώσει και τις πέτρες. Θα έπρεπε ο κλάδος να είχε ξεκινήσει ήδη από 1 Σεπτέμβρη γενικές συνελεύσεις, να προγραμματίζονται κοινές συσκέψεις με γονείς, να οργανώνονται διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις, να παίρνονται πρωτοβουλίες από το σύνολο των δυνάμεων που έχουν αναφορά στο κίνημα, να υπάρχει απεύθυνση σε μαθητές και φοιτητές, δηλαδή να δίνεται η ευκαιρία στην οργή και στην αγανάκτηση που πλημμυρίζει εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές να εκφραστούν με όρους κινήματος. Αντίθετα, παρατηρείται ένας βαριεστημένος και χλιαρός πόλεμος ανακοινώσεων. Οι επιμέρους πρωτοβουλίες σε λίγους συλλόγους είναι ασύνδετες μεταξύ τους και δε αρκούν για να αλλάξουν το σκηνικό.
Το «πρόγραμμα δράσης» του Δ.Σ. της ΔΟΕ όχι μόνο δεν απαντάει στο πρόβλημα αλλά αντίθετα έρχεται για να υπονομεύσει κάθε δράση. Γνωρίζουν πολύ καλά τα μέλη της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΔΟΕ την αδράνεια των πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργάνων (άλλωστε έκαναν και κάνουν ό,τι μπορούν για τα διαλύσουν) και τον ακολουθητισμό και τη θεσμολατρία που χαρακτηρίζει τα τελευταία χρόνια μια σειρά συνδικαλιστικές δυνάμεις. Έτσι, εισηγούνται γενικές συνελεύσεις μέχρι τέλος Σεπτέμβρη για να κατακάτσει ο κουρνιαχτός που έχει σηκωθεί λόγω της έλλειψης των βιβλίων, ολομέλεια προέδρων και απεργία (αν προκύψει) τον Οκτώβρη λίγο πριν ή τη μέρα ψήφισης του ενιαίου μισθολογίου ώστε να έχει χρόνο η κυβέρνηση να το προετοιμάσει. Δημιουργούν κλίμα απογοήτευσης και αδράνειας για να πάνε άπατες τόσο η απεργία στις 22 Σεπτέμβρη όσο και η όποια απεργία τον Οκτώβρη. Και το κερασάκι στην τούρτα θα έρθει ευλογώντας τα γένια τους λέγοντας το εκνευριστικά χιλιοειπωμένο « o κόσμος δεν τραβάει»!

Να τους χαλάσουμε τα σχέδια! Να οργανώσουμε την πάλη μας.

Είναι φανερό πως δε θα οργανώσουν την πάλη οι κυρίαρχες συνδικαλιστικές ηγεσίες και δύσκολο να πάρουν πρωτοβουλίες δράσης αυτοί που σέρνονται πίσω από τις αποφάσεις του όποιου ανώτατου θεσμικού οργάνου και αρκούνται στις ψήφους, τις έδρες και τους αιρετούς στα όργανα συνδιοίκησης. Έχοντας γίνει χρόνια ολόκληρα γρανάζι της διοίκησης, ποτισμένοι με τη λογική της ανάθεσης, δεν μπορούν να βγουν από τις συνδιαχειριστικές λογικές και να στραφούν στο κίνημα. Αυτός ο συνδικαλισμός έχει τελειώσει. Τα σωματεία πρέπει να στηθούν (όχι ως όνομα αλλά ουσιαστικά) από την αρχή.

Να πάρουμε πρωτοβουλίες αντίστασης και κοινής δράσης που θα προωθούν το κίνημα, παρακάμπτοντας τους αρνητικούς συσχετισμούς στα συνδικαλιστικά όργανα και ενάντια στην ηττοπάθεια που καλλιεργούν.

Να ανοιχτούν καθημερινές συζητήσεις στα σχολεία μας, να οργανωθούν συζητήσεις από κοινού με τους γονείς.

Να πιέσουμε να γίνουν γενικές συνελεύσεις άμεσα για να παρθούν αποφάσεις αγώνα και συντονισμού κοινού μετώπου δασκάλων - καθηγητών - γονιών - μαθητών.

Ο αγώνας είναι και δύσκολος και μακρύς. Κάθε μέρα που περνάει ο αντίπαλος θα γίνεται και πιο άγριος. Την κοινωνική τραγωδία και ερήμωση μπορεί να την αποτρέψει μόνο η επίμονη πάλη μας. Αυτή οφείλουμε να οργανώσουμε διαθέτοντας όλες μας τις δυνάμεις.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ!

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

http://deltioake.blogspot.com/