Η διάλυση της διαδήλωσης στο Πάρκο Γκραντ ήταν η δεύτερη μαζική επιχείρηση συλλήψεων διαδηλωτών της ομάδα Καταλάβατε το Σικάγο μέσα στην εβδομάδα. Στην προηγούμενη επιχείρηση είχαν συλληφθεί 175 διαδηλωτές.
Παράλληλα στην Φιλαδέλφεια χθες συνελήφθησαν 15 άνθρωποι που εμπόδιζαν την κυκλοφορία και αρνήθηκαν να μετακινηθούν, σύμφωνα με την αστυνομία. Αντιμετωπίζουν κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος περί παρακώλυσης κυκλοφορίας σε αυτοκινητόδρομο. Οι συλλήψεις στη Φιλαδέλφεια ήταν οι πρώτες από την έναρξη των κινητοποιήσεων της ομάδας Occupy Philadelphia σε ένδειξη αλληλεγγύης στο κίνημα Occupy Wall Street στη Νέα Υόρκη. Στο Πάρκο Γκραντ πραγματοποιούνταν μεγάλες κινητοποιήσεις εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ στην διάρκεια του συνεδρίου του Δημοκρατικού Κόμματος στο Σικάγο το 1968. Τυπικά κλείνει μετά τις 23:00, σύμφωνα με την αστυνομία.
Επιπλέον εκατοντάδες διαδηλωτές έχουν συλληφθεί στη Νέα Υόρκη, ενώ έχουν αναφερθεί επίσης πολυάριθμες συλλήψεις στην Τάμπα, στη Φλόριδα, στο Σινσινάτι, στο Ντε Μόιν, στη Μινεάπολη, στο Ντένβερ και άλλες πόλεις.
πηγή: alterthess
Οι πλατείες του κόσμου γεμίζουν
Κατάληψη στη Γουόλ Στριτ
 |
| http://sinkers.org/stage/ |
“Παλεύουμε για να αλλάξουμε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, όπως πολλοί αντι-Γουόλ Στριτ πολίτες που δίκαια διαμαρτύρονται ενάντια στις ανισότητες και τις αδικίες του συστήματος”. Ποιος έκανε αυτές τις δηλώσεις; Μα ποιος άλλος, ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου ο επονομαζόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας. Τέτοιο θράσος και τέτοια κοροϊδία που φτάνει στο βαθμό της ηλιθιότητας. Αυτός που τον Ιούνη μετέτρεψε την πλατεία Συντάγματος σε θάλαμο αερίων για να μπορέσει να παραμείνει πρωθυπουργός.
Το παραπάνω σχόλιο μπήκε στην αρχή αυτού του άρθρου για τονιστεί το αυτονόητο, δηλαδή ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση που ταλανίζει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα εδώ και τρία χρόνια κι εξ αιτίας της βιώνουμε την επαχθέστερη επίθεση του ταξικού εχθρού των λαϊκών μαζών έχει προκαλέσει εστίες αντίστασης που εκδηλώνονται και πολλαπλασιάζονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Στις 17 του Σεπτέμβρη, 1.000 διαδηλωτές μετά από πορεία κατέλαβαν το πάρκο Ζουκότι στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, διαμαρτυρόμενοι για την οικονομική πολιτική που οδηγεί στην εξαθλίωση και την πείνα εκατομμύρια πολίτες της ισχυρότερης ιμπεριαλιστικής δύναμης στον κόσμο. Μετά από τις αραβικές πλατείες, τις πλατείες της Ισπανίας και της Ελλάδας έφτασε η στιγμή να εμφανιστούν παρόμοιες δράσεις και στις ΗΠΑ, όπου το κίνημα εξαπλώθηκε μέσα σε λίγες μέρες σε 70 ακόμη πόλεις.
Θα μπορούσαμε να σταθούμε και στις ομοιότητες αλλά και στις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των αμερικάνικων καταλήψεων και διαδηλώσεων και των αραβικών και ευρωπαϊκών. Για να δούμε ενδεικτικά τις δεύτερες, οι ακτιβιστές κατέλαβαν έναν ιδιωτικό και όχι ένα δημόσιο χώρο, γεγονός που δημιούργησε, κατ’ αρχήν, αμηχανία στους κατασταλτικούς μηχανισμούς πριν προχωρήσουν στη χρήση χημικών και βίας με εκατοντάδες συλλήψεις τις επόμενες μέρες. Επίσης η πρωτοβουλία για την κατάληψη πάρθηκε από συγκεκριμένη συλλογικότητα και όχι ανώνυμα μέσω του διαδικτύου (Ευρώπη) ή αυθόρμητης συγκέντρωσης του κόσμου από κάποια ακραία περιστατικά όπως στις αραβικές χώρες.
Η πρωτοβουλία ανήκε στην καναδική οργάνωση Adbusters Media Foundation, μια συλλογικότητα που υπάρχει από το 1989 και επικεντρώνει τη δράση της ενάντια στην κατανάλωση και τη διαφήμιση, με μποϊκοτάζ προϊόντων και προπαγάνδα μέσω περιοδικών και εκδόσεων. Η κατάληψη ξεκίνησε με διαμαρτυρία κατά της κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας, ενάντια στην απληστία των μεγάλων επιχειρήσεων και την επιρροή τους στις κυβερνητικές αποφάσεις.
Πολύ γρήγορα όμως, στην πλατεία και στους γύρω δρόμους άρχισαν να συγκεντρώνονται απλοί πολίτες, “αγανακτισμένοι” όπως θα τους έλεγαν εδώ, καθώς και συνδικαλιστικές και πολιτικές συλλογικότητες. Είναι πράγματι εντυπωσιακό το εύρος των συμμετεχόντων, από συνταξιούχους, εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες, εργάτες, άνεργους και νεολαίους που ο καθένας έχει τους δικούς τους λόγους για να διαδηλώσει και να διαμαρτυρηθεί.
Τα πρώτα συμπεράσματα που μπορούν να βγουν είναι αρκετά παρόμοια με αυτά που έχουν μέχρι τώρα βγει τόσο από την αιγυπτιακή περίπτωση όσο και την ελληνική. Όπως είπε κι ένας ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής, πρόκειται για “ταξικό πόλεμο”. Ένας ταξικός πόλεμος που οι μάζες αναγκάζονται να βγουν στο προσκήνιο διότι νιώθουν ότι κινδυνεύει η ίδια τους η ζωή. Θέλουν και ξεκινάνε αγώνες και διαμαρτυρίες χωρίς όμως τα στοιχειώδη πολιτικά εφόδια. Η αποσυγκρότηση του κοινωνικού υποκειμένου, η έλλειψη επαναστατικού πολιτικού υποκειμένου και η χρεοκοπία των παραδοσιακών ρεφορμιστικών δυνάμεων έχει δημιουργήσει μια εντελώς θολή κατάσταση στην οποία οι λαϊκές μάζες δείχνουν μεν τη διάθεσή τους για αγώνα αλλά χωρίς προσανατολισμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι και στις ΗΠΑ οι αριστερές και αναρχικές συλλογικότητες παρουσιάστηκαν διχασμένες για το αν θα πρέπει να συμμετέχουν ή όχι σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις. Η κυριαρχία του απολίτικου, οι γενικές αιτιάσεις κατά της αδικίας και της απληστίας, ο πασιφισμός και η μη αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος είναι η μία πλευρά του νομίσματος, η άλλη είναι η έλλειψη συγκροτημένου επαναστατικού πολιτικού λόγου που θα δείχνει τη διέξοδο πέρα από το σημερινό σάπιο καπιταλιστικό σύστημα.
Η Κατάληψη της Γουόλ Στριτ αποτελεί ακόμα ένα κρίκο στην αλυσίδα των λαϊκών αντιδράσεων που ξεσπάνε σε ολόκληρο τον κόσμο και είναι σίγουρο ότι θα συνεχισθούν και θα εξαπλωθούν: από τους φοιτητικούς αγώνες σε Χιλή και Κολομβία μέχρι την αιματηρή πάλη των αραβικών λαών και την πληθώρα των δράσεων που συνεχίζονται και απλώνονται στην Ελλάδα. Μέσα από αυτούς λοιπόν τους ταξικούς αγώνες ανασυγκροτείται το κοινωνικό υποκείμενο, η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία θα περάσουμε από τον αντικαταναλωτικό ακτιβισμό στο επαναστατικό υποκείμενο.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου