ΜΝΗΜΟΝΙΟ – ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΑ – ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΟΤΑ

Μετά τον Καλλικράτη και το πρώτο μεσοπρόθεσμο, ήρθε το δεύτερο μεσοπρόθεσμο με την μορφή του πολυνομοσχεδίου, που δεν αφήνει κανέναν απ’ έξω. Περιλαμβάνει όλα όσα αφορούν την ζωή των εργαζόμενων και του λαού γενικότερα. Το δικαίωμα στην δουλειά, την ασφάλιση, τον μισθό, την σύνταξη, τις επικουρικές, την μονιμότητα, τις συλλογικές συμβάσεις είναι υπό κατάργηση. Στην θέση τους μπαίνει το προσυνταξιοδοτικό καθεστώς (διάβαζε διαθεσιμότητα), η εφεδρεία (απόλυση μετά από προειδοποίηση), καινοτομεί και στην αποζημίωση απόλυσης αφού την συμψηφίζει στην λήξη του διαστήματος εφεδρείας με την δικαιούμενη αποζημίωση!
Συνδέεται η μισθολογική εξέλιξη των υπαλλήλων με την βαθμολογική, θέτοντας και ποσοστά που θα προάγονται από τον ένα βαθμό στον άλλο, θεωρώντας εκ των προτέρων ότι το 10% έως 20% μένει στάσιμο στον βαθμό. Αποτέλεσμα ο υπάλληλος να παραμένει άλλα τόσα χρόνια και στον ίδιο μισθό και το μισθολόγιο να γίνεται μέσο διάσπασης, πειθάρχησης και τρομοκράτησης των εργαζομένων.

Κατοχυρώνει την πρόσληψη με συνθήκες δουλείας των συμβασιούχων με το πρόγραμμα «κοινωφελούς χαρακτήρα» ΕΣΠΑ και «τροποποιούνται επιμέρους διατάξεις του ν. 1876/1990 για την αποκέντρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, με έμφαση στο επίπεδο της επιχείρησης». Και δεν παραλείπεται η παράγραφος: Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου κατισχύουν κάθε γενικής ή ειδικής διάταξης ή ρήτρας ή όρου συλλογικής σύμβασης εργασίας, διαιτητικής απόφασης ή ατομικής σύμβασης εργασίας ή συμφωνίας, στην βάση της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων.
Κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ έχουν σκοπό να μην αφήσουν τίποτα όρθιο, η ζωή των εργαζόμενων έγινε κόλαση, κοιμούνται εργαζόμενοι ξυπνάνε έφεδροι, πλεονάζοντες ή σε προσυνταξιοδοτικό καθεστώς. Όροι που αντικατέστησαν τις λέξεις ανεργία, απόλυση και πρέπει να ξεχαστούν, γιατί συνοδεύονται από δικαιώματα και τα δικαιώματα δίνουν δυνατότητα συγκρότησης του κόσμου της δουλειάς. Πριν είχαν αντικαταστατήσει την εργασία με την απασχόληση και τον άνεργο με τον απασχολήσιμο. Δεν είναι γραμματικές διορθώσεις, είναι πολιτικές επιλογές που συζητήθηκαν και καταγράφηκαν στις λευκές και πράσινες βίβλους από το Μάαστριχτ μέχρι το μνημόνιο και τα μεσοπρόθεσμα σήμερα, για να έχουν τους εργαζόμενους σκλάβους.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΟΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΗ

   Μετά τις συγχωνεύσεις των ΝΠΔΔ και των Δημοτικών Επιχειρήσεων, τις απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων που κάλυπταν πραγματικές ανάγκες των κοινωνικών και των αθλητικών δομών των δήμων, καθαριότητα, πράσινο αυτοί που έμειναν σε πολλές περιπτώσεις βγάζουν δουλειά δύο ή και τριών εργαζομένων. Στο σύνολο στους ΟΤΑ και τις Δημοτικές Επιχειρήσεις, μόνιμοι και αορίστου χρόνου δεν ξεπερνούν τους 60000. Αν υπολογισθεί ότι τέλος Δεκέμβρη, λήγουν οι συμβάσεις και η χρηματοδότηση στο πρόγραμμα βοήθεια στο σπίτι (5000 εργαζόμενοι) και η απάντηση του   Υπουργού στην απεργία τους είναι: όσοι δήμοι μπορούν θα συνεχίσουν βασισμένοι σε δικούς τους πόρους, αλήθεια, ποιους πόρους όταν δεν έχουν πόρους να ανταποκριθούν στα στοιχειώδη.
Υπάρχουν δήμοι που χρωστάνε έως και 6 μισθούς σε μόνιμους υπαλλήλους, έως 24 μισθούς σε συμβασιούχους εργαζόμενους δημοτικών επιχειρήσεων. Υπάρχουν εκκρεμούσες αγωγές ανθρώπων που απολύθηκαν πριν 1,5 χρόνο και έχουν να παίρνουν μισθούς του 2009 και του 2010, ενώ η επιθεώρηση εργασίας αρκείται στο να τους παραπέμπει στα δικαστήρια.
Τώρα ήρθαν οι αναδρομικές περικοπές από 1-1-11 που κρατούνται σε τρεις δόσεις μέχρι το τέλος του χρόνου, τουλάχιστον 300 ευρώ το μήνα από τους ήδη κομμένους μισθούς. Φτάνουν εργαζόμενοι με δόση στεγαστικού δανείου 400 ευρώ όχι μόνο να μην πάρουν μισθό, αλλά να χρωστούν κιόλας.
Μια σημαντική μείωση με το νέο μισθολόγιο είναι αυτή που αφορά όσους εντάχθηκαν στα ΒΑΕ και αφού πλήρωσαν τις διαφορές που τους αναλογούσαν, πήραν τρία πλασματικά μισθολογικά κλιμάκια. Αυτά εξαφανίστηκαν με το ενιαίο και κατατάσσονται σε μισθολογικά κλιμάκια όπως οι υπόλοιποι εργαζόμενοι ΥΕ και ΔΕ. Χάνουν και το ανθυγιεινό επίδομα, το οποίο ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε ανθυγιεινό αλλά βαφτίστηκε ειδικό επίδομα.
Το βαρβαρότερο όλων, και αυτό που δεν αφήνει κανέναν ήσυχο, είναι οι απολύσεις, είτε τις λένε εφεδρεία, είτε προσυνταξιοδοτικό καθεστώς μέχρι το Δεκέμβρη. Αμέσως μετά, το 2012, μπορεί να τις λένε μη εθελούσιες αποχωρήσεις όπως λέει και το μνημόνιο, ή απόλυση λόγω κατάργηση θέσης στον οργανισμό όπως λένε ο Πάγκαλος και ο Βενιζέλος, που δεν έχουν «ταμπού» με τις λέξεις.
Οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ ξέρουν ότι μετά τις εξαιρέσεις των ένστολων (στρατός, αστυνομία, ρασοφόροι), των γιατρών του ΕΣΥ και των εκπαιδευτικών μέχρι τη λήξη του σχολικού έτους, των δικαστικών κλπ, μένουν αυτοί και κάποιοι ακόμη, που θα καλύψουν τις χιλιάδες απολύσεις του μνημονίου και των μεσοπρόθεσμων.
Αν όλα αυτά συνδυαστούν με τις ιδιωτικοποιήσεις στις υπηρεσίες καθαριότητας που άρχισαν σε αρκετούς δήμους, το μόνο που φαίνεται στον ορίζοντα είναι η απόλυση και η εξαθλίωση.

ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΔΗΜΑΡΧΕΙΑ, ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ,  ΕΡΓΟΤΑΞΙΑ

   Εξοργισμένοι οι εργαζόμενοι καταλαμβάνουν δημοτικά κτίρια, περιφρουρούν τις χωματερές και όπου γίνονται συνελεύσεις απαιτούν πραγματική κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, απαιτούν από τα σωματεία τους και την ομοσπονδία απεργίες, με ένα αίτημα να βγαίνει ομόφωνα απ’ όλους «να μην περάσει το πολυνομοσχέδιο». Αρκετές μέρες τώρα, κλείνουν κτίρια υπηρεσιών των δήμων σε  αρκετές πόλεις, με έμφαση στην Αττική και τις χωματερές Μαυροράχης και Φυλής από μεγάλο αριθμό εργαζομένων.
Στην Αττική, σχεδόν όλοι Δήμοι βρίσκονται ήδη σε κατάληψη, με συμμετοχή των εργαζόμενων μεγαλύτερη από προηγούμενες απεργιακές κινητοποιήσεις, η χωματερή περιφρουρείται με βάρδιες από τους όλους τους δήμους και τα σκουπίδια στους δρόμους είναι απόδειξη της συμμετοχής. Οι εργαζόμενοι στους δήμους Νέας Ιωνίας, Ηρακλείου Αττικής, Λυκόβρυσης – Πεύκης, Μεταμόρφωσης, Νέας Φιλαδέλφειας – Χαλκηδόνας, Αμαρουσίου, Αγίας Παρασκευής και Γαλατσίου, προχώρησαν σε συντονισμό και πραγματοποίησαν συνελεύσεις, ενημέρωση των κατοίκων.
Στην Θεσσαλονίκη δεν έχουν προχωρήσει όλοι οι δήμοι σε καταλήψεις, ο δήμος Ευόσμου- Κορδελιού με μεγάλη συμμετοχή, ο δήμος Θερμαϊκού και ο δήμος Θεσσαλονίκης για δυο μέρες. Στον δήμο Ευόσμου γίνεται καθημερινά συνέλευση με την συμμετοχή όλων των εργαζόμενων, μια ομάδα ενισχύει την περιφρούρηση της χωματερής, έγινε πορεία στους δρόμους και τα στενά του Ευόσμου και του Κορδελιού, με εξαιρετική απήχηση στον κόσμο. Μια πορεία με παλμό σε όλη την διάρκειά με τα συνθήματα «εμπρός λαέ μη σκύβεις ο κεφάλι ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλη», «εμπρός λαέ μπορείς να τους νικήσεις, δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσεις», «ελάτε μαζί να γίνουμε πολλοί αυτή η πολιτική μπορεί να ανατραπεί», «η εφεδρεία στην χωματερή, κανένας εργαζόμενος να μην απολυθεί» να ακούγονται σε όλο τον δήμο. Την Τρίτη έγινε πορεία και από τους εργαζόμενους του Δήμου Θεσσαλονίκης, στους δρόμους της πόλης. Η χωματερή κρατιέται κλειστή με ενίσχυση της περιφρούρησης και από άλλους Δήμους. Την Τετάρτη πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τον υπουργό, της ΠΟΕ ΟΤΑ με τον Καστανίδη η οποία δεν κατέληξε πουθενά.

Μερικές σκέψεις και κρίσεις για την μορφή του αγώνα

   Αν και οι εργαζόμενοι συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, όπου ξεκίνησαν, η απόφαση για κινητοποιήσεις με μορφή καταλήψεων χωρίς απεργία δυσκολεύει την συμμετοχή των υπόλοιπων. Ανατέθηκε από την Ομοσπονδία στα ΔΣ των συλλόγων η ευθύνη για την υλοποίηση των καταλήψεων. Οι εργαζόμενοι ακόμη μια φορά νοιώθουν ότι απομονώνονται και μένουν στο περιθώριο, αφού σε κάποιους δήμους ούτε συζητήθηκαν αυτές οι κινητοποιήσεις. Δυστυχώς παίρνουν την μορφή συμβολικών κινητοποιήσεων, απλά με εμπλοκή περισσότερων εργαζόμενων. Η  εποχή όμως δεν είναι για συμβολικές κινήσεις αλλά για μαζικούς αγώνες με διάρκεια, γιατί αυτή η επίθεση είναι διαρκής και βάρβαρη, δεν έχουν σκοπό να αφήσουν τίποτε όρθιο με στόχο την εξαθλίωση.
Η απάντηση λοιπόν απαιτεί συνειδητοποίηση της κατάστασης, ανάγνωση των χαρακτηριστικών της, διαδικασίες της οργάνωσης του αγώνα, τέτοιες που θα εμπλέκουν το σύνολο των εργαζόμενων χωρίς ψευδαισθήσεις, που θα δημιουργούν όρους απεργιακού αγώνα διαρκείας και θα παρασύρει και άλλους κλάδους στον δρόμο.
Οι κινητοποιήσεις με απεργία θα έδιναν την ευκαιρία σε όλους τους εργαζόμενους, σ’ όλη τη χώρα να προχωρήσουν σε καταλήψεις, σε πορείες και όποια άλλη μορφή επέλεγαν, να συγκροτήσουν απεργιακές επιτροπές, να ανακαλύψουν και πάλι την χαμένη συλλογικότητα, να ελπίσουν ότι μπορούν να νικήσουν. Οι απεργοί, θα δρούσαν, θα συζητούσαν, θα έβρισκαν τους τρόπους να τραβήξουν τον αγώνα τους μακριά, θα ξεμούδιαζαν, θα αναγνώριζαν τους εχθρούς και τους φίλους του αγώνα τους, θα πίστευαν στην δύναμή τους.
Για αυτό δεν επιλέχθηκε η απεργία σαν μορφή αγώνα από την ΠΑΣΚΕ και επειδή δεν έχουν εμπιστοσύνη στον κόσμο. Αν επιλεγόταν η απεργία δεν θα έδιναν αφορμή σε όλους αυτούς εισαγγελείς των δικαστηρίων και εισαγγελείς των ΜΜΕ να συκοφαντήσουν τον αγώνα, με το επιχείρημα ότι πληρώνονται για αυτό κάνουν καταλήψεις, πληρώνονται και δεν μαζεύουν σκουπίδια. Όχι ότι δεν θα έβρισκαν άλλα επιχειρήματα, αλλά είναι καλό ο απεργός να μπορεί να υπερασπιστεί την μορφή αγώνα όπου και αν βρεθεί. Μέσα από τις απεργίες που τις αποφασίζει και τις πραγματοποιεί, μαθαίνει να αγωνίζεται και να θυσιάζει και το μεροκάματο όταν βλέπει ότι το μέλλον του είναι μια ζωή χειρότερη από τα σκουπίδια στους δρόμους, ότι η ζωή του ενδιαφέρει την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, το ΔΝΤ και την ΕΕ λιγότερο από την ζωή της τάδε φώκιας ή της χελώνας.

ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΚΥΛΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ, Ο ΛΑΟΣ ΞΕΡΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ!

Το σπουδαίο όμως είναι, ότι, όσο και αν πνίγονται οι γειτονιές στα σκουπίδια, όσο και αν δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν στον δήμο οι άνθρωποι της γειτονιάς, λένε μπράβο για τον αγώνα, εύχονται καλή επιτυχία, ελπίζουν… Όσες προσπάθειες και αν κάνουν οι ακριβοπληρωμένοι αστέρες στα ΜΜΕ δεν μπορούν να δημιουργήσουν κλίμα εναντίον απεργών ή καταληψιών. Η κοινωνία των ανθρώπων έχει κριτήριο, θέλει να κάνει το ίδιο και θα το κάνει όταν της δοθεί η ευκαιρία!

Οι εργαζόμενοι μπορούν να τους νικήσουν, μπορούν να τους σταματήσουν!

13-10-2011 Τασούλα Γκενίδου