Διεκδικούμε ή μπαλώνουμε;

Προτείνουμε να κάνουμε και δικές μας τράπεζες, χρηματιστήριο και νοσοκομεία αλλά και σχολεία, έτσι ώστε να μην έχουμε ανάγκη τις κακές καπιταλιστικές δομές ...αλλά χωρίς να το "καταλάβουν" οι αστοί, να φτιάξουμε το δικό μας "δίκαιο" κόσμο μέσα στο δικό τους άδικο κόσμο! Να μην τους έχουμε και ανάγκη!
Σε λίγο το ίδιο το σύστημα μέσω ΜΚΟ και όχι μόνο θα οργανώσει δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης ...μήπως μας ενδιαφέρει να εντάξουμε τη δράση μας εκεί; Να γίνουμε, από αλληλέγγυοι μεταξύ μας και συναγωνιστές, φιλάνθρωποι με χορηγούς τον Σκάι, τον ΔΟΛ, την εκκλησία και τους δημαρχαίους; Αφού το κράτος κόβει κάθε κοινωνική παροχή μιας και δεν έχει να πληρώσει λόγω …χρέους; Κυρίως όμως να μην βγουν στους δρόμους οι εργάτες, οι άνεργοι, οι εξαθλιωμένοι και τα βάλουν με το κράτος και την εργοδοσία, μη ζητήσουν κάνα χρήμα παραπάνω! Αυτά είναι παρωχημένα, εμείς είμαστε εδώ και θα αναλάβουμε, φτωχέ λαέ. Στη καλύτερη περίπτωση να μην πληρώσουμε κάποια από αυτά που μας επιβάλλουν, μέχρι εκεί όμως! Και μην πεις ότι δεν έχεις λαέ, είναι κακομοιριά και μιζέρια, και ας σου έχουν πάρει τα πάντα από χίλιες μεριές. Μην διεκδικήσεις ούτε καν τα …κλεμμένα!
Τι κατάλαβε η αριστερά που τόσα χρόνια διεκδικούσε; Ορίστε που φτάσαμε! Το τι ακριβώς διεκδικούσε βέβαια είναι άλλο ζήτημα!
Πέραν του ιλαρού και του "αντιιστορικού" του πράγματος νομίζουμε ότι όλοι αυτοί που προσπαθούν μέσα στην κρίση και την επίθεση του συστήματος να μας πείσουν ότι με τη δημιουργία «ανταλλακτηρίων», «αλληλέγγυου», «αδιαμεσολάβητου» και «κοινωνικού» εμπορίου θα τα καταφέρουμε, το λιγότερο κακό που κάνουν είναι να δημιουργούν σύγχυση για τα χαρακτηριστικά του συστήματος που ζούμε. Το μεγαλύτερο; Να πείσουν ότι δεν χρειάζεται να διεκδικούμε αυτά που δικαιούμαστε. Σε αυτό το απολιτίκ κλίμα έχουνε φτιαχτεί κολπάκια και από την ακροδεξιά και τους φασίστες. Δείτε το περίφημο "Αλληλέγγυον" στον Κολωνό το οποίο κάποιοι σε αρκετές συνελεύσεις έλεγαν ότι είναι πολύ ενδιαφέρουσα προσπάθεια.
Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της λαϊκής αλληλεγγύης και των ανθρώπων του "εμπορίου", έστω αλληλέγγυου!
Το απέδειξε η Αργεντινή, όχι πριν δέκα χρόνια αλλά τώρα και η άθλια κατάσταση του λαού της. Ότι με κόλπα παράλληλα χωρίς να θιχτεί το κεφάλαιο, η πολιτική του και το σύστημά του, στη καλύτερη περίπτωση να βολευτούν κάποιοι πρώην «άθλιοι». Οι υπόλοιποι, η πλειοψηφία, πάλι τέτοιοι θα μείνουν!
Η ανακούφιση των αναγκών του λαού δεν μπορεί να μείνει στο πεδίο της παρέμβασης από τα ΑΠ’ ΕΞΩ και της ανάθεσης σε «πρωτοπορίες» διαφορών κομματιών της Αριστεράς και της Αναρχοαυτονομίας. Αλλά από την Λαϊκή Μαχητική Διεκδίκηση όρων ζωής (Μεροκάματα-Συντάξεις- σχολεία – περίθαλψη - δουλειά) από το σύστημα που τα καταργεί! Γι’ αυτό ο αγώνας των εργαζομένων στη Χαλυβουργία είναι σημαντικός.
Αν κάποιοι θέλουμε να είμαστε χρήσιμοι στον εαυτό μας, στο λαό, στο κίνημα και τις αντιστάσεις του, μπορούμε να το κάνουμε μέσα από την συμβολή μας στην οργάνωση του λαού για την υπεράσπιση και διεκδίκηση των δικαιωμάτων του. Να καταδείξουμε ποιοι είναι μαζί μας και ποιοι απέναντί μας και όχι να εντείνουμε τη σύγχυση που τα παπαγαλάκια καλλιεργούν.
Κακομοιριά δεν είναι να λες δεν έχω! Κακομοιριά είναι να το κρύβεις, να υποτάσσεσαι στη φτώχεια που σου επιβάλλει το σύστημα και να προσπαθείς να τα μπαλώσεις εν κρυπτό αν είναι δυνατόν. Με εράνους και λύπηση!
Είτε μας αρέσει είτε όχι έχουμε μπει σε έναν δρόμο που είναι μακρύς και δύσκολος, μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Είμαστε ακόμα στην αρχή.
Μας αρέσει πολύ το σύνθημα που λέει ΕΝΟΤΗΤΑ και ΠΑΛΗ, πιστεύουμε ότι όλα αυτά πρέπει να μπουν σε μια καθαρή συζήτηση.
Το διακύβευμα δεν είναι να βρούμε τρόπους επιβίωσης παρακάμπτωντας το σύστημα αλλά το ποιος ποιόν!
Είτε σε ορισμένους αρέσει είτε όχι τούτο το σύστημα δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο με έναν τρόπο …την ΑΝΑΤΡΟΠΗ!
Αν πράγματι πιστεύουμε στο λαό και τις δυνάμεις του!
Καλή Χρονιά! 
RED HOPE

πηγή: κείμενο που ήρθε στο e-mail μας!