Η ταξική πάλη σήμερα βρίσκεται σε ένα σοβαρό σταυροδρόμι και αντανακλάται στην πάλη δυο γραμμών στο κόμμα. Η ιστορία της νέας δημοκρατικής επανάστασης και του κομμουνιστικού κινήματος του Νεπάλ βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Από τη μια σταθεροποιείται η συνωμοσία για την διάλυση της διαδικασίας που ξεκίνησε με το λαϊκό πόλεμο του 1996 μέσα από την κοινοβουλευτική αποτελμάτωση. Από την άλλη η επαναστατική γραμμή έχει αναδειχτεί πιο αποτελεσματικά ενάντια σ΄ αυτήν την τάση ώστε να δοθεί συνέχεια στην νεπαλέζικη νέα δημοκρατική επανάσταση.
Στην ιστορία της λαϊκής επανάστασης και του κομμουνιστικού κινήματος του Νεπάλ κλείνει ένα κεφάλαιο και ανοίγει ένα νέο. Και αυτή η διαδικασία προχωρά. Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε και να ολοκληρώσουμε το καθήκον της επανάστασης έχει αναδυθεί μια νέα ιστορική αναγκαιότητα στην ταξική πάλη και την πάλη δυο γραμμών η οποία απαιτεί από μας να αντιμετωπίσουμε νέες και σοβαρότερες προκλήσεις. Η ιστορία απαιτεί από μας μια ξεκάθαρη και ευθεία απάντηση όπου είτε θα βαδίσουμε αποφασιστικά μπροστά και θα αντιμετωπίσουμε αυτές τις προκλήσεις είτε θα παραδοθούμε στους αντιδραστικούς.
Όμως η επανάσταση μας συνεχίζεται. Σ΄ αυτήν την κρίσιμη περίοδο η θυσία και η συμμετοχή και τις περιπτώσεις ανεπανάληπτου θάρρους και γενναιότητας των μαρτύρων μας, των εξαφανισμένων και τραυματισμένων πολεμιστών μας και του λαού που διαδήλωνε σ΄ όλη τη διάρκεια της νεπαλέζικης επανάστασης και του μεγάλου λαϊκού πολέμου θα πρέπει να τα θυμόμαστε με μεγάλο σεβασμό. Τα μεγάλα ιδανικά και τα όνειρα της λαϊκής επανάστασης συνδέονται μεταξύ τους σαν αναπόσπαστο τμήμα της σκληρής ταξικής πάλης και της πάλης δυο γραμμών στο κόμμα. Και δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε αυτά τα ιδανικά και τα οράματα.
Ο πολιτικός απολογισμός με τίτλο «Σύντομος πολιτικός απολογισμός για την αναδυόμενη κρίση: Η λύση και τα μελλοντικά προγράμματα», που παρουσιάστηκε από τον σύντροφο πρόεδρο Πρατσάντα στις 24 Δεκέμβρη 2011 στην ΚΕ, δεν αναγνωρίζει ούτε παραδέχεται αυτήν την πολυπλοκότητα και την πραγματικότητα της ταξικής πάλης και της πάλης δυο γραμμών. Το γεγονός αυτό αναδείχνει την αναγκαιότητα ενός διαφορετικού πολιτικού απολογισμού.
2. Σχετικά με τον απολογισμό που παρουσιάστηκε από τον σύντροφο πρόεδρο
Τα βασικά ζητήματα και οι κύριες τάσεις που αναφέρονται στον απολογισμό του σ. προέδρου μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:
Το τέταρτο σημείο του απολογισμού αναφέρεται στην μονολιθικότητα και την πολεμική στο εσωτερικό του κόμματος. Λέει ο απολογισμός: «Δεν υπάρχει επίσημη αντιπαράθεση στο κόμμα όσον αφορά τον ΜΛ/σκέψη Μάο που είναι η καθοδηγητική αρχή της επανάστασης και της υπεράσπισης, εφαρμογής και ανάπτυξης των βασικών του προτάσεων˙ όσον αφορά τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό που είναι ο τελικός στόχος του κόμματος και το μάξιμουμ πρόγραμμα του˙ όσον αφορά τη νέα λαϊκή δημοκρατία που είναι η στρατηγική του κόμματος και το μίνιμουμ πρόγραμμα του˙ όσον αφορά την υιοθέτηση της λαϊκής ομοσπονδιακής δημοκρατίας που είναι η κύρια ταχτική του κόμματος στην παρούσα αντικειμενική κατάσταση της χώρας˙ και όσον αφορά την μαζική εξέγερση με βασική εστίαση στην εθνική απελευθέρωση και την ομοσπονδιακή δημοκρατία. Όμως αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις έχουν υπάρξει σε ζητήματα που αφορούν τα ταχτικά βήματα που πρέπει να γίνουν για να επιτευχθούν οι παραπάνω στόχοι πράγμα που έχει επιπτώσεις στην συνολική ιδεολογία του κόμματος στις συγκεκριμένες συνθήκες». Είναι επομένως αναγκαίο να αναφερθούμε σε ορισμένα από τα ζητήματα που αναφέρονται εδώ.
Σχετικά με τις καθοδηγητικές αρχές που διέπουν το κόμμα δεν θα πρέπει χρησιμοποιούνται φράσεις παράλληλες και φράσεις που προκαλούν σύγχυση όπως μαρξισμός-λενινισμός-μαοϊσμός/σκέψη Μάο. Υπήρξε μακρά αντιπαράθεση στο ζήτημα αυτό και συμφωνήθηκε να λυθεί το ζήτημα ακολουθώντας κάποιες διαδικασίες. Καταθέσαμε τις απόψεις μας και ζητήσαμε να χρησιμοποιείται ο όρος «μαοϊσμός».
Είναι ξεκάθαρο ότι υιοθετήσαμε τη νέα λαϊκή δημοκρατία σαν το μίνιμουμ πρόγραμμα του κόμματος. Ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός είναι το μάξιμουμ πρόγραμμα. Όμως ο σ. πρόεδρος σε διάφορα Μέσα και πιο συγκεκριμένα σε συνέντευξη του στο περιοδικό Kramvanga (τεύχος Νοέμβρη-Δεκέμβρη 2011) λέει ότι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη νέα λαϊκή δημοκρατία και τη σοσιαλιστική επανάσταση γίνεται όλο και πιο λεπτή και ότι το καθήκον της εκπλήρωσης της σοσιαλιστικής επανάστασης και το καθήκον της εκπλήρωσης της νέας λαϊκής δημοκρατικής επανάστασης έχουν συνενωθεί σε ένα μοναδικό καθήκον. Αυτές οι απόψεις του προέδρου έχουν προκαλέσει μεγάλη σύγχυση και σοβαρά ιδεολογικά ερωτηματικά πάνω στα ζητήματα που αφορούν τις φάσεις, τα προγραμματα, τη στρατηγική και την ταχτική της επανάστασης. Αν οι απόψεις του προέδρου αληθεύουν τότε η αντίληψη του για τη νέα λαϊκή δημοκρατική επανάσταση έχει κομπραδόρικο, γραφειοκρατικό και καπιταλιστικό προσανατολισμό. Αυτές οι απόψεις δεν συνάδουν με την πραγματικότητα μιας χώρας σαν το Νεπάλ που βρίσκεται σε μισο-φεουδαρχική, μισο-αποικιακή και νεο-αποικιακή κατάσταση.
Σ΄ αυτό το απόσπασμα, δηλώνεται ότι δεν υπάρχει διαφωνία σχετικά με τη λαϊκή ομοσπονδιακή δημοκρατία και την ομοσπονδιακή δημοκρατία σαν κύρια ταχτική του κόμματος. Όμως το κόμμα, όπως λέει το απόσπασμα, δεν έχει υιοθετήσει δυο διαφορετικές φράσεις σαν παράλληλες ταχτικές του κόμματος ταυτόχρονα. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα μια αμοιβαία αντίθεση.
Το πέμπτο σημείο του απολογισμού δηλώνει ότι η πάλη δυο γραμμών (που είναι το κύριο ζήτημα της αντιπαράθεσης) εισάγεται στην αντιπαράθεση ανεξάρτητα από τις ταχτικές επιτυχίες της ομοσπονδιακής δημοκρατίας, θεωρώντας τες μερικές μεταρρυθμίσεις του αντιδραστικού συστήματος. Το βασικό όμως ζήτημα είναι αν θα μείνουμε στο κοινοβουλευτικό σύστημα αποδεχόμενοι την κοινοβουλευτική δημοκρατία ως στρατηγική του κόμματος ή θα βαδίσουμε μπροστά για την εγκαθίδρυση της λαϊκής ομοσπονδιακής δημοκρατίας. Ο παραπάνω απολογισμός έρχεται σε αντίθεση με την απόφαση της ΚΕ στο Chunbang όπου δηλώνεται ότι «οι αντιδραστικές τάξεις και τα κόμματα τους θα προσπαθήσουν να μετασχηματίσουν τη λαϊκή δημοκρατία σε αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία ενώ το προλεταριακό κόμμα μας θα τη μετασχηματίζει σε μια νέα λαϊκή δημοκρατία».
Παρομοίως, στην αρχή του απολογισμού, οι ταχτικές που αφορούν βασικά την ειρήνη, το σύνταγμα και την κυβέρνηση, εκλαμβάνονται σαν το βασικό σημείο της σημερινής εσωτερικής πάλης και των αντιθέσεων στο κόμμα. Δηλώνεται επίσης ότι αυτό το θέμα έχει εισαχθεί σε ιδεολογική αντιπαράθεση όσον αφορά την κομματική ιδεολογία και στρατηγική. Αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό αλήθεια. Όμως τα ζητήματα ιδεολογίας και στρατηγικής βασίζονται σε αμοιβαία αντίθετες προοπτικές και αξίες. Η ειρήνη, το σύνταγμα και η κυβέρνηση συνδέονται αναπόσπαστα με την ιδεολογία και τη στρατηγική. Σύμφωνα με τον σ. πρόεδρο ειρήνη σημαίνει τον αφοπλισμό του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, την παράδοση και τη διάλυση της λαϊκής δημοκρατικής επανάστασης. Σημαίνει τη σύνταξη ενός κοινοβουλευτικού συντάγματος την αποδοχή της παλιάς κρατικής μηχανής. Στις διαπραγματεύσεις γίνονται συμβιβασμοί (πάρε-δώσε). Όμως στην όλη διαδικασία έχει δώσει τα πάντα και δεν έχει πάρει τίποτε. Αυτό δεν είναι συμβιβασμός αλλά πλήρης παράδοση και υποταγή. Τα γεγονότα έχουν δείξει ότι η συντακτική συνέλευση εκλαμβάνεται όχι ως ταχτική αλλά ως στρατηγική. Μ΄ αυτόν τον τρόπο έχουν γίνει προσπάθειες να τελειώνουν με τη λαϊκή δημοκρατική επανάσταση και τη μαζική εξέγερση.
Στο πέμπτο σημείο του ίδιου απολογισμού ο σ. πρόεδρος δηλώνει ότι η μαζική εξέγερση δεν μπόρεσε να υλοποιηθεί άμεσα παρά τις συνεχείς και συνειδητές προσπάθειες. Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Αυτό είναι δικός του ισχυρισμός. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν προσανατολίστηκε σταθερά προς μια τέτοια κατεύθυνση.
Σήμερα ο δεξιός ρεβιζιονισμός αποτελεί σοβαρή απειλή για την κομμουνιστική επανάσταση στη χώρα μας και διεθνώς. Όμως το πέμπτο σημείο του απολογισμού του σ. προέδρου αναφέρει ότι «η απειλή του δεξιού ρεβιζιονισμού» θα αντιμετωπιστεί και «η μηχανιστική και σεχταριστική άποψη» βοηθά την αντεπανάσταση. Από δω εύκολα γίνεται κατανοητό ότι η επίθεση στοχεύει την επαναστατική γραμμή στην σημερινή πάλη δυο γραμμών στο κόμμα.
Ο απολογισμός του σ. προέδρου παρουσιάζει το κόμμα με πολύ απαισιόδοξο τρόπο. Δηλώνοντας ότι το κόμμα βαδίζει προς τη διάλυση λέει ότι «το κόμμα ουσιαστικά πεθαίνει». Δηλώνοντας ότι οι συλλογικές αποφάσεις, η ατομική ευθύνη, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, το σύστημα εισφορών, οι ποσοστώσεις, η οικονομική διαφάνεια, οι θυσίες και η αφοσίωση σαρώνονται από το προσωπικό συμφέρον, λέει ότι το προσωπικό συμφέρον και τα ιδιοτελή κίνητρα έχουν γίνει κυρίαρχα στο κόμμα. Αναδείχνοντας αυτά τα ζητήματα προσπαθεί να αποπροσανατολίσει και να εξασθενίσει τα βασικά ζητήματα και προβλήματα. Όμως στην πραγματικότητα αυτός είναι το αρχέτυπο και το εστιακό σημείο όλων αυτών των τάσεων, προβλημάτων και ατομικού συμφέροντος. Παρομοίως ενώ ο απολογισμός προσπαθεί να κρύψει την αντίθεση ανάμεσα στην εύπορη τάξη του κόμματος και την εργατική τάξη από τη μια, ενώ από την άλλη δηλώνει ότι το κόμμα πεθαίνει. Αυτό είναι διαστροφή των γεγονότων γιατί αυτό που πεθαίνει είναι η παλιά και συντηρητική δύναμη κι όχι όλο το κόμμα. Στην πραγματικότητα το παλιό κόμμα πεθαίνει και ένα νέο κόμμα γεννιέται.
Στο πέμπτο και το όγδοο σημείο του απολογισμού του σ. προέδρου αναφέρεται ότι η παράδοση των κλειδιών των κοντέινερ και τα σημεία 4 και 7 της συμφωνίας έχουν εγκριθεί ομόφωνα από τις επιτροπές και τα κομματικά σώματα. Αυτό είναι η μισή αλήθεια. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Στη συζήτηση στη διαρκούσα επιτροπή του κόμματος έχει σημειωθεί η διαφωνία σε θέματα που αφορούν την ενσωμάτωση του στρατού και το σύνταγμα της δημοκρατίας. Επίσης έχει σημειωθεί επιφύλαξη σε ορισμένα ζητήματα. Παραδόξως η κλαδική επιτροπή αρμόδια για το Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό δεν είχε ενημερωθεί για την παράδοση των κλειδιών των κοντέινερ. Επιπλέον αυτά έχουν δηλωθεί ξεκάθαρα στα γράμματα που στάλθηκαν από τους σ. Κιράν και Μπαντάλ προς την ΚΕ. Ο απολογισμός του προέδρου δεν δίνει ικανοποιητική απάντηση σ΄ αυτά τα ζητήματα. Το όγδοο σημείο του απολογισμού αναφέρει όλα τα ζητήματα που έχουμε διαφωνήσει (παράδοση κλειδιών αποθηκών , συμφωνία επτά σημείων, επιστροφή περιουσιών, διμερή συμφωνία επενδύσεων με Ινδία) αλλά δεν αναγνωρίζει τα λάθη του. Ο απολογισμός δεν αναφέρει καν το γράμμα προς τον πρόεδρο με αίτημα τη συζήτηση των προβλημάτων του ΛΑΣ. Ο απολογισμός αγνοεί και υπονομεύει τη σοβαρότητα αυτών των ζητημάτων.
Στο ένατο σημείο, γίνονται δέκα προτάσεις για την επίλυση των προβλημάτων του κόμματος. Επιφανειακά αυτές οι προτάσεις φαίνονται επαρκείς. Στην ουσία όμως δεν επικεντρώνονται στην καρδιά του προβλήματος. Τα προβλήματα έχουν σχέση κυρίως με την προς την έξω έκφραση και τη διαδικασία. Προβλήματα έκφρασης είναι όσα σχετίζονται με την ιδεολογία, τη στρατηγική, τα προγράμματα και την πολιτική γραμμή. Τα διαδικαστικά σχετίζονται κυρίως με το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Έχει προταθεί η διενέργεια εθνικού συνεδρίου για την αντιμετώπιση τους. Είναι δύσκολο να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης στο κόμμα χωρίς να διεξαχθεί μια έντονη συζήτηση πάνω σε όλα τα ζητήματα, χωρίς να γίνει μια σωστή ανάλυση, χωρίς αυτοκριτική και χωρίς έναν μετασχηματισμό μέσω της διόρθωσης των λαθών, αδυναμιών και ελλείψεων. Χωρίς αυτά το εθνικό συνέδριο δεν θα βοηθήσει. Για να διατηρήσουμε την πειθαρχία και να επαναφέρουμε το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό το κόμμα πρέπει πρώτα-πρώτα να σιγουρέψει ότι η πολιτική του, τα προγράμματα και η πολιτική του γραμμή είναι επαναστατική και ότι πρέπει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στην ηγεσία του. Έχουν διαβρωθεί η πειθαρχία και οι κομματικές διαδικασίες από τμήμα της ηγεσίας και ορισμένα άλλα υπεύθυνα μέλη. Είναι απαραίτητο η ηγεσία του κόμματος να δώσει βάση στη σοβαρότητα της κατάστασης και να δηλώσει υπεύθυνα ότι θα αλλάξει.
Το τελευταίο μέρος του απολογισμού περιέχει την «οργανωτική σταθεροποίηση και το πρόγραμμα λαϊκών κινητοποιήσεων». Το πρόγραμμα λαϊκών κινητοποιήσεων είναι γενικόλογο και δεν συνδέεται με το πρόγραμμα που αφορά την πάλη. Αν και ορισμένα σημεία αυτών των προγραμμάτων είναι σωστά εντούτοις δεν θα έχουν καμιά ουσία αν δεν αντιμετωπιστούν τα θεμελιώδη ζητήματα. Το πιο αξιοσημείωτο στον απολογισμό είναι το γεγονός ότι δεν βάζει μπρος προγράμματα πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον επεκτατισμό και υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας. Αντίθετα στηρίζει έμμεσα τη διμερή συμφωνία με την Ινδία.
Σ΄ όλον τον απολογισμό ο σ. πρόεδρος κάνει μια μάταια προσπάθεια να εστιάσει κάπου αλλού τη βασική αιτία της σημερινής κρίσης του κόμματος. Στην πραγματικότητα η κρίση του κόμματος βρίσκεται ακριβώς στην ίδια την ηγεσία. Συνολικά ο πολιτικός απολογισμός που παρουσιάστηκε στην ΚΕ χαρακτηρίζεται από εκλεκτικισμό και στρέφεται προς τον δεξιό οπορτουνισμό. Συμπερασματικά αυτός ο απολογισμός δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα και την κρίση του κόμματος.
3. Για τα προβλήματα του κόμματος και της επανάστασης
Οργανωτικά προβλήματα
Όλα τώρα είναι χάλια στο κόμμα: Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, το σύστημα κριτικής-αυτοκριτικής, η διαδικασία λήψης συλλογικών αποφάσεων, η ατομική ευθύνη, το σύστημα επιτροπών και ηγεσίας, ο τρόπος δουλειάς, τα οικονομικά, η πολιτική απέναντι στο λαό και απέναντι στα κομματικά μέλη και τις αδελφικές διεθνείς σχέσεις. Οι βασικές αιτίες γι΄ αυτά τα χάλια είναι: το χάσμα ανάμεσα στα μέλη των ανώτερων και των κατώτερων τάξεων, η χρησιμοποίηση του κόμματος σαν εργαλείο ρεφορμισμού και συμβιβασμού αντι για εργαλείο επανάστασης και ταξικής πάλης, η γραφειοκρατική, συμβιβαστική και αναρχική τάση που έχει αναπτυχτεί σε ορισμένα υπεύθυνα μέλη της ηγεσίας, η παραβίαση των κομματικών αποφάσεων από την ηγεσία αντί για την πλήρη εφαρμογή τους. Επομένως είναι απαραίτητο πρώτα-πρώτα η ηγεσία να αναγνωρίσει τα λάθη και τις αδυναμίες της και να αλλάξει.
Για την ειρήνη και το Σύνταγμα
Όλοι είμαστε υπέρ της ειρήνης και του συντάγματος. Όμως δεν είμαστε υπέρ μιας ειρήνης και ενός συντάγματος που στρέφονται ενάντια στα συμφέροντα της χώρας και του λαού. Για να είναι η ειρήνη και το σύνταγμα υπέρ του λαού πρέπει να διαμορφωθεί μια πολιτική εθνικής ασφάλειας και το λαϊκό σύνταγμα και η συνένωση του στρατού να γίνουν αξιοπρεπώς. Όμως αντι να δίνουμε βαρύτητα σ΄ αυτά τα ζητήματα ο ΛΑΣ διαλύεται με έναν ταπεινωτικό και προσβλητικό τρόπο. Η ενσωμάτωση του ΛΑΣ γίνεται με μέθοδο αφοπλισμού, διάλυσης και επανεκπαίδευσης, αντί με τη μέθοδο αλλαγών σε τομείς ασφάλειας. Η σύνταξη του συντάγματος υπέρ του λαού σημαίνει ότι αυτό θα έχει αντι-φεουδαρχική και αντι-ιμπεριαλιστική υφή, θα διασφαλίζει την αναδόμηση του κράτους, θα εγγυάται τα δικαιώματα του λαού, εργατών και αγροτών, θα διασφαλίζει τα δικαιώματα γυναικών, νταλίτ και μουσουλμάνων, θα αποδέχεται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των εθνικών μειονοτήτων και κοινοτήτων και θα εγκαθιδρύει την αυτοδιοίκηση τους.
Σήμερα η πιθανότητα να διαμορφωθεί ένα τέτοιο σύνταγμα γίνεται όλο και μικρότερη. Αυτό γιατί οι ντόπιοι και ξένοι αντιδραστικοί εκκολάπτουν μια σοβαρή συνωμοσία με σκοπό να σπρώξουν το ΕΚΚΝ (Μαοϊκό) στο τέλμα των κοινοβουλευτικών πολιτικών και της εθνικής υποταγής και για μια ακόμη φορά να ξεγελάσουν το λαό. Σ΄ αυτήν την κατάσταση είναι αδύνατον να προχωρήσει η ειρηνευτική διαδικασία προς όφελος του λαού και της χώρας. Επίσης μικραίνει και η πιθανότητα να διαμορφωθεί ένα τέτοιο σύνταγμα.
Η συνέχεια εδώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου