Για τις σημερινές πορείες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και μερικές σκέψεις

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Μαζική χαρακτηρίζεται η συμμετοχή του κόσμου στις πορείες στην Αθήνα. Η πρώτη εντύπωση για την συγκέντρωση  που ξεκίνησε από τα Προπύλαια ότι δεν ήταν ιδιαίτερα μαζική (1000 - 1500 άτομα ξεκίνησαν) κατά τη διάρκεια της πορείας προς το Σύνταγμα άλλαξε μιας και έμπαινε κόσμος συνέχεια φτάνοντας τους 4000. Ο κόσμος που πορεύτηκε με το ΠΑΜΕ έφτανε τους 5000.
Στη Θεσσαλονίκη σύμφωνα με το alterthess πορεύτηκαν γύρω στα 2200 άτομα. 1500 με το ΠΑΜΕ και οι υπόλοιποι με τα Πρωτοβάθμια και την Ταξική Πορεία.
ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ κήρυξαν απεργία για αύριο και μεθαύριο (πάλι καλά που δεν την κήρυξαν για το Σάββατο και την Κυριακή!). Ανεξάρτητα από τις εκτιμήσεις μας για τους εργατοπατέρες η 48ωρη και οι συγκεντρώσεις της πρέπει να είναι μαζικές, όπως και αυτή της Κυριακής. Να αποτελέσουν την απαρχή των οργανωμένων αγώνων του εργαζόμενου λαού και μετά την ψήφιση του Μνημόνιου 2. Η επίθεση δεν σταματά με την ψηφοφορία, συνεχίζεται! Ήδη με βάση την ...πάγια πια συνήθειά τους άρχισαν να ανακοινώνουν τα μέτρα της επόμενης δόσης. Στην τρομοκρατία των δόσεων εμείς να απαντήσουμε με την ...τρομοκρατία των μαζικών λαϊκών κινητοποιήσεων, με απεργίες στους χώρους δουλειάς και καταλήψεις, με πορείες και συγκεντρώσεις.
Οι εργαζόμενοι πρέπει να οργανωθούν, να ανατρέψουν τους συσχετισμούς στα συνδικαλιστικά τους όργανα ή να δημιουργήσουν νέα πραγματικά δικά τους, για να αντισταθούν, να διεκδικήσουν, να κατακτήσουν, για να ανατρέψουν την πολιτική αφαίμαξης του λαού από κυβερνήσεις και ιμπεριαλιστές της τρόικα. Και όχι να ζητούν ανατροπές κυβερνήσεων και εκλογές. Ανατροπή κυβέρνησης είχαμε πριν λίγους μήνες αλλά προς το χειρότερο, εκλογές μπορεί να γίνουν και για ένα σημαντικό διάστημα να οδηγήσουν το λαό στην άκρη. Αυτό θέλουν όλοι όσοι ζητούν ανατροπές κυβερνήσεων και εκλογές χωρίς πρώτα να έχει υπάρξει ένα μαζικό, οργανωμένο, ταξικό κίνημα αντίστασης που θα αποκρούει και θα αναγκάζει τις όποιες κυβερνήσεις να παίρνουν πίσω τα μέτρα που απεργάζονται; Η ιστορία, η ντόπια και διεθνείς εμπειρία δεν τους έχουν διδάξει τίποτα;
Όλοι αυτοί που φέρνουν ως παράδειγμα τις χώρες της Λ. Αμερικής ή έστω που κάποια στιγμή ακούμπησαν τις ελπίδες τους σε εναλλακτικές κυβερνήσεις της "αλλαγής" ή της "αστάθειας" δεν βλέπουν τις τωρινές εξελίξεις εκεί και τις καταστάσεις που αντιμετωπίζουν οι λαοί τους;
Γιατί το ζητούμενο πρέπει να είναι ασταθείς ή αδύναμες κυβερνήσεις και όχι ένα ισχυρό λαϊκό εργατικό κίνημα που θα έχει τα φόντα να επιβάλει τα δικαιώματά του και την επιδίωξη να φτάσει μέχρι και την ανατροπή του συστήματος;  Η Ιταλία σε όλη της τη μεταπολεμική ιστορία τέτοιες κυβερνήσεις είχε, ο αριθμός τους είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τα χρόνια. Είχε κανένα όφελος ο λαός της; 'Η μήπως αλλού ήταν το πρόβλημα;