Για το μεταναστευτικό

Το μεταναστευτικό ξανάρθε στην επιφάνεια με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση εκφράζοντας το πιο σκληρό πρόσωπο του συστήματος που υπηρετεί, δια του Χρυσοχοϊδη που μας "υπενθυμίζει" ότι για όλα τα κακά της μοίρας μας φταίνε οι μετανάστες, με μια προπαγανδιστική εκστρατεία που ελάχιστα ή καθόλου διαφέρει από αυτή των γερμανών ναζί του μεσοπολέμου. Ο όρος σοσιαλφασισμός, που τόσο έχει επικριθεί στο παρελθόν θα τους ταίριαζε απόλυτα! Οπότε εκεί που θα περίμενε κανείς ένα κράτος, μια χώρα που σέβεται τα "ανθρώπινα δικαιώματα" να φροντίσει για τη σωστή και ανθρώπινη διαμονή αυτών των ανθρώπων σε χώρους και σπίτια κατάλληλα, αφού τους άφησε βορά στις κερδοσκοπικές ορέξεις άθλιων ιδιοκτητών τρισάθλιων σπιτιών και αφεντικών, ρίχνοντάς τους μάλιστα και ευθύνες για αυτή την κατάσταση, το κράτος αυτό λοιπόν αποφάσισε να δημιουργήσει στρατόπεδα συγκέντρωσης. Με όλη τη σημασία της λέξης. Στρατόπεδα ζωσμένα από διπλές και τριπλές σειρές συρματοπλεγμάτων, με μπάτσους ανθρωποφύλακες (150 τον αριθμό για καθένα). Το τι θα τους κάνουν μετά δε μας λένε, αν και από αυτούς τα πάντα μπορούμε να περιμένουμε. 
Λέγεται ότι όλα αυτά υπηρετούν προεκλογικές σκοπιμότητες, σε σημείο μάλιστα κάποιοι "ανακουφισμένοι" που θα καθαρίσει το κέντρο της Αθήνας από τα ανθρώπινα σκουπίδια (έτσι τους βλέπουν τους μετανάστες) να εκφράζουν δυσπιστία και ανησυχία για το αν θα εφαρμοστούν αυτές οι εξαγγελίες. Μιας και υπάρχουν και τοπικές αντιδράσεις. Δεν αποκλείεται η προεκλογική χρήση, άλλωστε είναι ένας καλός τρόπος για το σύστημα (δυστυχώς) να μας κάνει να ξεχάσουμε την πραγματικότητα που λέει ότι πολλοί έλληνες εργαζόμενοι ζουν πλέον σαν τους μετανάστες και πως ήδη παρόμοιες συνθήκες βιώνουν έλληνες μετανάστες σε άλλες χώρες! Δεν είναι τυχαία στα πρώτα θέματα των καναλιών.
Και εδώ πάμε στις αντιδράσεις. Η εντύπωση που δίνεται είναι ότι οι τοπικοί φορείς αντιδρούν στη βάση ότι δεν θέλουν τα στρατόπεδα γενικώς και ότι επιδιώκουν μια άλλη αντιμετώπιση του μεταναστευτικού αλλά στη βάση του φόβου και του ρατσισμού. Μακάρι να υπάρχει λάθος σε αυτή την εκτίμηση λόγω κακής πληροφόρησης, πάντως αυτό βγαίνει στην επιφάνεια. Οι ακροδεξιές ομάδες, αυτές που δήθεν μάζεψε ο Χρυσοχοϊδης εν όψη 25ης Μάρτη, έχουν ξεσαλώσει και ο Καρατζαφέρης εκεί που προσπαθεί να ξεχωρίσει ο δικός του φασισμός από τη Χρυσή Αυγή και ο εθνικισμός του από τον Καμένο ξεχνιέται και βγάζει τον πραγματικό του εαυτό καλώντας μας να τους πυροβολούμε.
Η ουσία είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που το σύστημα ελέω αδυναμίας του εργατικού και λαϊκού κινήματος περνά στην επίθεση και εξαθλιώνει όλους τους εργαζόμενους. Ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστών διεθνώς καταστρέφει χώρες και μακελεύει λαούς, πολύ πιθανόν να μην είμαστε και εμείς πολύ μακριά από μια τέτοια "μοίρα". Πολύ περισσότερο που ζούμε σε μια χώρα που η ...άρχουσα τάξη της είναι τόσο εξαρτημένη που όπως της χτυπούν οι απ' έξω έτσι και χορεύει. Στα πάντα, δεν της δίνουν ούτε καν τη δυνατότητα να αφήσει τους μετανάστες να φύγουν για να πάνε στις δικές τους χώρες, μπας και ...ανακουφιστεί λιγάκι. 
Το πρόβλημα των μεταναστών είναι πολύ μεγάλο, έχουν περάσει δεκαετίες πια και από το εργατικό κίνημα και την Αριστερά στο σύνολό της δεν έχει υπάρξει κάποια αξιόλογη προσπάθεια ταξικής και κινηματικής αντιμετώπισης. Εδώ υπήρξαν και φαινόμενα όπου "ταξικό συνδικάτο" τη δεκαετία του '90 ζητούσε νομιμοποιητικά έγγραφα σε μετανάστες που αν δεν τα είχαν στη καλύτερη περίπτωση τους έδιωχνε από τη δουλειά! Το ζήτημα αντιμετωπίζεται κατά βάση με μια ανθρωπιστική διάσταση, με καταγγελίες των συνθηκών ζωής τους, της εκμετάλλευσής τους και των μέχρι θανάτου, πολλές φορές, διώξεών τους. Και ακόμη περισσότερες φορές με λάθος στόχευση. Στοχεύουμε τα όργανα του συστήματος (από τις διάφορες αστυνομίες μέχρι τις φασιστοομάδες και την Χρυσή Αυγή) και ελάχιστα την πολιτική του συστήματος.
Δεν έχουμε καταφέρει ακόμη, παρά τις διακηρύξεις και τις ευχές, να εντάξουμε αυτούς τους εργαζόμενους και γείτονές μας στο κίνημα. Είτε σωματεία είναι αυτά είτε συλλογικότητες και κινήσεις γειτονιών, παρ' όλο που και οι ίδιοι αντιμετωπίζουν την ίδια επίθεση με "εμάς". Το ενδεχόμενο ένταξης μεταναστών σε κινηματικές διαδικασίες προκαλεί αμηχανία και δέος ακόμη και σε αγωνιστές της αριστεράς ή της αναρχοαυτονομίας. Εδώ έχουν υπάρξει φαινόμενα ανοχής σε απόψεις που επιρρίπτουν ευθύνες στους μετανάστες και για τα ...χαράτσια! 
Αυτό που υπάρχει λοιπόν στη καλύτερη περίπτωση και εδώ είναι η λογική της ανάθεσης. Της υπεράσπισης των δικαιωμάτων, της ζωής, των μεταναστών από τους έλληνες δημοκράτες, αντιρατσιστές, αριστερούς, κομμουνιστές, αναρχικούς κ.λπ., κ.λπ.. Οι ίδιοι ελάχιστο μερίδιο έχουν σε αυτό το πεδίο. Ελάχιστα συμμετέχουν, ελάχιστα διεκδικούν τα ιδιαίτερα προβλήματά τους και ελάχιστα ως και καθόλου συμμετέχουν στο κίνημα με τα ταξικά τους αδέρφια τους ντόπιους εργαζόμενους. Εδώ θα πει κανείς βέβαια ότι και οι ντόπιοι διαχωρίζονται με βάση τη σχέση εργασίας τους και δεν μπορούν να συμμετέχουν σε ενιαία σωματεία πόσο μάλλον οι "ξένοι" που μπορεί και να μην έχουν "χαρτιά".  
Η απεργία πείνας των μεταναστών της Υπατίας δυστυχώς δεν αποτέλεσε μια καλή αφορμή για να πάρει άλλου είδους χαρακτηριστικά ο αγώνας για το μεταναστευτικό.
Να ξεφύγουμε από τις διακηρύξεις, να προχωρήσουμε σε πράξεις και σε κινήσεις τέτοιες που θα τους δίνουν τη δυνατότητα να πιστέψουν και αυτοί στη δύναμη της οργάνωσης και του αγώνα, να τους κάνουμε να νοιώσουν πραγματικά δικοί μας και όχι σαν κάτι ξεχωριστό για τα δικαιώματα του οποίου παλεύουμε κάποιοι από "εμάς"!
Παύση εδώ για την ώρα, μιας και το κείμενο αυτό είχε το σκοπό της εισαγωγής σε ένα άλλο, Κούρδων και Τούρκων μεταναστών, τελικά θα μείνει αυτόνομο και το άλλο στην επόμενη ανάρτηση.