Έπειτα η κυβέρνηση δεν έχει σταματήσει ούτε στο ελάχιστο την εφαρμογή της πολιτικής της. Μειώσεις μισθών, απολύσεις, εκ περιτροπής εργασία και όλα τα άλλα είναι στην ημερήσια διάταξη για ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
Η κατάσταση για τους εργαζόμενους έχει ξεφύγει τόσο που αναγκάζει ακόμη και ούλτρα συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες (π.χ. ναυπηγεία Σκαραμαγκά) να προχωρούν σε απεργιακές κινητοποιήσεις.
Εκεί λοιπόν που θα περίμενε κανείς από την Αριστερά στο σύνολό της, με τις διαφωνίες, τους διαχωρισμούς ακόμη και τις αντιπαλότητες, να επιδιώκει να δημιουργήσει μια πραγματική κατάσταση ''αστάθειας και ανασφάλειας" στο σύστημα και την κυβέρνησή του, να εκμεταλλευτεί την Πρωτομαγιά για να γίνει στο κέντρο της Αθήνας, εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις και εξελίσσονται οι πολιτικές διεργασίες, μια τεράστια διαδήλωση - μήνυμα ότι οι αγώνες όχι μόνο δεν αναστέλλονται λόγω εκλογών αλλά συνεχίζονται πριν και μετά με ένταση και μαζικότητα, τι βλέπουμε;
Το πρώτο δείγμα είναι μάλλον απογοητευτικό.
Ο αγώνας των χαλυβουργών γίνεται το άλλοθι, όσο και αν εξοργίζει κάποιους αυτό που γράφω, για να μην γίνει διαδήλωση, για πρώτη φορά αν θυμάμαι καλά, στο κέντρο της Αθήνας. Καλεί το ΠΑΜΕ τους εργαζόμενους να συγκεντρωθούν στη Χαλυβουργία "εκεί που έξι μήνες τώρα οι απεργοί χαλυβουργοί δίνουν έναν σκληρό και ηρωικό αγώνα". Πράγματι έτσι είναι, οι χαλυβουργοί δίνουν έναν ηρωικό αγώνα, όπως τον δίνουν και οι εργαζόμενοι στην 3Ε Εκτυπωτική, στον Μυλωνά, στον Alter, στο Σκαραμαγκά, σε νοσοκομεία και σε πολλές άλλες περιπτώσεις εργοστασίων και άλλων εργασιακών χώρων. Πράγματι η παρουσία μας στις πύλες των εργοστασίων είναι αναγκαία και υποχρεωτική για κάθε έναν που δηλώνει αγωνιστής, αριστερός, κομμουνιστής.
Αναγκαίο όμως είναι όλοι αυτοί οι μεμονωμένοι αγώνες (ή μήπως απομονωμένοι;) να συντονιστούν, να βγουν από τους χώρους τους, να διαδηλώνουν αν όχι καθημερινά όσο πιο συχνά γίνεται στους δρόμους της Αθήνας. Αυτό όμως δεν πρέπει να γίνει κατά το ΠΑΜΕ ούτε την Πρωτομαγιά;
Θα χρησιμοποιήσω τα λόγια ενός φίλου Χαλυβουργού που όταν σε μια απεργιακή συγκέντρωση τον ρώτησα γιατί δεν είναι με το σωματείο του στην Ομόνοια μου απάντησε ότι βαρέθηκε να διαδηλώνει στην Πειραιώς τη στιγμή που το κέντρο των αποφάσεων είναι στο Σύνταγμα, στη Βουλή.
Το που γίνονται οι διαδηλώσεις δεν έχει να κάνει με κανένα ...φετίχ! Οι λόγοι είναι πολιτικοί. Αλλιώς θα μπορούσαν να γίνονται και στην ...Πάρνηθα, όπως ακούστηκε πολλές φορές από τα συστημικά παπαγαλάκια, στόχος είναι να καταγγελθεί η πολιτική του κεφαλαίου και της κυβέρνησης, να εκφράσει ο εργαζόμενος λαός την αγωνιστική του αντίθεση σε αυτή.
Ποιους βολεύει τελικά το ενδεχόμενο να μη γίνουν μαζικές διαδηλώσεις πέντε μέρες πριν τις εκλογές στο κέντρο της Αθήνας; Και μάλιστα σε μια περίοδο που στο στόχαστρο όλων είναι η απαγόρευση των διαδηλώσεων, που η επίθεση απέναντι στο κίνημα και την αριστερά αποχτά άλλου είδους χαρακτηριστικά που εκφράζονται από την απειλή "τέρμα η ασυλία";
'Αραγε η αναμέτρηση στο δρόμο με το σύστημα είναι λιγότερο κρίσιμη από την επικείμενη εκλογική αναμέτρηση;
Θα τους κάνουμε τη χάρη να μη διαδηλώσουμε στο κέντρο την Πρωτομαγιά του 2012, χρονιά που κυβέρνηση κεφάλαιο και ιμπεριαλιστές περνούν στη μεγαλύτερη επίθεση;
Ή μήπως τελικά η συνέχιση των αγώνων παραπέμπεται για μετά τις εκλογές, αν και εφόσον ενισχυθεί η ..."δύναμη του λαού";
Ως πότε θα επικρατεί η λογική της υπευθυνότητας;
Δ.Ν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου