Ο λαός μας έκανε όχι μόνο ένα βήμα αλλά πολλά περισσότερα κυρίως μέσα στους σκληρούς αγώνες των δυο τελευταίων χρόνων, στους δρόμους , στους εργασιακούς χώρους, στις πλατείες και στις γειτονιές. Η μαζική εκλογική καταδίκη, εξαντλήθηκε όμως σε επιλογές είτε τυφλές είτε στα όρια ενός αδιέξοδου κυβερνητισμού και πολιτικών που προτείνουν διορθώσεις εντός της μεγάλης παγίδας που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ. Γι αυτό δεν ευθύνονται οι εργαζόμενοι και οι νέοι αλλά οι ανεπάρκειες, τα λάθη και οι ελλείψεις των δυνάμεων εκείνων που θέλουν να αγωνιστούν για το χτίσιμο ενός αληθινού ανατρεπτικού λαϊκού κινήματος.
Οι ηττημένοι των εκλογών που συνεχίζουν να ελέγχουν την εξουσία επανέρχονται για να πάρουν την ρεβάνς στις εκλογές της 17 του Ιούνη. Κραδαίνουν απειλητικά ωμούς εκβιασμούς που από κοινού εκτοξεύουν τα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα σε συνεργασία με τους ντόπιους υποτακτικούς τους. Λυτοί και δεμένοι έχουν στρατευτεί για να αναγκάσουν τον ελληνικό λαό να σκύψει το κεφάλι, να υποκύψει στον φόβο και να οδηγηθεί να ψηφίσει τα κόμματα των Μνημονίων, της υποταγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ. Στις επόμενες ημέρες οι απειλές θα πολλαπλασιαστούν, οι εκβιασμοί θα μεγαλώσουν και η μόνη απάντηση είναι η κλιμάκωση των αγώνων, η επιστροφή των εργαζόμενων και της νεολαίας στους δρόμους και τις απεργίες.
Ο λαός μας βρίσκεται ανάμεσα σε σκληρά διλήμματα, πιέσεις και εκβιασμούς. Από την μια οι ανοικτοί εχθροί του, που ετοιμάζουν να τον φορέσουν νέες αλυσίδες, να εφαρμόσουν νέα σκληρά μέτρα, να σπείρουν και άλλο πόνο και απόγνωση. Αν του αρπάξουν την ψήφο, με απειλές και φόβο, την επόμενη μέρα θα τον τσακίσουν στην κυριολεξία και θα λένε μάλιστα με θράσος πως το κάνουν με την έγκριση του.
Από την άλλη του προτείνεται ο δρόμος των αυταπατών, των δήθεν γρήγορων και εύκολων λύσεων , το απατηλό σχέδιο μιας φιλολαϊκής κυβέρνησης εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ. Τον συστήνουν να ακολουθήσει τους δήθεν κανονικούς αριστερούς, τον ορθό κοινοβουλευτικό δρόμο, να παροπλιστεί, να περιμένει, να ελπίζει σε κυβερνητικούς χειρισμούς, σε διαπραγματεύσεις και κυβερνητικές αναθέσεις. Να αποδεχθεί τις αυταπάτες πως η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτός ο λάκκος των λεόντων, μπορεί να γίνει λέσχη ισότιμων μελών. Το ευρώ από όργανο λεηλασίας και κατοχής σε νόμισμα ανάπτυξης και δικαιοσύνης. Το ευρωκοινοβούλιο από σφηκοφωλιά, όπως ξανά-απόδειξε ο πρόεδρος του που ήρθε για να εκβιάσει ανοικτά τον ελληνικό λαό σε πεδίο παρέμβασης και διόρθωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Δεν μπορεί να υπάρξει νίκη δίχως αναμέτρηση. Ανακούφιση δίχως ανατροπή των βάρβαρων πολιτικών και μέτρων. Αριστερή κυβέρνηση δίχως οργανωμένο και συνειδητό λαϊκό και εργατικό κίνημα. Ελπίδα δίχως ισχυρή, μη κανονική, δηλαδή επαναστατική αριστερά.
Ανάμεσα στον φόβο και στις αυταπάτες υπάρχει άλλος δρόμος! Ο δρόμος του ρεαλισμού που δημιουργεί η δύναμη του οργανωμένου λαού και των μαζικών παρατεταμένων αγώνων! Ο δρόμος της συνειδητής πάλης για το χτίσιμο μιας αριστεράς της ανατροπής. Αυτόν τον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι, οι φτωχοί συνταξιούχοι, όλα τα λαϊκά στρώματα. Να οργανωθούν στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς, στα σχολειά και τα πανεπιστήμια, στις γειτονιές και τα χωριά. Να τσακίσουν τον φόβο και τους εκβιαστές, τους εκπροσώπους της ολιγαρχίας του πλούτου και των ξένων αφεντικών. Να προσπεράσουν αυταπάτες και προτάσεις για εύκολες και ανέξοδες λύσεις. Να βαδίσουν με ψηλά το κεφάλι αυτές τις δύσκολες ημέρες. Στις εκλογές αλλά κυρίως μετά από αυτές!
Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης
22 Μάη 2012
3 σχόλια:
Βασικά χαρακτηριστικά των εκλογών της 6ης ήταν η άνοδος της αριστεράς από το 13 στο 27,η πτώση του κέντρου από το 46 στο 23 και η άνοδος της δεξιάς από το 40 στο 46,με ενίσχυση της ακροδεξιάς(ναζιστικής και νεοφιλελεύθερης)
Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είχε να κάνει με το ότι συναντήθηκε με τον πιο άμεσο τρόπο με την κοινωνική αγωνία και κίνηση για άμεσες λύσεις.Το ΚΚΕ πλήρωσε τον αυτοκαταστροφικό του σεχταρισμό και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι δεν έπεισε ότι είναι σαν πολιτικό υποκείμενο σε θέση να επεξεργαστεί σε βάθος τον άλλο δρόμο σαν άμεση πρόταση μετασχηματισμού την κοινωνίας.
Επιδεικο για την αριστερά στις προσεχείς εκλογές δεν μπορεί παρά να είναι η ριζοσπαστικοποίηση αυτής της ρωγμής και όχι το μικρόψυχο "ο λαός να διορθώσει την ψήφο του".Η νίκη της αριστεράς στις 17 δεν είναι άνευ σημασίας για τον λαό.Ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η εκλογική συνεργασία όλης της αριστεράς πάνω στον εξής καμβά:μονομερής ακύρωση μνημονίων κλπ. Παύση πληρωμών.ΕΛΕ.Διαγραφή χρέους.Σύγκρουση με ΟΝΕ-ΕΚΤ-ΕΕ.Προετοιμασία για αποδέσμευση(για μένα αυτονόητη,όχι όμως για ΣΥΡΙΖΑ)Κοινωνικός έλεγχος και ιδιοκτησία,αναδιανομή πλούτου. Προτεραιότητα εργατικού κινήματος και λαϊκής αυτοοργάνωσης και όχι κοινοβουλευτισμού και κυβερνητισμού.Απόλυτη προεκλογική και μετεκλογική αυτοτέλεια.
Αν όλο αυτό δεν προχωράει ,ζητούμενο για την ανατρεπτική αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι το να βγει από τα όρια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ο άλλος δρόμος.Μια πλατιά αντιΕΕ αριστερή συνεργασία με πυρήνα την ανατροπή της χρεοκρατίας ευρωκρατίας,στην κατεύθυνση ενός άλλου μοντέλου παραγωγής κατανάλωσης και εξουσίας είναι αυτό που μπορεί να φέρει σε καλύτερη θέση τον λαό και την αριστερά για τις μεγάλες μάχες που θα δώσουν από τις 18.
Να μου επιτρέψετε και ένα σχόλιο,που αν δεν το κάνω θα σκάσω.Το κείμενο της ΚΟ Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ μ-λ,δεν είναι στο ακριβώς στο πνεύμα των απαντήσεων που παίρνω όσο καιρό συμμετέχω στο Blog.Oι 3 (σε σχετικά μικρό κείμενο) αναφορές στο ευρώ,και το ότι μπαίνει ξεκάθαρα στην κουβέντα για προϋποθέσεις αριστερής κυβέρνησης στο καπιταλισμό,ενώ συνήθως αυτά τα λέτε ρεφορμισμό κτλ,παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον.
Σε κάθε περίπτωση οι καιροί είναι τόσο πλούσιοι που η κουβέντα πρέπει να μένει ανοιχτή.Χωρίς προκαταλήψεις και ενδοααριστερούς εμφύλιους,χωρίς στείρα αυτοδικαίωση και χαιρετισμό μετατοπίσεων και χωρίς φόβο να πεις ότι η αφήγηση κάποιου άλλου χώρου τελικά μπορεί και να μην είναι για πέταμα.Άλλωστε είχα γράψει και άλλη φορά,ότι σαν μ-λ έχετε πολλά να δώσετε σε θέματα αντιιμπεριαλισμού,τοποθέτησης στα λεγόμενα εθνικά κλπ,δεν λέω ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πχ είναι τέλεια.Με την ίδια έννοια θα είναι καλό όλη η αριστερά να πει ότι το ευρώ δεν είναι ένα ουδέτερο εργαλείο αλλά συμπύκνωση μιας κοινωνικής σχέσης που πατάει πάνω στην όξυνση του κέντρου- περιφέρεια της ευρωζώνης και τη ταξικής εκμετάλλευσης.
Σε κάθε περίπτωση συνεχίζουμε αταλάντευτα στο ίδιο μετερίζι για ένα ταξικό εργατικό κίνημα,μια ανατρεπτική αριστερά και την σύγχρονη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική!!
Αν δεν θέσουμε το αίτημα για ΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ ΤΩΡΑ ως βασικό αίτημα σήμερα δεν κάνουμε τίποτα. Συγγνώμη κιόλας αλλά έχω κουραστεί να ακούω για αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία, έξοδο ή αποδέσμευση με αντικαπιταλιστική κυβέρνηση ή σοσιαλισμό και εργατικές εξουσίες (όπως τα εννοεί κανείς). Δηλαδή αν δεν έχουμε τις πάνω προϋποθέσεις δεν θα θέσουμε ποτέ ζήτημα αποχώρησης από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και πρέπει να περιμένουμε πότε το ΚΚΕ θα εφαρμόσει λαϊκή εξουσία ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντικαπιταλιστική κυβέρνηση ( που και στις δύο περιπτώσεις βάρβαρο καπιταλισμό έχουμε στην ουσία γιατί δεν μπαίνει ως προϋπόθεση η βίαιη ένοπλη προλεταριακή επανάσταση, η συντριβή και το τσάκισμα του αστικού κράτους με στόχο τη δικτατορία του προλεταριάτου το σοσιαλισμό) και πάει λέγοντας; Θα τα παραμπέπουμε όλα σε άλλες χρονικές περιόδους; ΚΟΥΡΑΦΕΞΑΛΑ.
ΕΞΩ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΕΕ-ΔΝΤ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ
Βαγγέλη:
Κατ' αρχήν το κείμενο αυτό στέκεται ουσιαστικά απέναντι στον κυβερνητισμό και τον κοινοβουλευτισμό καθώς και στις αυταπάτες που εκπορεύονται κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για τις οποίες αρκετές ευθύνες έχει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στα σημεία που αναφέρεται στην Ε.Ε. και στο ευρώ, αυτό κάνει.
Όσο για το θέμα των κυβερνήσεων δεν υπάρχει καμιά μετατόπιση. Αν θυμάμαι καλά και στους προηγούμενους διαλόγους είχε υποθεί ότι στα πλαίσια της ταξικής πάλης μπορεί να προκύψουν και κυβερνητικές λύσεις. Έχουν υπάρξει και τέτοια φαινόμενα στην ιστορία. Από 'κει και πέρα εναπόκειται στο κίνημα και στο πόσο ισχυρό είναι για την αναπόφευκτη σύγκρουση και το προχώρημα της επανάστασης. Αυτό που λέμε τώρα είναι ότι τέτοιες προϋποθέσεις δεν υπάρχουν για τον ...απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει κίνημα τέτοιο που να μπορεί να επιβάλει λύσεις τέτοιου είδους, "Αριστερή κυβέρνηση δίχως οργανωμένο και συνειδητό λαϊκό και εργατικό κίνημα".
Και πέρα από αυτό είναι άλλο ζήτημα να θεωρείς πιθανό κάτι τέτοιο και να θέτεις κάποια ζητήματα, έστω ως πρόγραμμα, για το πως θα κινηθεί μια τέτοια κυβέρνηση και άλλο ζήτημα να το θεωρείς και να το "προγραμματίζεις" σαν βασική και μοναδική προϋπόθεση για το προχώρημα της επανάστασης.
Όσο για τις προτάσεις που επαναλαμβάνεις έχω πει και εγώ αλλά και άλλοι σύντροφοί μου την άποψή μας. Δεν έχω να προσθέσω κάτι καινούργιο.
Τέλος συμφωνώ απόλυτα μαζί σου στο "συνεχίζουμε στο ίδιο μετερίζι" με τις διαφωνίες μας και τις συμφωνίες μας. Νά' σαι καλά!
Προς τον ανώνυμο:
Είναι πράγματι άμεση ανάγκη να ξαναμπεί στο κίνημα η πάλη κατά της εξάρτησης και της εξόδου από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και το διώξιμο των βάσεων. Η πάλη κατά της εξάρτησης έχει να κάνει με τον προσανατολισμό του κινήματος, με την απόκρουση των αυταπατών για κυβερνητικές λύσεις μέσα στο σύστημα και είναι άρρηκτα δεμένη με την πάλη για ανατροπή αυτού του συστήματος λόγω της εξαρτημένης φύσης της ντόπιας αστικής τάξης.
Να ΄σαι καλά και εσύ!
Δημοσίευση σχολίου