Όχι στο φασισμό και την ανθρωποφαγία Ναι στο μαζικό αγώνα για τη ζωή και το μέλλον μας

Η κρίση δεν είναι ούτε σεισμός, ούτε κατακλυσμός, ούτε καμιά άλλη φυσική καταστροφή. Είναι η συνηθισμένη αρρώστια του συστήματος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αρρώστια που στην εποχή του ιμπεριαλισμού δε γιατρεύεται έτσι απλά και εύκολα με τον καιρό.
Η κρίση του συστήματος που ζούμε στις μέρες μας και που καθώς φαίνεται είναι βαθειά και αγιάτρευτη, φέρνει ήδη στη χώρα μας και όχι μόνο φτώχεια, εξαθλίωση, αυτοκτονίες, μα και ανθρωποφαγίες. Γιατί πως αλλιώς να περιγράψει κανείς τις φασιστικές αντιλήψεις που ξετρυπώνουν από το βαθύ σκοτεινό και μαύρο παρελθόν;  Που στοχοποιούν τους κατατρεγμένους μετανάστες άλλων χωρών προκειμένου να δώσουν άλλοθι στο απάνθρωπο σύστημα που καταστρέφει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων στη χώρα μας και σε μια σειρά άλλες χώρες; 
Η κτηνώδης επίθεση σε βάρος των άστεγων Αιγυπτίων στην περιοχή της Νέας Χώρας από φασίστες – ψευτοπατριώτες, κάνει κάθε έναν  με στοιχειώδεις δημοκρατικές ευαισθησίες και ανθρωπιά, να ανατριχιάζει.
Στην πόλη μας από τη βάση της Σούδας, τα τερατόπλοια και τα βομβαρδιστικά των ιμπεριαλιστών εφορμούν καταστρέφοντας χώρες και λαούς και εμπλέκοντας  τη χώρα μας σε επικίνδυνα μονοπάτια σε δύσκολους καιρούς… Κι όμως οι παλικαράδες των φασιστικών συμμοριών κάθε άλλο παρά ενοχλούνται από αυτόν τον καρκίνο της πόλης μας. Κάθε άλλο παρά ενοχλούνται από την Τρόικα, την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. που ρημάζουν τον εργαζόμενο λαό, καταστρέφουν και λεηλατούν τη χώρα μας όπως άλλωστε κάνουν και σε μια σειρά χώρες, συχνά και με βόμβες.
Για τους οπαδούς της ανθρωποφαγίας ο εχθρός είναι οι δυστυχισμένοι και ανυπεράσπιστοι μετανάστες, ενώ με την κάλυψη και των φιλικών τους ΜΑΤ συχνά ξεσπάνε και κατά νεολαίων και εργαζόμενων διαδηλωτών.
Όχι δεν έχουμε δικαίωμα σαν νέοι άνθρωποι ούτε να σιωπήσουμε, ούτε να φοβηθούμε…
Είναι ανάγκη για την υπεράσπιση της ζωής μας και για τη διεκδίκηση ενός μέλλοντος ανθρωπιάς και όχι φτώχειας και βαρβαρότητας να προβληματιστούμε.
Να σπάσουμε την αδράνεια, το φόβο, αλλά και τον εφησυχασμό.
Να αρνηθούμε τον αδιέξοδο ατομικισμό που αφήνει άλλους να αλωνίζουν τη ζωή μας και να μαυρίζουν το μέλλον μας.
Να αντισταθούμε στη βαρβαρότητα του συστήματος που απλώνει τη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση στον κόσμο της δουλειάς και στη νεολαία, που μας κόβει συνεχώς το δρόμο για σπουδές – δουλειά – ελευθερίες.
Να μπούμε από τη νέα χρονιά χωρίς καθυστερήσεις στο δρόμο του μαζικού αγώνα μαζί με τους εργαζόμενους για την υπεράσπιση της ζωής και του μέλλοντός μας!!!

ΧΑΝΙΑ 30 ΙΟΥΝΗ 2012