Στο εισαγωγικό κείμενο του ένθετου (επιμέλεια προφανώς του Ιστορικού Τμήματος του ΚΕ) διαβάζουμε : «…Η Μικρασιατική Καταστροφή είναι το αποτέλεσμα της συμμετοχής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, προκειμένου να προωθήσει μέσω αυτής της συμμετοχής στην πράξη τη θεωρία της «Μεγάλης Ιδέας», δηλαδή της προσάρτησης εδαφών στην Ελλάδα και έτσι να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών, τα οποία διαπλέκονταν μ' αυτά των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας. Και την πραγματοποίηση των οποίων επεδίωκαν, μέσω των αγγλικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή…Ποια είναι η θέση της Ελλάδας, εκείνη την περίοδο, στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα και, δεύτερον, ποιες διεθνείς συνθήκες επικρατούσαν και ποια σχέδια υπήρχαν για την περιοχή της Εγγύς Ανατολής; Η αστική τάξη της Ελλάδας ήθελε την περίοδο εκείνη να διευρύνει την εσωτερική αγορά με νέα εδάφη. Και προσέβλεπε σε τέτοια εδάφη, όπου κατοικούσε και δρούσε ελληνικός πληθυσμός. Τέτοια ήταν τα παράλια της Μικράς Ασίας και η τότε Ανατολική Θράκη. Αλλά αυτή η επιδίωξη χωρίς τους τότε ιμπεριαλιστές συμμάχους της, νικητές στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν μπορούσε να ευοδωθεί. Ηδη, η αστική τάξη της Ελλάδας ήταν αντιδραστική. Προσδοκούσε, λοιπόν, προσάρτηση εδαφών. Και αυτό συνδυαζόταν με τις επιδιώξεις ιμπεριαλιστικού μοιράσματος ολόκληρης της περιοχής από τα Βαλκάνια έως την Εγγύς Ανατολή, σε περίοδο αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που επιπλέον ήταν σύμμαχος των ηττημένων στον πόλεμο ιμπεριαλιστικών δυνάμεων…Η κυβέρνηση Βενιζέλου - ως εκφραστής των συμφερόντων της άρχουσας τάξης στη χώρα - βλέπει το ιδανικό περιβάλλον για να υλοποιήσει την επιδίωξη προσάρτησης νέων εδαφών και αύξησης των ορίων της δικής της αγοράς. «Μεγάλη Ιδέα» την ονόμασαν. Στο πλαίσιο του μοιράσματος μεταξύ των νικητριών ιμπεριαλιστικών κρατών και με την αξιοποίηση της συμμετοχής της στον πόλεμο στο πλευρό τους, η άρχουσα τάξη της Ελλάδας πίστευε ότι θα της εξασφάλιζαν εδάφη με το πρόσχημα της ύπαρξης σ' αυτά ελληνικών πληθυσμών….Εκείνη την περίοδο, η κυβέρνηση δένει τη χώρα όλο και πιο στενά με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, στέλνοντας στη Σοβιετική Ρωσία εκστρατευτικό σώμα. Ο Βενιζέλος πηγαίνει ο ίδιος στο Παρίσι για να διεκδικήσει και διπλωματικά την υλοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας». Οι ιμπεριαλιστές υπέβαλαν στην κυβέρνηση του Βενιζέλου το αίτημα αποστολής ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Σμύρνη και η κυβέρνηση Βενιζέλου ανταποκρίθηκε…».
Από τα παραπάνω βγαίνει ξεκάθαρο το συμπέρασμα ότι η ελληνική άρχουσα τάξη δεν σύρθηκε εξαρτημένη στην Μικρασιατική εκστρατεία αλλά οικειοθελώς προκειμένου να διεκδικήσει το δικό της μερίδιο (με ανισότιμους όρους φυσικά) στο παιχνίδι της μοιρασιάς που ανοιγόταν. Μία τέτοια εκτίμηση της τότε κατάστασης και των αιτιών της, συμπίπτει με τις τωρινές εκτιμήσεις του ΚΚΕ (ιδιαίτερα πιο καθαρά από το 18ο Συνέδριο) για τα ζητήματα της (μη) εξάρτησης της χώρας μας και της τροτσκιστικής προέλευσης θέσης της «αλληλεξάρτησης». Κάτι τέτοιο όμως δεν αποδεικνύεται και κυρίως έρχεται σε αντίθεση με τις τότε θέσεις του ΣΕΚΕ (αλλά και του ΚΚΕ αργότερα όπως και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που ήταν οργανικό μέλος της) αλλά και τις σχετικά πρόσφατες. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:
Τι έλεγε το ΚΚΕ τότε;
«…Η χώρα μας εξήλθεν από τον πόλεμον εθνικώς υποδουλωμένη και οικονομικώς κατεστραμμένη. Εθνικώς υποδουλωμένη εις τας μεγάλας αστικάς δυνάμεις της Δύσεως αι οποίαι την εμεγάλωσαν διά να τη χρησιμοποιούν στρατιωτικώς όπου τα συμφέροντά των κινδυνεύουν. Οικονομικώς βεβαρημένη με δυσβάστακτα χρέη, τα οποία ο εργαζόμενος ελληνικός λαός θα κληθεί να πληρώση…Απέναντι της καταστάσεως ταύτης η οποία εξωτερικώς μεν οδηγεί την χώραν προς νέους αγνώστους πολέμους και νέας συμφοράς, εσωτερικώς δε οδηγεί αυτήν εις την πλέον αδυσώπητον χρεωκοπίαν και αθλιότητα, που επαυξάνει το αδιέξοδον και την απόγνωσιν των ταλαιπωρημένων μαζών, το Σοσιαλιστικόν εργατικόν κόμμα υψώνει την φωνήν του και καταγγέλλει ως συνένοχα και υπεύθυνα όλα εν γένει τα αστικά κόμματα, όσα προ και κατά τη διάρκειαν του πολέμου εκυβέρνησαν την χώραν κ' εβοήθησαν εις την πολιτικήν του πολέμου, της πιέσεως και της υποδουλώσεως του λαού. Το Σοσιαλιστικόν εργατικόν κόμμα, το οποίον από της αρχής του ευρωπαϊκού πολέμου μέχρι σήμερον και επί των πρώτων κυβερνήσεων και επί της σημερινής, δεν έπαυσε να διαμαρτύρεται διά την τυχοδιωκτικήν και ξενικήν πολιτικήν όλων των αστικών κομμάτων και να διαφωτίζη τας εργαζομένας τάξεις, εφ' όσον ηδύνατο να διαφεύγη τα άτιμα και αισχρά μέσα με τα οποία οι εκάστοτε κυβερνώντες δικτάτορες εζήτησαν να πνίξουν την φωνήν του προλεταριάτου εκβιάζοντες τούτο διά την υποστήριξιν της ιμπεριαλιστικής των πολιτικής, αντιτάσσει μετά περισσότερου θάρρους σήμερον το απελευθερωτικόν πρόγραμμά του και προσκαλεί να συσπειρωθούν πέριξ αυτού όλα τα θύματα της δυστυχίας και της απάτης, όλους εκείνους, οι οποίοι παρεσύρθησαν καλή τη πίστει πιστεύσαντες εις την ηθικήν μιας ενόχου πολιτικής, να συνδράμουν τον αρχόμενον αγώνα εναντίον της κυριαρχίας των εκμεταλλευτών, εναντίον των νέων πιέσεων και αυθαιρεσιών αυτών, εναντίον κάθε άλλου πολέμου…» (Ανακοίνωση Κ.Ε ΣΕΚΕ 10/9/1920).
Όλα τα επόμενα χρόνια το ΚΚΕ μέσα από τα ντοκουμέντα του (αλλά και μέσω σχετικής ημερίδας που πραγματοποίησε- Η Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή εκδ. Σ.Ε 1983) είχε ως βάση εκτίμησης του την ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας μας και τις καταστροφικές συνέπειες που είχε διαχρονικά για τη χώρα μας. Και μέσα από αυτό αναδείκνυε σε κάθε περίπτωση την ανάγκη αντιιμπεριαλιστικού αγώνα (για εθνική ανεξαρτησία και απαλλαγή από κάθε είδους ιμπεριαλιστικά δεσμά) στενά πάντα δεμένου με τον αγώνα για ριζικές αλλαγές στον τόπο, για την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής κοινωνίας
Ας δούμε όμως δύο σχετικά πρόσφατες εκτιμήσεις που κινούνται στην ίδια κατεύθυνση : 1. Στο «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α’ Τόμος 1918-1949» (Έκδοση του Ιστορικού Τμήματος της Κ.Ε 1995) αναφέρει χαρακτηριστικά «…Η κυρίαρχη όμως αστοτσιφλικάδικη τάξη της χώρας μας θεώρησε μεγάλη ευκαιρία για την πραγματοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας», αρχίζοντας με την απελευθέρωση των αλύτρωτων ελληνικών πληθυσμών και φτάνοντας στο ουτοπικό όνειρο της ανασύστασης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στη δημιουργία της Μεγάλης Ελλάδας των πέντε θαλασσών»! Στην πραγματικότητα άρχιζε μια τυχοδιωκτική εκστρατεία για την προώθηση των κατακτητικών επιδιώξεων του αγγλογαλλικού ιμπεριαλισμού… Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις είναι αυτές που έσπρωξαν τις ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις και σε πολεμικές επιχειρήσεις έξω από την περιοχή της Σμύρνης για να πνίξουν το αντιιμπεριαλιστικό-απελευθερωτικό κίνημα του τουρκικού λαού…» (σελ. 13)
2. Τι γραφόταν ακόμη πιο πρόσφατα: Σε άρθρο στην ΚΟΜΕΠ με τίτλο: «Μικρασιατική καταστροφή 80 χρόνια από την Συνθήκη των Σεβρών» (3/ 2000) ο Χρήστος Τσιντζιλώνης (μέλος του Ιστορικού Τμήματος της Κ.Ε του ΚΚΕ) σημειώνει: «…Η μικρασιατική εκστρατεία, παρά τις προσπάθειες της άρχουσας τάξης να παρουσιαστεί σαν προσπάθεια πραγματοποίησης των ονείρων του ελληνικού μεγαλοϊδεατισμού, που άρχιζαν από την απελευθέρωση των αλύτρωτων αδελφών και έφταναν μέχρι το φρούδο όνειρο της ανασύστασης της βυζαντινής αυτοκρατορίας και στη δημιουργία της «Μεγάλης Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών», στην πραγματικότητα ήταν μια υπερπόντια κατακτητική πολεμική επιχείρηση, πριν απ’ όλα του αγγλικού, αλλά και του γαλλικού και του ιταλικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή και τα πετρέλαιά της. Μια επιχείρηση, που στόχο της είχε την κατάληψη από τους ιμπεριαλιστές στρατηγικών θέσεων ενάντια στη νεαρή τότε σοβιετική Ρωσία και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της περιοχής… Πέρα όμως από τις τεράστιες ευθύνες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τη μικρασιατική καταστροφή, για το ξερίζωμα του μικρασιατικού ελληνισμού από τις πανάρχαιες εστίες του, την κύρια, την πρωταρχική ευθύνη φέρνουν οι δυνάμεις της ελληνικής ολιγαρχίας, που εκπροσωπούνταν τότε από τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα, το κόμμα των Φιλελευθέρων και το Λαϊκό. Το πρώτο γιατί άρχισε τον τυχοδιωκτικό πόλεμο και το δεύτερο γιατί τον συνέχισε. Οι δυνάμεις αυτές, καθοδηγούμενες βασικά από στενά ταξικά κίνητρα και αγνοώντας το εθνικό συμφέρον, πλειοδοτούσαν σε υποτέλεια και δουλική υπακοή στα κελεύσματα των ιμπεριαλιστών.Οι κύριες αιτίες της αντεθνικής και εγκληματικής στάσης και των δύο κομμάτων της ελληνικής ολιγαρχίας στα πολεμικά γεγονότα του 1919-1922 ήταν η οικονομική και πολιτική εξάρτηση της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η στενή σύνδεση των οικονομικών συμφερόντων της ντόπιας ολιγαρχίας με τα συμφέροντα των ξένων ιμπεριαλιστών και η πολιτική υποτέλειας που για τους παραπάνω λόγους ήταν υποχρεωμένη να ακολουθεί. Κι αυτό αποτελεί ένα μεγάλο δίδαγμα που λέει πως η πολιτική και οικονομική εξάρτηση στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και η υποτέλεια της άρχουσας τάξης σ’ αυτές όχι μονάχα δεν εξυπηρέτησε ποτέ και δεν εξυπηρετεί και σήμερα τα συμφέροντα της χώρας μας, αλλά αντίθετα θέτει σε σοβαρούς κινδύνους τα εθνικά συμφέροντα, την εθνική ανεξαρτησία και τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού…».
Ας δούμε και μια εκτίμηση από άλλο πολιτικό χώρο. Τον Ιούνη του 1997 το ΝΑΡ στο σχέδιο θέσεων του Γραφείου της Συντονιστικής Επιτροπής σε σχέση με τη θέση της Ελλάδας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα σχετικά με την Μικρασιατική εκστρατεία σημειώνει: «…ήδη από εκείνη την εποχή ο ελληνικός καπιταλισμός είχε «καταχτήσει» μια θέση στον καπιταλιστικό καταμερισμό ως κατώτερος και ασταθής κρίκος της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας σε στενή σύνδεση με το υπό αγγλική ηγεμονία ιμπεριαλιστικό μπλοκ…». Οι ομοιότητες με τις σημερινές θέσεις του ΚΚΕ είναι προφανείς…
Από τα παραπάνω (τα παραθέματα θα μπορούσαν να ήταν πολύ περισσότερα) γίνεται εμφανές ότι το ΚΚΕ σήμερα παρουσιάζει διαφορετικές εκτιμήσεις για τις αιτίες της Μικρασιατικής εκστρατείας από ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια σε μια προσπάθεια αυτές να έρθουν πιο κοντά στις εκτιμήσεις του 18ου Συνεδρίου για τη θέση της χώρας μας στο σύστημα του ιμπεριαλισμού που σημειώνει. «…Στο πλαίσιο της ανισόμετρης ανάπτυξης, ο ελληνικός καπιταλισμός διατηρεί την αναβαθμισμένη θέση του στα Βαλκάνια, που πραγματοποιήθηκε μετά την καπιταλιστικοποίηση τους, ενώ δε μεταβάλλεται η ενδιάμεση (εδώ έχει απαλειφθεί η θέση του προγράμματος του ΚΚΕ για εξαρτημένη) θέση του στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα…». Η θέση αυτή της «αλληλεξάρτησης» όπως λέγεται οδηγεί σε εκτιμήσεις που θεωρούν όχι απλά λαθεμένες αλλά «αντιεπιστημονικές» τις απόψεις περί εξάρτησης!!! Όπως για παράδειγμα «…Αυτά τα κρύβει η «Αυγή» γιατί τη συμφέρει να αναπαράγει αντιεπιστημονικές αναλύσεις περί «εξάρτησης» και να παρουσιάζει την ντόπια αστική τάξη σαν δουλοπρεπή. Αρα, καλεί το λαό να βοηθήσει τους αστούς στην Ελλάδα να σηκώσουν κεφάλι…» (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 23/8 που ενώ ασκεί σωστή κριτική στα όσα γράφει η ΑΥΓΗ από την άλλη λαθεμένα χαρακτηρίζει ως αντιεπιστημονική ανάλυση τα ζητήματα της εξάρτησης!) κάτι που στην πράξη οδηγεί στην υποτίμηση του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα. Και καλά μπορεί η ανάλυση αυτή σήμερα «να πάσχει» (και με βάση τα ίδια τα γεγονότα αλλά και τις Λενινιστικές παρακαταθήκες για τον Ιμπεριαλισμό) αλλά να χρησιμοποιείται κιόλας για να επανεκτιμήσει γεγονότα του παρελθόντος και να αναθεωρήσει παλιότερες απόψεις τεκμηριωμένες και στηριγμένες στην Μαρξιστικολενινιστική ανάλυση, σίγουρα πάει πολύ. Όπως έλεγε και ο Κ. Μαρξ (18η Μπρυμαιρ) «Ο Χέγκελ λέει κάπου ότι όλα τα γεγονότα και οι προσωπικότητες της ιστορίας επανεμφανίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ξέχασε να προσθέσει: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα»!
Ε.Γ. Κ, φιλόλογος
πηγή: ΑΒ
26 σχόλια:
Το πιο κάτω είναι από το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα του Μπελογιάννη (Εκδόσεις Άγρα, σ. 235):
"Ή εγκληματική, τυχοδιωκτική πολιτική των άστοτσιφλικάδων είχε βουλιάξει την Ελλάδα για καλά μέσα στο τέλμα τοΰ πολέμου και της ήταν πια αδύνατο να βγει από κει μέσα. Για τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ό πόλεμος εϊχε τελειώσει από το Νοέμβρη του Ί8, ενώ ό ελληνικός λαός καταδικάστηκε από τους ξένους ιμπεριαλιστές και τήν κυρίαρχη τάξη της χώρας μας να τον συνεχίσει ακόμα τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Μας έστειλαν στην Ουκρανία κι υστερα μας παράτησαν στα βουνά καϊ τις ερημιές της Μικρασίας, άφοΰ πρώτα μας χρησιμοποίησαν σαν Οργανο τους και μαριονέτα οι Εγγλέζοι ιμπεριαλιστές, για νά κρατήσουν τά πετρέλαια της Μοσούλης και νά κερδίσουν το παιχνίδι της Ε γ γ ύ ς Ανατολής σε βάρος τοϋ γαλλικού ιμπεριαλισμού.
Με τή συνέχιση τοΰ πολέμου πέρα άπο το 1918, οι "Ελληνες πλουτοκράτες βάλθηκαν νά ξαναθεμελιώσουν τή βυζαντινή αυτο κρατορία με κάθε τρόπο, έστω και πάνω στα κουφάρια των παιδιών τοΰ ελληνικού λαοΰ, ποΰ το άνθος του το παράσυραν στά βάθη της Μικρασίας καϊ το εξόντωσαν."
Το χαρακτηριστικό που ορθά έχει ο Μπελογιάννης ορθά ενώ το άρθρο όχι, είναι η αντίληψη της εξάρτησης της ελληνικής άρχουσας τάξης από τον ευρωπαϊκό τότε ιμπεριαλισμό ως μιας δυναμικής και όχι ως μονόπλευρης/στατικής σχέσης. Ναι, είχε κι η Ελληνική αστική τάξη συμφέροντα και πήγε να τα υπηρετήσει. Τι να κάνουμε τώρα, να πούμε ότι δεν είχε για να ικανοποιήσουν κάποιοι τις ιδεοληψίες τους με τον ίδιο τρόπο που κατηγορούν το ΚΚΕ ότι ικανοποιεί τις δικές του; J&P, AKTΩΡ, ARCHIRODON, εδώ και 30 χρόνια Ελληνικές εταιρείες δρουν στην ευρύτερη Μ. Ανατολή. Το κάνουν επειδή ο ιμπεριαλισμός τις αφήνει; ΝΑΙ. Κερδίζουν κι αυτές; Προφανώς, κι όχι λίγα. Υπάρχει αλληλεξάρτηση; Όχι, εξάρτηση το λένε εκτός κι αν θεωρεί κάποιος την εξάρτηση ως ταυτόσημη της αποικιοκρατίας ή της κατοχής.
Κατά την άποψή μου - και ανεξάρτητα με τα πιο πάνω - το ΚΚΕ άθελά του και εν μέρει τεκμηριώνει την θεωρία της εξάρτησης κι όχι της αλληλεξάρτησης. Τόσα χρόνια απλά η θεωρία της εξάρτησης του ΚΚΕ δεν ήταν παρά θεωρία περί υπόδουλης/ξενόδουλης/εθελόδουλης και όσα άλλα -δουλης θέλετε Ελλάδας κι όχι θεωρία της εξάρτησης.
"κατα την άποψη μου και ανεξάρτητα να τα παραπάνω το ΚΚΕ άθελα του τεκμηριώνει την θεωρία της εξάρτησης " Ο παραπάνω οπαδός του ΚΚΕ "άθελα" του επιλέγει να τεκμηριώνει επαρκώς με την παραπάνω πρόταση ότι ,ναι! Το ΚΚΕ όντως έχει την θεωρία της εξάρτησης! Άσχετα με το κείμενο του ριζοσπαστη ! Άθελα του το ΚΚΕ τεκμηριώνει την θεωρία της εξάρτησης με το να παρουσιάζει την μικρ.εκστρατεια σαν επιδίωξη της αστικής μας ! Ο παραπάνω άνθρωπος παραβλέπει το κείμενο παραβλέπει το 18 συνέδριο παραβλέπει τις θέσεις του ΚΚΕ ,για να βγάλει το ακλόνητο του συμπέρασμα ,χρησιμοποιώντας το κείμενο του Μπακογιάννη,που καμία σχέση έχει με τις θέσεις του ΚΚΕ σήμερα ,για να στοιχειοθετησει την Ακριβώς αντίθετη θέση του ΚΚΕ! Δηλαδή δεν μας λέει ακριβώς τίποτα για τις θέσεις του ΚΚΕ παρα μόνο ότι οι θέσεις του ΚΚΕ είναι υπέρ της εξάρτησης και όχι ότι η Ελλάδα έχει αναβαθμισμένο ρόλο στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα! (λες και η Ελλάδα ήταν ποτε στην ιμπεριαλιστικη αλυσίδα) .ελεος! Αλλα ναι όταν συνεργάζεται με κομμάτια της αστικής τάξης και έχεις ευρωβουλευτές ,σε μια εε που είσαι ενάντια προσκείμενος είναι φυσιολογικό. Άμα είναι κάποιος να γράψει κάτι ας απαντήσει αλλιώς ας μην μπει στον κόπο,
Συγχωρείτε μου το Μπακογιάννη,το κινητό έχει λεξικό και μου παρα χαράσσει τις λέξεις ,εγω μπελογιαννη έγραψα .ακομα και τα λεξικά των κινητών βαλτα είναι ! ( πλάκα κάνω χέχε )
Πρώτον Διεθνιστή πολύ εύκολα βάζεις ταμπέλες σε ανθρώπους. Το συνηθίζεις όπως οι κνίτες, οι παοκτζήδες και οι λοιποί οπαδοί.
Το κείμενο του Μπελογιάννη λέει πως η αστική τάξη έσυρε τον ελληνικό λαό σε εκστρατείες (και όχι μόνο οι ιμπεριαλιστές) κι επίσης ότι βάλθηκαν να αναστήσουν την βυζαντινή αυτοκρατορία.
Αυτό αντέγραψε πάνω κάτω κι αυτός που έγραψε το κείμενο του ΚΚΕ (υπάρχει με bold στο άρθρο κριτικής) και χρησιμοιείται από τον συντάκτη του άρθρου που δημοσιεύθηκε στο blog για να μιλήσει για αλληλεξάρτηση. Εγώ λέω πως αυτό το στοιχείο είναι στοιχείο εξάρτησης. Εκτός κι αν ο Μπελογιάννης ήταν οπαδός της αλληλεξάρτησης.
Επίσης από που κι ως που να γράψω για τις θέσεις του ΚΚΕ. Προσωπικά τις έχω γραμμένες τις θέσεις του ΚΚΕ. Εγώ θεωρώ λάθος το κείμενο που δημοσιεύθηκε εδώ μέσα όχι σε σχέση με τις θέσεις του ΚΚΕ αλλά σε σχέση με την ανάγνωση της εξάρτησης. Πολύ απλά είσαι εκτός θέματος. Στο τελευταίο μου σχόλιο (2 προτάσεις) που μάλιστα το αποσυνδέω από το υπόλοιπο ανάφερα την προσωπική μου άποψη για το γεγονός ότι το ΚΚΕ προσπαθόντας να τεκμηριώσει την καινούργια του θεώρηση γράφει ένα κείμενο για την μικρασιατική καταστροφή που τεκμηριώνει..την προηγούμενή του θέση. Μπορεί να είναι λάθος αλλά είναι άποψη. Και εσύ ανάγεις όλο μου το σχολιασμό στο τελευταίο σχόλιο, το συνδέεις στη φαντασία σου με το ότι είμαι οπαδός του ΚΚΕ και άρα κάνεις κριτική στο σχολιασμό μου με βάση τις θέσεις του ΚΚΕ. Λαμπρά! Η διαλεκτική σε όλο της το μεγαλείο.
ΥΓ Για πες μας τι είναι αυτή η ιμπεριαλιστική αλυσίδα η οποία λες ότι υπάρχει "λες και η Ελλάδα ήταν ποτε στην ιμπεριαλιστικη αλυσίδα" και ποιες χώρες είναι, ποιες δεν είναι και με πια κριτήρια για να μάθω κι εγώ που τόσα χρόνια που την ακούω ακόμη δεν την έχω καταλάβει.
Η ιστορία του νεοελληνικού κράτους είναι από μια ορισμένη πλευρά ιστορία άμεσου είτε έμμεσου ξεπουλήματος του πολιτικού κόσμου της χώρας στο ξένο εκμεταλλευτικό κεφάλαιο. Δεν υπήρξε ούτε υπάρχει αστικό πολιτικό κόμμα και αστός πολιτικός που να μην ήτανε είτε να μην είναι συνδεδεμένος με τον έναν είτε τον άλλο τρόπο με το ξένο κεφάλαιο, με ξένες πολιτικές επιρροές, και στην πρώτη γραμμή με το αγγλικό κεφάλαιο και την αγγλική πολιτική.
Η πολιτική του αστικοτσιφλικάδικου πολιτικού κόσμου από τότε που υπάρχει ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα δεν ήταν στην ουσία της ούτε εθνική ούτε ανεξάρτητη. Ήταν πολιτική υποδούλωσης, εξάρτησης από ξένο κεφάλαιο και την ξένη πολιτική. Και τ' αποτελέσματα είναι γνωστά: Να ΄ναι η Ελλάδα στα χάλια που βρίσκεται. Για τον αστικοτσιφλικάδικο πολιτικό κόσμο και τις πλουτοκρατικές τάξεις που εκπροσωπεί, η κατάσταση αυτή είναι φυσιολογική. Γιατί η σύνδεση και η υποταγή μας στο ξένο κεφάλαιο εξυπηρετεί απόλυτα τα οικονομικά τους συμφέροντα σε βάρος του Λαού και του τόπου. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε και γιατί στην Ελλάδα δεν είχαμε ούτε έχουμε απ' την πλευρά της αστικής τάξης συνεπές δημοκρατικό πολιτικό κίνημα. Γιατί η αστική τάξη στην Ελλάδα και ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικοδημοκρατική αποστολή τους, που περιλαμβάνει και τη δημιουργία πραγματικά γερής, οικονομικά και πολιτικά ανεξάρτητης νεοελληνικής εθνικής πολιτείας. Και να γιατί ο εργαζόμενος Λαός, που αυτός πληρώνει τα σπασμένα της προδοσίας αυτής και της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης της χώρας απ' το ξένο κεφάλαιο, ανάλαβε αυτός το καθήκον της δημιουργίας μιας πραγματικά λεύτερης και ανεξάρτητης δημοκρατικής Ελλάδας. Η φυσική του ύπαρξη και υπόσταση είναι δεμένη αδιάσπαστα με την πραγματοποίηση του καθήκοντος αυτού, που πολιτικά βρήκε τη συμπύκνωση και την έκφραση του στον Πολιτικό Συνασπισμό των Κομμάτων του ΕΑΜ, στο πανελλήνιο, παλλαϊκό εαμικό κίνημα.
Εδώ όμως σκοντάφτουμε σε μια σοβαρή δυσκολία, που για πολλούς φαίνεται και αξεπέραστη: στον εξωελληνικό παρεμβατισμό. Οι εξωελληνικοί αυτοί παράγοντες έχουν συνηθίσει απ' την πρώτη αρχή να βρίσκουν, να εξαγοράζουν και να διαφθείρουν στην Ελλάδα πρόσωπα και παρατάξεις, που τους υπηρετούσαν δουλικά και υπάκουα. Και σήμερα, ύστερα απ' την κοσμογονία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που ανύψωσε το ΕΑΜ σε αποφασιστικό πολιτικό παράγοντα στον τόπο μας, δεν μπορούν να συμβιβασθούν εύκολα με το γεγονός ότι το ΕΑΜ αυτό, που εκπροσωπεί τη λεύτερη, δημιουργική Ελλάδα, δεν μπορεί να σταθεί απέναντι τους σα δούλος, όπως είναι συνηθισμένοι με τους άλλους, γιατί τότε θα έπαυε να υπάρχει. Και ότι συνεννόηση και συνεργασία με τη Νέα Ελλάδα, την εαμική Ελλάδα, μπορεί να υπάρξει και να σταθεί μονάχα πάνω στη βάση της ισοτιμίας, της αμοιβαίας κατανόησης και του αλληλοσεβασμού. Την κύρια ευθύνη τη φέρνουν πάλι οι ντόπιοι πατριδοκάπηλοι, που προσφέρονται πάντα έτοιμοι να πουλήσουν τον τόπο τους, και έτσι πείθουν τους ξένους ότι μπορούν να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται προς την Ελλάδα όπως πριν, δηλαδή σαν αφέντης προς σκλάβο. Αυτού βρίσκεται για μας ο κόμπος. Απ' το βάθρο της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, να υποχωρήσουμε δεν μπορούμε, γιατί εδώ κάθε υποχώρηση σημαίνει προδοσία. Παραμένοντας στέρεα πάνω σ' αυτό το βάθρο, πρέπει ν' απομονώσουμε και ν' απογυμνώσουμε από κάθε λαϊκή βάση την εθνική προδοσία που εκπροσωπείται από το Μ.Μ. και Σία.
( ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ)
( ΣΥΝΕΧΕΙΑ)
Να κερδίσουμε με τη λαϊκή δημοκρατική πολιτική μας τις ταλαντεύσεις του Κέντρου, τουλάχιστο για όσα αφορούν τη μαζική του βάση, προς τ' αριστερά. Και να πείσουμε τους ξένους ότι δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση και συνεργασία με την Ελλάδα όξω απ' τη βάση της ισοτιμίας και της εθνικής αξιοπρέπειας που βάζει ΕΑΜ. Και ότι κάθε εμμονή στις μέθοδες της μισοαποικιακής πολιτικής θα έβρισκε το Λαό μας άκαμπτο και θα τους έφερνε αντιμέτωπους μ' αυτόν.
Έτσι διαγράφεται το πρόβλημα μας στη σημερινή στιγμή. Και δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα μπορέσουμε να το μαστορέψουμε το πρόβλημα αυτό, γιατί παρ' όλα τα εμπόδια, τις δυσκολίες, τις προκλήσεις, διαβολές, συκοφαντίες, πλαστογραφίες, τρομοκρατία και βία που εξασκείται σε βάρος του κινήματος μας, εμείς κατέχουμε κάτι βασικό, αποφασιστικό, αναντικατάστατο και άφθαστο, που δεν τόχει ούτε μπορεί να τόχει κανένας απ' τους αντίπαλους μας. Είμαστε το μοναδικό κίνημα, το κίνημα της Λαϊκής Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού, που κρατά τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας, της τιμής και της αξιοπρέπειας. Στον κόσμο που εκπροσωπεί το χοντρικό εθνικό ξεπούλημα, την έσχατη εθνική προδοσία και τη δουλική υποταγή στους ξένους, ορθώνεται το κίνημα μας λαϊκό, ρωμαλέο, εθνικό, πηγαίο, που εκπροσωπεί ό,τι τίμιο, αντρίκειο, λαϊκό, εθνικό, πραγματικά ελληνικό έχει να παρουσιάσει ο τόπος αυτός. Αυτού βρίσκεται και η δική μας περηφάνια και το αίσθημα της ανωτερότητας και της υπεροχής απέναντι στους αντιπάλους μας.
Όμως αυτό μας φορτώνει με υποχρεώσεις και βάρη που μονάχα ένας ηθικά ακέραιος και αδέκαστος χαραχτήρας μπορεί να τα βαστάζει. Και μονάχα ένα κόμμα και ένα κίνημα που συγκεντρώνει τέτοιους χαραχτήρες, χαραχτήρες που συγκεντρώνουν φωτεινό μυαλό, καρδιά λαϊκού αγωνιστή που δε δειλιάζει μπροστά σε τίποτα, με ακατάβλητη θέληση και αντοχή, και παράλληλα με ηθική ανωτερότητα, ακεραιότητα και υπεροχή, μονάχα ένα τέτοιο κόμμα και κίνημα μπορεί να τα βγάλει πέρα έτσι όπως θέλει ο Λαός, όπως συμφέρει στην Ελλάδα.
(*) Πρόκειται για ανοικτή επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη που δημοσιεύτηκε στην ΚΟΜΕΠ το Σεπτέμβριο του 1945
( για την αντιγραφή Ν.Κ)
(.........βέβαια ο θεωρητικός του μαρξισμού Μαίλης έγραψε πως αυτά ήταν προιόν ιδεολογικής υστέρησης του διεθνούς κινήματος και του Ζαχαριάδη ειδικότερα!.........)
Για τον συναγωνιστή που αναμασά για τις εξαγωγές κεφαλαίου στη ''βαλκανική ενδοχώρα''απλά λίγες κουβέντες:
Η εξαγωγή κεφαλαίου είναι χαραχτηριστικό του ιμπεριαλισμού που κυριαρχούν τα μονοπώλια και σηματοδοτεί την επιθετική διοχέτευση του ’’περισσεύματος κεφαλαίου’’ των ιμπεριαλιστικών κρατών.
‘’Το περίσσευμα κεφαλαίου δημιουργείται κυρίως για δυο λόγους. Πρώτο, το άθλιο βιοτικό επίπεδο των μαζών βάζει φραγμούς στην παραπέρα ανάπτυξη της παραγωγής. Δεύτερο, εντείνεται ολοένα και περισσότερο η καθυστέρηση της αγροτικής οικονομίας από τη βιομηχανία και γενικά η ανισομετρία της ανάπτυξης των διάφορων κλάδων της οικονομίας,...................και πιο κάτω.................,κυνηγώντας το ανώτατο κέρδος , το ‘’περίσσιο’’ κεφάλαιο ξεχύνεται στο εξωτερικό. Το κεφάλαιο εξάγεται κυρίως στις καθυστερημένες χώρες όπου τα κεφάλαια είναι λίγα , ο μισθός εργασίας χαμηλός, οι πρώτες ύλες φτηνές και η τιμή της γης σχετικά όχι μεγάλη. Στις χώρες αυτές το μονοπωλιακό κεφάλαιο έχει τη δυνατότητα να βγάζει, και παραγματικά βγάζει τεράστια κέρδη.................ένας ακόμη λόγος ..............................η άνοδος της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου οδηγεί στην πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους..κυνηγώντας τα μεγαλύτερα κέρδη, οι κεφαλαιοκράτες ρίχνονται με τα κεφάλαιά τους στις καθυστερημένες χώρες, όπου τα εργατικά χέρια είναι πιο φτηνά και η οργανική σύνθεση του κεφαλαίου πιο χαμηλή’’ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ του ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΕΣΣΔ 1951 ( ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΤΗΣ Κ.Ε ΤΟΥ ΚΚΕ )
Η εξαγωγή κεφαλαίου εφ΄όσον μιλάμε για χρηματιστικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμό, γίνεται είτε με τη μορφή πιστωτικού –τοκογλυφικού κεφάλαιου στις καθυστερημένες η τις εξαρτημένες χώρες, είτε με τη μορφή εξαγωγής καθαρόαιμου παραγωγικού κεφάλαιου, ώστε με τον ένα η τον άλλο τρόπο να υποδουλωθούν οι χώρες ‘’υποδοχής κεφαλαίου’’ και από την άλλη να υπάρξει πραγματικός χείμαρος υπεραξίας στις ιμπεριαλιστικές χώρες, είτε από τους ληστρικούς τόκους των δανείων , είτε από τα μονοπωλιακά κέρδη της ‘’πραγματοποιούμενης σε άλλες χώρες’’ παραγωγής.
Η εξαγωγή κεφαλαίου προυπόθέτει ιμπεριαλιστική χώρα, ‘’περίσσευμα κεφαλαίου’’, δυνατότητα περαιτέρω ανάπτυξης της παραγωγής, κυνήγι του μονοπωλιακού κέρδους, ήδη υπερανάπτυξη της βιομηχανίας και μάλιστα παραγωγής μέσων παραγωγής (‘’βαριάς’’) απέναντι στη γεωργία, ανάπτυξη της παραγωγικής τεχνολογίας και γενικότερα άνοδο της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, και βέβαια προυποθέτει χρηματιστικό κεφάλαιο που θα καθιστά την ιμπεριαλιστική χώρα, χώρα τοκογλύφο-δανειστή με κορύφωση τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ‘’οικονομία των χαρτιών’’ και στο ‘’κοψίματος κουπονιών’’..
Ο μαρξισμός με βάση το μνημειώδες έργο του Λένιν ‘’Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού’’, έχει απαντήσει με πληρότητα και σαφήνεια στα παραπάνω ζητήματα.
Και μπαίνει το απλό ερώτημα: Υπάρχει κάποιο από τα πιο πάνω χαραχτηριστικά, που να καταδείχνει τη φυσιογνωμία και τα χαραχτηριστικά, του ελληνικού καπιταλισμού σήμερα;
Όταν πηγαίνουν μικρομεσαίοι καπιταλιστές πειρατικά στη Βαλκανική, το κάνουν για να διοχετεύσουν τις συμπιεσμένες δυνάμεις παραγωγικής ανάπτυξης που κουβαλάνε;
Όταν πηγαίνουν π.χ στη Τουρκία, οι μεγάλες ελληνικές τράπεζες πηγαίνουν αυτοδύναμα, η μήπως σαν ‘’λαγοί’’ των χρηματοπιστωτικών μονοπωλίων που τις ελέγχουν, για λόγους μεταφοράς του ρίσκου; Και γιατί τώρα,στη κορύφωση της κρίσης ,το χρηματιστηριακό γκρέμισμα των τραπεζών και κυρίως της Εθνικής, εξηγείται απο τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια πως οφείλεται κύρια στις ‘’επισφαλείς επεκτάσεις της, κύρια στη Τουρκία’’;
(συνεχίζεται)
(συνέχεια)
Όμοια οι 2-3 μεγάλες κατασκευαστικές μήπως πηγαίνουν ως συμπράττοντες, πάντα κάτω απ΄την ομπρέλλα των πολυεθνικών μονοπωλιακών κολοσσών που ελέγχουν και την ενδοχώρα,(‘’Αττική οδός’’, ’’Αττικό μετρό’’, ‘’Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου’’, ΄΄Αερολιμένας Ελ. Βενιζέλος’’......), δηλαδή σαν υπεργολάβοι;
Αυτή είναι η ‘’μικροιμπεριαλιστική Ελλάδα’’ κατά τη τροτσκιστική λογική, όπου η μορφή /δομή ‘’κράτος’’ πέθανε, τα μονοπώλια είναι πλανητικά, ο ιμπεριαλισμός είναι παντού και ισόρροπος και όλοι επενδύουν-εξάγουν κεφάλαια και χρωστάνε σε όλους.
Μια χαρά όλα αυτά, στο μικρόκοσμο των αγράμματων αντεπαναστατών.
Δυστυχώς όμως έρχεται έως και το ΙΟΒΕ το think tank του ΣΕΒ και μέσα από ημερίδα που διοργάνωσε η εφημερίδα ‘’ΗΜΕΡΗΣΙΑ’’ το 2008, δίνει τις πιο ξεκάθαρες απαντήσεις , ίσως τόσο απόλυτα όσο τις δίνουν κι οι ίδιοι οι κομμουνιστές. Ας παραθέσουμε ασχολίαστα τα βασικά πορίσματα ποτυ λέχτηκαν αναφορικά με την ‘’εξαγωγή κεφαλαίων’’ που όχι τυχαία τη βάζουν όπως και αρκετά άλλα σε εισαγωγικά ( αυτούσιο το κείμενο από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ ):
............................
‘’Η επέκταση των ελληνικών εταιρειών στα Βαλκάνια προκάλεσε μια δομικού χαρακτήρα αλλαγή για την ελληνική οικονομία, η οποία έχει επιταχυνθεί τη διετία 2005-2006:
*Η Ελλάδα «μεταλλάσσεται» σε χώρα εξαγωγής κεφαλαίων προς τις χώρες αυτές, πριν καν καταφέρει να προσελκύσει επενδύσεις για την εγχώρια οικονομία.
*Δρομολογήθηκε η συρρίκνωση της εγχώριας παραγωγικής βάσης στους τομείς εντάσεως εργασίας με αποτέλεσμα να χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας στην Ελλάδα.
*Αρχισαν μεγάλες ελληνικές επενδύσεις σε ακίνητα και στη νεότευκτη τουριστική βιομηχανία στον Εύξεινο Πόντο.
Αυτή η «έξοδος» κεφαλαίων, πρωτοφανής από γενέσεως ελληνικού κράτους, προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη διεύρυνση του «διπλού» ελλείμματος, του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών και του Εμπορικού Ισοζυγίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι τόσο η Τράπεζα της Ελλάδος όσο και η Κομισιόν προβλέπουν με βεβαιότητα ότι το έλλειμμα στο Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών θα συνεχίσει να αυξάνεται, ξεπερνώντας το 10% του ΑΕΠ’’.
(συνεχίζεται)
(συνέχεια)
Χωρίς σχόλια όταν οι ίδιοι οι μεγαλοαστοί βάζουν εισαγωγικά στην ‘’’εξοδο’’ κεφαλαίων, στην ουσία φυγή τους, στά πλάισια του διεθνούς καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας.
Και κάτι τελευταίο σαν επίλογος που συμπληρώνει την απάντηση σε όλα τα ‘’κουρασμένα παλληκάρια’’ του ρεβιζιονισμού.
Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι παρά μια οικονομική επιλογή που συχνά κυριαρχεί στη επίπεδο της οικονομικής βάσης, σε συγκεκριμένες συνθήκες του ιμπεριαλισμού.
Με δεδομένες την αναρχία και την ανισομετρία στην ανάπτυξη του καπιταλισμού που σαπίζει, και ο νεοφιλελευθερισμός έχει συνεχή ‘’μπρος-πίσω’’ στην εφαρμογή του, τοπικές ‘’ασυνέχειες’’ και πάντως πρέπει να αντιμετωπίζεται όταν κυριαρχεί, από το εργατικό και επαναστατικό κίνημα, ακριβώς στη λογική της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό με τη μορφή που αυτοί εκδηλώνουν τη ληστρική πολιτική τους.
Από αυτό το σημείο όμως και πέρα, το να αναφέρεται πως ‘’νεοφιλελευθερισμός είναι η νέα διαμόρφωση του εποικοδομήματος του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού’’ (ΚΟΕ και συντροφιά ) , έχει κάτι…….χιλιόμετρα απόσταση.
Κάποιες τέτοιες αρλούμπες μόνο κάποιοι κομφουκιανοί επίγονοι της δαιδαλώδους ‘’βαθιάς σκέψης του Μαο ‘’ μπορούν να εκφέρουν, συναντώντας στην αγραμματοσύνη τους, τη χυδαιότητα του ‘’λιγότερα καθαρόαιμου αγράμματου’’ αλλά πιο ξεκάθαρα αντιδραστικού τροτσκισμού που τελευταία δίνει γραμμή στα θέματα της οικονομικής κρίσης, στο σύνολο των ρεβιζιονιστών με προεξέχοντες τους χρουτστωφικούς.
Όλα αυτά δεν μας ξενίζουν φυσικά. Θυμίζουν τα ‘’ιστορικά’’ για τη ρεβιζιονιστική πολιτική οικονομία πονήματα, περί ‘’κομματικού καπιταλισμού’’, όπου άξαφνα ανακαλύπτουμε ότι το κόμμα συνιστά δομικό στοιχείο της οικονομικής βάσης.
Πρόκειται πράγματι για ‘’προχωρήματα του μαρξισμού’’……..με την όπισθεν όμως, και προς το συμφέρον της αστικής τάξης.
Αυτοί που δεν θέλουν-που έτσι είναι-να χτυπήσουν τον καπιταλισμό ας μη κυνηγούν ανεμόμυλους. Η χλεύη της εργατικής τάξης θα πηγαίνει παρέα με το ξεφτύλισμα που τους επιφυλάσσουν οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες , παρ΄όλες τις καλές τους υπηρεσίες.
Σήμερα όμως που η ‘’μικροιμπεριαλιστική’’ Ελλάδα χρεοκόπησε, που η ανάπτυξη που δήθεν συμπιεζόταν να πραγματωθεί είναι αρνητική, που η χώρα βρίσκεται σε κατοχή, που την παραγωγική αποψίλωση και αποβιομηχάνιση της χώρας απότοκο κύρια της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, πληρώνει η εργατική τάξη και η φτωχολογια πόλης και χωριού που βιώνουν την απόλυτη εξαθλίωση οι ρεβιζιονιστές του ΚΚΕ δεν στοχεύουν τον ιμπεριαλισμό, παίζουν και σήμερα το παιχνίδι ΤΟΥ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ για να περάσει όσο πιο αναίμακτα γίνεται, η πολιτική της πείνας, των χαμένων καταχτήσεων, της φασιστικοποίησης.
Ν.Κ
Τρομερή τοποθέτηση Ν.κ . Τέτοιες τοποθετήσεις λείπουν ! Μπράβο
To βασικό πρόβλημα με τέτοιου είδους συζητήσεις είναι ότι θεωρούν σαν αυτονόητα σωστή την ερώτηση της εξάρτησης ή όχι και προσπαθούν να βρουν την σωστή απάντηση.
Στα κοινωνικά φαινόμενα όμως,είναι η ερώτηση που προσδιορίζει το πλαίσιο της ηγεμονίας, σε μεγάλο βαθμό ορίζει και το που θα κινηθούν οι απαντήσεις.
Έτσι και στο κομμουνιστικό κίνημα το εξάρτηση ή όχι ήταν ένα ερώτημα που και οι 2 απαντήσεις είχαν κοινό τόπο το ότι λίγο πολύ,η στάση απέναντι στις ταξικές αντιθέσεις στην Ελλάδα ήταν κάτι δευτερεύον και το πρωτεύον ήταν να καθοριστεί η σχέση της Ελλάδας με το διεθνές πλαίσιο.Στην μια περίπτωση με την προβολή της εθνικής ανεξαρτησίας σαν αστικοδημοκρατικό κόμβο,στην άλλη με την άμεση σοσιαλιστική επανάσταση,που όμως οδηγεί σε μια κοινωνία ,όχι και τόσο σοσιαλιστική.
Έτσι λοιπόν,πχ το ΚΚΕ παρά την όψιμη εγκατάλειψη της θεωρίας της εξάρτησης,δεν νομίζω να έχει αλλάξει θέση πχ για την κολλεκτιβοποίηση του Στάλιν,ότι ήταν κάτι σαν επαναστατικοποίηση της υπαίθρου,και όχι αναπαραγωγή της καπιταλιστικής αντίθεσης πόλης -υπαιθρου,και μετατροπής της αγροτικής μικρής ιδιοκτησίας σε δημόσιους υπαλλήλους.
Επίσης όσοι εξακολουθούν να ορκίζονται στον μαρξισμό λενινισμό,είτε επιμένουν στην εξάρτηση είτε όχι δεν νομίζω να συμφωνούν με το ότι πχ την δεκαετία του 30 υπήρξε επαναφορά στην ΣΕ μεγάλου μέρους του καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας (πχ διευθυντικό δικαίωμα στο εργοστάσιο).
Οι διαφωνίες για την εξάρτηση στην τελική είναι βολικές για να κρυφτεί η συμφωνία σε πολύ σημαντικότερα ζητήματα.
Από κει και πέρα η διεκδίκηση της εθνικής ανεξαρτησίας για μια χώρα σαν την Ελλάδα είναι δεμένη με την διεκδίκηση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού και την αμφισβήτηση των καπιταλιστικών σχέσεων,όχι όμως με μια λογική σταδίου.
Αλλά όχι μόνο για μια χώρα σαν την Ελλάδα,αλλά και για σχηματισμούς ψηλότερα στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα.Η ένταξη πχ της Γερμανίας σε ΕΕ και ΟΝΕ δεν είναι τροχοπέδη για τις διεκδικήσεις των γερμανών εργαζόμενων?Από αυτή την άποψη δεν πρέπει και αυτοί να διεκδικήσουν την εθνική τους ανεξαρτησία?
Συνεπώς καταλήγουμε ότι το σπουδαίο δεν είναι απλά και μόνο αν θα χρησιμοποιουμε τον όρο,αλλά αν θα δούμε τα πως και τα γιατί του επαναστατικού του μετασχηματισμού.Εδώ είναι η βαθύτερη συμφωνία και όσων δέχονται την εξάρτηση και όσων δεν την δέχονται.
Εθνική ανεξαρτησία και για τους μεν και για τους δε είναι κάτι που έχει ή δεν έχει εκπληρώσει η αστική τάξη.
Στον αντίποδα είναι μια θεώρηση που πρέπει να την δει δεμένη με την αμφισβήτηση της καπιταλιστικής εξουσίας σε κάθε τομέα.Στο αν θα χρηματοδοτείται η χώρα με ακριβό συνάλλαγμα (ευρώ) για να καλύπτει χρέη και ελλείματα(κρατικά και εμπορικά).Για το αν η παραγωγή και οι υπηρεσίες πρέπει να διοικούνται από τους ειδικούς ή από τους εργαζόμενους.Για το αν οι δεσμέυσεις από την ένταξη στις ιμπεριαλιστικές δομές είναι αντικειμενικό όριο για τους εργαζόμενους.Για το αν ο κοινοβουλευτισμός είναι ο μόνος δρόμος για την οργάνωση της πολιτικής εξουσίας.
Για το αν σε τελευταία ανάλυση εθνική ανεξαρτησία είναι να "απελευθερώσουμε το έθνος" δηλαδή τον ελληνικό καπιταλισμό,ή αν πρέπει και μπορούμε να εντάξουμε τα υγιή πατριωτικά αισθήματα του λαού μπροστά και στην μοντέρνα νεοαποκιακή υποδούλωση, σε μια σύγχρονη στρατηγική επαναστατικού μετασχηματισμού.
Διευκρίνιση :όταν λεώ "όσοι εξακολουθούν να ορκίζονται στον μαρξισμό λενινισμό" προφανώς δεν τον απεμπολώ,εννοώ την συγκεκριμένη εκδοχή του σταλινισμού.
Διευκρίνηση 2: o όρος "σταλινισμός" μπορεί και να χρησιμοποιείται προφανώς χωρίς όλες τις χυδαίες ιμπεριαλιστικές και αντικομμουνιστικές χρήσεις του.
Τα λέω αυτά προκαταβολικά για να αποφύγουμε περιττές παρεξηγήσεις και σεντονομαχίες.
Βαγγέλη 1.η Ελλάδα δεν είναι σε καμία ιμπεριαλιστικη αλυσίδα .2.πες το με απλα ελληνικά ,η λαϊκή και εθνική ανεξαρτησία είναι αξεδιαλυτα ενωμένη με την σοσιαλιστική επανάσταση . Μην κουράζεσαι με τα επιπόλαια και αποσπασματικά σχόλια για την σοσιαλιστικη οικοδόμηση,απαιτούν πιο συνολική και ιστορική τοποθέτηση για να αναλύσεις το 1917-1953 το βιβλίο του Βασίλη σαμαρα είναι μια τέτοια καλή προσπάθεια.δεν σνομπάρω την τοποθέτηση σου απλα νομίζω ότι έχεις μια αντισταλινικη πρεμουρα που την εκφράζεις με έναν σπασμωδικο τροπο. Σημειωτέον εγω δεν αναλύω την ιστορία πρόσωπο κεντρικά,υπήρχε ένα κόμμα και ένας λαός την περίοδο στην οποία αναφερεσαι.
Μιλάς για ταύτιση με το ΚΚΕ σε πολλά σημεία ,να καλά ρε Βαγγέλη ,για την αναγέννηση το 1964,την κριτική στην σοσιαλιστικη οικοδόμηση που έχει ασκηθεί τόσα χρόνια ,την σκέψη του μαο ,πολιτιστική επανάσταση,πέρα απο όλες τις ταμπέλες ,σε ρωτάω γνωρίζεις πόσο βαθιά έχουν αμφισβητήσει και εξετάσει τόσα και τόσα στο μαρξιστικο Λενινιστικο χωρο;Δηλαδή αν είναι κάποιος ο οποίος έχει μια ιδέα για το κομμουνιστικο κίνημα να προσέχει ταύτιση απόψεων σε μας και το ΚΚΕ ,πρέπει μάλλον να έχει πάθει πολιτικό Αλτσχάιμερ. Είναι τόσο αστείο ... Αν είναι έτσι το ναρ και πόσες άλλες δυνάμεις που "κατάλαβαν" τόσο αργά τι ειναι το ΚΚΕ,τι κριτική κάνανε ; Θα σου πω ,ότι το 1924 σταματησαν όλα... Δηλαδή καλά κανεις και λες τη γνώμη σου ,αλλα όχι και έτσι ρε Βαγγο ,πρόσεξε το λίγο.
Μίλησα για τάυτιση σε συγκεκριμένα πράγματα πχ για το εργατικό δίκαιο και την οργάνωση της παραγωγής επί Στάλιν και για την κολλεκτιβοποίηση τέλη της δεκαετίας του 20,νομίζω.
Σε αυτά ,ειδικά με την σταλινική (ή σταλινίζουσα μιας και έχει μεγάλες αντιφάσεις) στροφή του ΚΚΕ ,δεν νομίζω να διαφωνείτε.
Προφανώς ούτε εγώ εξηγώ την ιστορία με τα πρόσωπα,αλλά έχουν την σημασία τους ,ειδικά οι πέντε έξι κορυφαίοι που αγαπήθηκαν και μισήθηκαν με πάθος,κόσμος και κοσμάκης έκλαψαν με μαυρο δάκρυ όταν πέθαναν,τσαλαπατήθηκαν στις κηδείες τους κλπ.
Η πολιτιστική επανάσταση σαν κίνημα μαζών πήγε πολύ πιο μακρυά από μια κριτική σε Χρουστσώφ Μπρέζνιεφ,20 ο κλπ.Η προσπάθεια που κάνω να βάλω την ταξική πάλη στο κέντρο και όχι το πόσο ανεξάρτητο είναι το έθνος είναι ξακάθαρα στο πνεύμα των διδαγμάτων της πολιτιστικής επανάστασης.
Άλλωστε όποιος έχει σχέση με την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος ξέρει πως αναφορά στον Μάο δεν είχε μόνο το μ-΄λ ρεύμα,που μάλιστα κατά την γνώμη μου το έκανε εντελώς μηχανιστικά για να αποδείξει μια δήθεν αδιατάραχτη συνέχεια με τον Στάλιν.
Δεν είμαι στο ΝΑΡ,νομίζω φάινεται και από όσα γράφω,για όποιον έστω είναι τακτικός συνομιλητής,το ΑΝΤΑΡΣΥΑ=ΝΑΡ δεν ισχύει.Πάντως αν πάμε έτσι δεν θα τελειώσουμε ποτέ.Θέλω να πω ότι όποιον και να πιάσεις αν πας πίσω στον χρόνο θα φτάσεις στο ΚΚΕ.Τι να κάνουμε τώρα,κάθε τάση που έκανε κάποτε την τομή,καλό ήταν αν την είχε κάνει πιο πριν,μιας και υπήρχαν λόγοι.Να χρεώσω πχ την Βάρκιζα στην Αναγέννηση?Δεν νομίζω να στέκει.
Τώρα αν δεν έχω διαβάσει κριτικές του μ-λ στο 17-53 που θα με κάλυπταν,δεν τα προλαβαίνω και όλα ,λογικό είναι.Αν και δεν νομίζω να υπάρχουν.Από κει και πέρα δεν έχω καμία ανάγκη να προσδιορίσω χρονιά ορόσημο,μιας και μου χρεώνεις τα περί 24.Προσπαθώ να εξηγήσω την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος με βάση πως τοποθέτούνταν απέναντι στις ταξικές αντιθέσεις,και όπου είχαμε την εξουσία και όπου όχι.
Αυτό όμως με φέρνει σε αντίθεση με βασικές επιλογές "οικοδόμησης" και οχι όξυνσης της ταξικής πάλης ,επί Στάλιν.Να μην το λέω γιατί γίνομαι άρρωστος αντισταλινικός?
Το ζήτημα της εξάρτησης της χώρας ή όχι είναι ίσως από τα πιο σοβαρά ζητήματα που δημιουργούν συζητήσεις και αντιπαραθέσεις στα πλαίσια της αριστεράς. Είναι φυσιολογικό γιατί έχει να κάνει με την κατεύθυνση που προτείνουν οι κομμουνιστές στο λαό να κινηθεί στα πλαίσια του αγώνα του να απαλλαγεί από αυτό το σύστημα.
Όσο η επίθεση θα προχωράει, όσο η ταξική πάλη θα οξύνεται το ζήτημα αυτό, όπως και πολλά άλλα, θα μας απασχολεί όλο και πιο έντονα.
Ήδη έχει ξεκινήσει η συζήτηση, η οποία δε σταμάτησε και ποτέ αλλά άλλαζε κατά καιρούς η έντασή της, μέσα από δύο διαφορετικούς δίαυλους κυρίως.
Μια αφορμή είναι η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία και η άλλη είναι η συζήτηση που διεξάγεται στα πλαίσια του χώρου του ΚΚΕ.
Το ζητούμενο είναι όλες οι συζητήσεις αλλά και οι φυσιολογικές αντιπαραθέσεις ή πολεμικές να βοηθήσουν το κίνημα να πάει μπροστά και όχι να καταλήξουν σε άλλο ένα κουκούλωμα παλιών πρακτικών και αμαρτιών. (Κάτι σαν το 18ο συνέδριο).
Ακόμη και ανάμεσα στις οργανώσεις ή τους αγωνιστές που αποδέχονται την άποψη ότι η Ελλάδα είναι εξαρτημένη χώρα και προτάσσουν την ανάγκη της αντιιμπεριαλιστικής πάλης μπορούν να υπάρχουν διαφορές. Για παράδειγμα για πολλούς είναι ένα ζητούμενο κατά πόσο η εξάρτηση φτάνει ή ξεπερνάει τα όρια των διάφορων σε -δούλης, όπως λέει και ο πρώτος σχολιαστής, μορφών. Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν και τέτοια στοιχεία στο τρόπο που κινείται ή και δεν κινείται η αστική "μας" τάξη.
Υ.Γ.: θα ήθελα να επισημάνω κάτι χάριν της συζήτησης. Απαντήσεις που κατατάσσουν αυτόματα κάποιον που παρεμβαίνει σε αυτό το blog σε κάποιο χώρο με ειρωνείες που ξεπερνούν την ανάγκη μιας τεκμηριωμένης αντιπαράθεσης δεν βοηθούν.
Το ζήτημα του ιμπεριαλισμού και της εξάρτησης δεν είναι ένα απλό και μόνο θεωρητικό θέμα. Καταρχήν δεν υπάρχει ολίγον ιμπεριαλισμός άρα ούτε και ουλτραιμπεριαλισμός. 'Η μία χώρα είναι ιμπεριαλιστική ή δεν είναι.
Το σημαντικό της υπόθεσης είναι σε ποίες βάσεις και πως προετοιμάζεις τον λαό για να διεκδικήσει την εξουσία.
Δηλαδή τον προετοιμάζεις ότι μπορεί να δεχθεί μία ιμπεριαλιστική επέμβαση απέναντι στην οποία θα πρέπει να μπορεί να αμυνθεί και να την κερδίσει ή του πουλάς λαϊκές εξουσίες και φούμαρα ότι με τις εκλογές θα πάρουμε τα ανάκτορα? Είμαστε σε μία χώρα που έχεις νατοϊκές βάσεις, η βιομηχανική και αγροτική της παραγωγή σε συνάρτηση με τον πληθυσμό της είναι αστεία και το χρηματικό κεφάλαιο βρίσκεται σε ξένες τράπεζες.
Το ΚΚΕ με το 18ο συνέδριο δεν κάνει καθόλου "σταλινική στροφή", όταν αποκρύπτει ότι στο 20 συνέδριο η διευθυντική ελίτ ανέλαβε την εξουσία στην ΕΣΣΔ και άρχισε το γκρέμισμα του σοσιαλισμού. Το ΚΚΕ στο 18ο συνέδριο μας μιλάει για "οπορτουνιστική στροφή", όχι για αλλαγή της τάξης που είναι στην εξουσία.
Τώρα βέβαια, ας μας εξηγήσει τόσο το ΚΚΕ, όσο και οι διάφοροι δήθεν μαοϊκίζοντες, που πιάνουν το νήμα από τη διαλεκτική του δήθεν σκοπιά, και όχι μηχανιστικά όπως οι μ-λ, (μετάφραση σε απλά ελληνικά: εσείς είστε με τον Μάο λόγω Στάλιν, εγώ επειδή καταλαβαίνω τη διαλεκτική και την ΜΠΠΕ), ας μας εξηγήσυον λοιπόν όλοι αυτοί, ΓΙΑΤΙ:
Γιατί το διευθυντικό καπιταλιστικό στρώμα, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να σβήσει τη λέξη Στάλιν από όλη την ΕΣΣΔ, μέχρι και από την πόλη που είχε το όνομα του, γιατί πέταξε το πτώμα του στο νερό, γιατί δημοσίευσε την έκθεση με τα εγκλήματα του Στάλιν, στην πρώτη συνεδρίαση της ΚΕ του ΚΚΣΕ;
ΥΓ: Εσύ μπορεί να ειρωνεύεσαι χωρίς ντροπή τις κηδείες που "δακρύβρεχτος κόσμος τσαλαπατήθηκε" , αλλά αυτό που ειρωνεύεσαι είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι, είναι το ψωμί που έφαγε ο Σοβιετικός Εργάτης, που ζούσε μια ζωή αξιοπρεπή και όχι αυτό που ζούμε εμείς σήμερα.
Να είσαι σίγουρος οτι αν ήθελα να ειρωνευτω κηδείες, μονο χωρίς ντροπή θα το εκανα,με την έννοια της ειρωνείας απέναντί σε προκαταλήψεις κλπ, σε εικόνες καθυστέρησης που το κομμουνιστικό κίνημα δεν κατάφερε να ξεριζώσει. Προς το παρόν είπα οτι ο Στάλιν ήταν από τις μεγάλες προσωπικότητες του κομμουνιστικου κινήματος.
Θα μου επιτρέψεις να κρίνω την ιστορία μαρξιστικά με βάση τις ταξικές αντιθέσεις και οχι με κριτήρία αστικής δημοσιογραφίας. Δηλ με παλατιανα πραξικοπήματα, συνέδριά και κουφάρια.
Το 20ο κλιμάκωσε την ήδη ανοιχτή πορεία επικράτησής των καπιταλιστικών σχέσεων. Η εχθρότητά της νεας κομματικής και κρατικής γραφειοκρατίας εξηγείται οτι τα έβαλε με τον Στάλιν και οχι με τον καπιταλισμό, γιατί ακολουθησε τα χνάρια του. Προφανως εξηγείτε και με το οτι ήταν αντιδραστική τομή,άλλά οχι κεραυνός εν αιθρία.
Τι να κάνουμε τώρα,το τέλος της πάλης των τάξεων το κύρηξε ο Στάλιν.Την εξωτερική πολιτική με κριτήριο τα μεγαλοκρατικοκαπιταλιστικα συμφεροντα της ΣΕ χαραχτηκε έπι Στάλιν. Τους αγρότες από μικροιδιοκτητες δουλοπαροικους τους έκανε η αναγκαστική κόλλεκτιβοποιηση επι Στάλιν.
Να εξηγήσω αυτό με τα χνάρια,γιατί μπορεί να φαίνεται παράλογο.Με τι να τα βάλλει,εφόσον οι ταξικές αντιθέσεις ήταν έξω από τον προβληματισμό του κκσε, η κριτική έγινε με κριτηρια αστικά και ανθρωπιστικά και με φανατισμό αλληλοεξοντώσης σε αστικά πολιτικα παιχνιδια.
Η σοσιαλιστική εκβιομηχάνιση και η κολλεκτιβοποίηση μετέτρεψαν την παραγωγή της ΕΣΣΔ από κρατικοκαπιταλιστική(ΝΕΠ)σε σοσιαλιστική. Δημιούργησαν μια οικονομία χωρίς ανεργία, κρίση, φτώχεια, εκμετάλλευση. Δημιούργησαν μια οικονομία σοσιαλιστική, χωρίς εμπόριο, υπεραξία, αφεντικά, εργοδότες. "Λεπτομέρειες", δηλαδή.
Μια κοινωνία σοσιαλιστική, όπου τελικά ο κόσμος της διανόησης (ένα σοσιαλιστικό στρώμα, δηλαδή) και της πνευματικής εργασίας νίκησε αυτόν της εργασίας και της χειρωνακτικής εργασίας, και γύρισε πίσω τον τροχό της Ιστορίας. Μετέτρεψε ξανά την παραγωγή σε εμπόρευμα, τον εργάτη σε μισθωτό και τον αγρότη σε ιδιώτη.
(Τι παράξενο, το πρώτο οικονομικό μέτρο που πήρε ο Χρουστσόφ, ήτανε η πώληση των Μηαχανοτρακτερικών Σταθμών, δηλαδή ουσιαστικά η κατάργηση της "επάρατης" κολλεκτιβοποίησης).
Ο Στάλιν, σαν κεντρικό πρόσωπο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ευθύνεται τόσο για την θεμελίωση των σοσιαλιστικών σχέσεων, όσο και για την ανεπαρκή προετοιμασία για την επόμενη αναμέτρηση, με στόχο την θεμελίωση σχέσεων σε κομμουνιστική κατεύθυνση.
Αν υπήρξε λοιπόν σοσιαλισμός, με τα καλά και τα κακά του, οφείλεται στην πολιτική κατεύθυνση του Στάλιν. Αν έφαγε ένα δράμι ψωμί ο Σοβιετικός λαός, αυτό οφείλονταν και στον Στάλιν.
Αλλιώς πείτε μας ανοιχτά ότι σοσιαλισμός δεν υπήρξε ποτέ, ότι οι αγρότες ήταν δούλοι και οι εργάτες δούλευαν για κάποιον κρατικό καπιταλισμό, να τελειώνουμε.
Δεν υπάρχουν σοσιαλιστικές σχέσεις.Μόνο και μόνο αυτό που είπες αρκεί να αναδείξει την διαφωνία.Υπάρχει διαπάλη σοσιαλιστικών και καπιταλιστικών σχέσεων.
Άρα ο σοσιαλισμός δεν είναι μια περίοδος με τέλεια κλειστά ολοκληρωμένα χαρακτηριστικά,άρα δεν μπορώ και να σου απαντήσω αν υπήρξε ή όχι,μιας και έχουμε άλλα κριτήρια,
Από κει και πέρα,αδυνατώ να πιστέψω ότι δεν έχεις ακούσει για τον ανύπαρκτο έλεγχο στην παραγωγή και την ζωή τους που είχαν οι αγρότες σε κολχόζ και σοβχόζ.Η για την αναπαραγωγή του καπιταλιστικού εργοστασίου από τον σταχανοφισμό.
Είναι απλά θέματα που η θεωρητική και ιστορική αφήγηση του μλ ρεύματος έχει βγάλει έξω από την κουβέντα.Για 2 λόγους:
Πρώτον αυτή είναι (για μένα) η ιδεολογική του συγκρότηση και κατεύθυνση.Ουδετερότητα παραγωγικών δυνάμεων-κρατισμός.
Δεύτερον ,το θεωρεί επιθετική στάση απέναντι στην ιμπεριαλιστική και ρεβιζιονιστική προπαγάνδα.
Εγώ μια τέτοια στάση την θεωρώ αμυντική μιας και κάνει την χάρη στην κυρίαρχη ιδεολογία να αφήσει στην άκρη τον μαρξισμό σαν τρόπο εξέτασης της κοινωνικής εξέλιξης.
Από κει και πέρα ,μην είσαι επιθετικός,εκτίθεσαι.Δεν είμαστε όλοι στο μλ ρεύμα,και δεν το θεωρούμε και όλοι καθόλου μα καθόλου δικαιωμένο.
Αυτές οι διαφωνίες είναι που κάνουν εφικτή και αναγκαία την κουβέντα και για την πολιτική πρακτική και για την στρατηγική.Νεύρα δεν χρειάζονται.
διαπάλη καπιταλιστικών- κομμουνιστικών σχέσεων ,ήθελα να γράψω
Ο σοσιαλισμός είναι μια μεταβατική κοινωνία, και σαν τέτοια, πρέπει να εξελίσσει συνεχώς τις σχέσεις παραγωγής. Αυτό σημαίνει ότι με τη θεμελίωση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, δεν έχουμε το τέλος, αλλά την αρχή του μετασχηματισμού της κοινωνίας σε κομμουνιστική κατεύθυνση.
Οι σχέσεις που οικοδομήθηκαν στην ΕΣΣΔ, παρήγαγαν και στρώματα με διευθυντικά προνόμια και επιδιώξεις, στρώματα που τελικά πήρανε την εξουσία από το προλεταριάτο. Η παλινόρθωση έδειξε την ανάγκη στο κομμουνιστικό κίνημα, για την Πολιτιστική Επανάσταση, δηλαδή την παραπέρα εξέλιξη των σχέσεων παραγωγής, σε κομμουνιστική κατεύθυνση. Ώστε η εργατική τάξη να ανυψωθεί σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής, και να εξαλείψει κάθε ταξική αντίθεση.
Επανάσταση μέσα στην επανάσταση, λοιπόν. Και ποιος ξέρει τι άλλο θα χρειαστεί. Αυτό είναι το κακό με τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής: πρέπει να εξελίσσονται, αλλιώς θα πεθάνουν.
Αυτός ο σοσιαλισμός υπήρξε, και ανάλογα προβλήματα θα υπάρξουν και στην επόμενη έφοδο στο ουρανό. Αυτή είναι η άποψη του μ-λ ρεύματος.
Ο σοσιαλισμός μπορεί να είχε προβλήματα όμως υπήρξε, έβγαλε κοινωνίες ολόκληρες από τα σκοτάδια της Ιστορίας και τις έφερε στο φως. Άλλαξε ριζικά τη ζωή εκατομμυρίων σκλάβων, που ζήσανε μια ζωή ανθρώπινη και αξιοπρεπή. Και τέλος, ο σοσιαλισμός, με την πίεση και το παράδειγμά του, έδωσε και σε εμάς τους ανθρώπους του δυτικού καπιταλιστικού κόσμου, το κοινωνικό κράτος.
Ο σοσιαλισμός μας έδωσε τη δυνατότητα να διαφωνούμε σήμερα για το αν υπήρξε ή όχι.
"Η παλινόρθωση έδειξε την ανάγκη" λες,και συμφωνώ.
Δεν δημιούργησε την ανάγκη ,την έδειξε που σημαίνει προϋπήρχε.
Που σημαίνει ότι η αστική γραμμή εκτόπιζε την προλεταριακή από πριν,χωρίς να έχει ακόμα γίνει το 20ο,η ειρηνική συνύπαρξη κλπ.
Με όσα λες για την προσφορά του σοσιαλισμού συμφωνώ...
Δημοσίευση σχολίου