Νότια Αφρική και Νότια Ευρώπη

«Αν χρειαστεί θα κατεβάσω τα τανκς για να προστατεύσω τις τράπεζες», είχε πει κάποτε ο «βούβαλος» της μνημονιακής πολιτικής και «τσολιάς» της τρόικας, Πάγκαλος. Τελικά, δεν χρειάστηκε...
Αντίθετα, στην πιο αναπτυγμένη «δημοκρατία» της Αφρικής, τεθωρακισμένα οχήματα, ελικόπτερα και βαριά οπλισμένοι αστυνομικοί «χρειάστηκε να κατέβουν» για τα συμφέροντα της 3ης μεγαλύτερης εταιρείας εξόρυξης πλατίνας στον κόσμο, Lonmin, με αποτέλεσμα τη σφαγή 35 απεργών χαλυβουργών που γαζώθηκαν από τις αστυνομικές σφαίρες. Οι απεργοί αρνήθηκαν να διαλυθούν αφού απέρριψαν τελεσίγραφο της διεύθυνσης του ορυχείου να επιστρέψουν στην εργασία τους, αλλιώς θα απολυθούν.
Μπορεί να υπάρχει διαφορά να λέει κανείς ότι θα πυροβολήσει εν ψυχρώ απεργούς και διαδηλωτές «αν κινδυνεύσουν οι τράπεζες», από το να συμβαίνει. Με λόγια, όμως, θα ξεκίνησαν και στη Ν. Αφρική. Γιατί είναι φανερό ότι, τόσο πριν όσο και μετά από 18 χρόνια από το απαρτχάιντ, δεν θα ήταν λίγες οι φορές που τα λόγια έγιναν πράξη.
Μπροστά στο μεγάλο «καπιταλιστικό δίλημμα» της διατήρησης υψηλών κερδών (εν προκειμένω, της εταιρίας, για να παραμείνει στην 3η θέση κερδοφορίας) και του δικαιώματος των εργατών για ανθρώπινη ζωή, η ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική (συλ)λογιστική απαντά απερίφραστα υπέρ της κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Στην περίπτωση της Ν. Αφρικής αυτό το «δίλημμα του καπιταλισμού» οδήγησε στη σοκαριστική εκτέλεση 35 χαλυβουργών με τη δικαιολογία (…γιατί πάντα υπάρχει δικαιολογία) ότι πολλοί από τους απεργούς ήταν οπλισμένοι με μαχαίρια, ματσέτες, παλούκια και ακόντια και… τόλμη.
Αλήθεια, με τι θα έπρεπε να είναι οπλισμένοι οι απεργοί;
Με τριαντάφυλλα για να γεμίσουν τις κάννες των όπλων των πραιτοριανών.
Με τη ζωή που κάνουν και τους μισθούς εξαθλίωσης που παίρνουν οι εργάτες των ορυχείων, ενώ «θάβονται» εκατοντάδες μέτρα κάτω από τη γη για να εξασφαλίσουν, εκτός των άλλων, τα κοσμήματα των «κυριών» της υψηλής κοινωνίας, μονάχα μαχαίρια, ματσέτες, παλούκια και ακόντια θα μπορούσαν να έχουν.
Κι ας πιθηκίζει ο Τύπος για τη «βία των απεργών», αγνοώντας ή δικαιολογώντας επιδεικτικά τη βία των κατασταλτικών μηχανισμών. Ομως, η «βία των απεργών» είναι απόλυτα δικαιολογημένη αν αναλογιστεί κανείς ότι προηγήθηκε η δολοφονία 10 εργατών τις προηγούμενες μέρες της απεργίας και των συγκρούσεων (αλλά και δύο αστυνομικών και 4 σεκουριτάδων της εταιρίας, σύμφωνα με την αστυνομία). Ενώ οι απειλές για απολύσεις για όποιους απεργούν «θερίζουν» το δικαίωμα στην απεργία, ώστε να παραμείνουν οι εργάτες αιώνια υποζύγια. Μόνο το Φλεβάρη 17.000 απολύθηκαν από την εταιρεία Impala Platinum επειδή απεργήσανε. Οι αιματηρές συγκρούσεις αποδεικνύονται αναπόφευκτες. Ο μόνος προβληματισμός από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων αφορά την αποτελεσματικότητα του αγώνα (στο περιεχόμενο και τη μορφή).
Ο εργοδοτικός και κρατικός συνδικαλισμός καταστέλλει απροκάλυπτα, μαζί με την αστυνομία και ενάντια στον πραγματικό εργατικό συνδικαλισμό, τις διεκδικήσεις. Η αστυνομία, βέβαια, κυκλοφορεί πάνοπλη, διαρκώς οπλισμένη με πολυβόλα, περίστροφα, τεθωρακισμένα αυτοκίνητα, ελικόπτερα κ.λπ. για να υπερασπιστεί το «δικαίωμα» των κεφαλαιοκρατών. Ενώ η εργατική τάξη δεν έχει δικαίωμα να αμύνεται. Είναι, βλέπετε, η «δημοκρατία» των μεγαλοαστών και δικαιούται να δολοφονεί, σε μια πλούσια χώρα όπου το 34% του πληθυσμού ζει με λιγότερα από 2 δολ. την ημέρα! Πόσοι άραγε φτωχοί να ζουν με 3, 4 ή 5 δολ. την ημέρα; Πάντως, το επίσημο ποσοστό των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο φτώχειας στη Ν. Αφρική ανέρχεται στο 50%! Σε μια χώρα με το 80% των βεβαιωμένων αποθεμάτων πλατίνας παγκοσμίως ο μισός πληθυσμό λιμοκτονεί. Ας αναρωτηθούμε, επομένως, λίγο ποια τα λαϊκά οφέλη από τα περίφημα (άλλα οικονομικά ασύμφορα για το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο) «ελληνικά κοιτάσματα πετρελαίου που θα μας σώσουν»;
Στην Ελλάδα, βέβαια, είναι αδιανόητο (μέχρι στιγμής;) να συμβούν τέτοιες σφαγές όπως στη Ν. Αφρική. Εδώ, οι δολοφονίες διαδηλωτών και απεργών γίνονται… αραιά και που, και ένας ή δύο κάθε φορά. Μακάβρια αλήθεια.
Αντίθετα, προσεχώς… ανταγωνιστική με τη Ν. Αφρική θα είναι η Ελλάδα στο θέμα του βιοτικού επιπέδου. Με την ανεργία στο 22% (και… ανταγωνιστικές προοπτικές εκτόξευσης της ανεργίας στο 25-30%), με το επίπεδο των μισθών συνεχώς να πέφτει (επίσης ανταγωνιστικά) και με το ξήλωμα κάθε κοινωνικού δικτύου προστασίας η Ελλάδα «μπορεί να γίνει πρότυπο (καπιταλιστικής) ανάπτυξης», όπως και η Ν. Αφρική.
Ωστόσο, το «καπιταλιστικό δίλημμα» εντείνεται συνεχώς από την ανάποδη, γίνεται «δίλημμα» της εργατικής τάξης. Ζωή χωρίς δικαιώματα που σέρνεται στο χώμα ή αγώνας για δικαιώματα, ελευθερίες και ζωή με αξιοπρέπεια.