Για τη σημερινή κινητοποίηση κατά του κλεισίματος των νοσοκομείων στα Πατήσια [7 μ.μ. έξω από το 7ο, Καυταντζόλγου 11]

Η χθεσινή ανακοίνωση του υπουργείου Υγείας για το κλείσιμο των δύο νοσοκομείων δημιουργεί νέα δεδομένα. Πλέον κανένας δεν πρέπει να έχει αυταπάτες ότι οι "διοικητικές" συγχωνεύσεις δεν σημαίνουν απαραίτητα και κλείσιμο νοσοκομείων. Αν και όταν ολοκληρωθεί το κλείσιμο του 1ου και του 7ου θα έρθει και η σειρά άλλων, άλλωστε πολλά είναι αυτά για τα οποία έχουν ακουστεί ότι οδεύουν προς το κλείσιμο σε όλη την Ελλάδα.
Η τακτική των κυβερνήσεων γνωστή πια. Μετά την διοικητική συγχώνευση αλλάζουν τους οργανισμούς, λένε στους εργαζόμενους ότι υπάρχει ξεχωριστός οργανισμός για το συγχωνευμένο νοσοκομείο έστω και με μειωμένα κρεβάτια, τους καθησυχάζουν(;) αλλά παράλληλα φροντίζουν να του αφαιρούν προσωπικό προς το μεγαλύτερο νοσοκομείο, να το βγάζουν από τις εφημερίες, να δίνουν (κρυφές) εντολές σε άλλες υπηρεσίες (ΕΟΠΠΥ) να μη στέλνουν ασθενείς για παραπάνω εξετάσεις εκεί, συκοφαντώντας παράλληλα τους εργαζόμενους ότι αυτοί δε θέλουν,  και γενικά ακολουθούν μια τακτική απαξίωσης του νοσοκομείου τέτοια ώστε να φαίνεται πλέον ότι είναι βάρος.
Έτσι έγινε στο 7ο. 
Καμιά σημασία δεν έχει ότι αυτό το νοσοκομείο μέχρι και πριν ενάμιση χρόνο δούλευε πλήρως, ήταν καλά εξοπλισμένο και ήταν σημείο αναφοράς, για την ώρα της ανάγκης, για χιλιάδες κατοίκους της δυτικής Αθήνας. Σημασία έχει τι θα τους διατάξει η τρόικα της Ε.Ε., του Δ.Ν.Τ. και της ΕΚΤ και αυτοί πρέπει να εκτελέσουν, στο όνομα του ελληνικού λαού πάντα, και αν χρειαστεί και αυτόν.
Η ανακοίνωση του υπουργείου δημιουργεί όμως νέα δεδομένα και ως προς τη σημασία της σημερινής συγκέντρωσης στα Πατήσια. Είναι η πρώτη διαδήλωση κατά του κλεισίματος νοσοκομείων που θα γίνει με χειροπιαστά πλέον δείγματα και όχι με "προειδοποιήσεις" των ...ψιλιασμένων.
Δεν αφορά πια μόνο το 7ο και το Γ.Ν. Πατησίων, το οποίο προς το παρών μόνο φαίνεται να τη γλυτώνει παρά τις αυταπάτες που σπέρνουν για άλλη μια φορά κάποιοι, αλλά αφορά όλους τους εργαζόμενους σε όλα τα νοσοκομεία, αφορά όλους τους εργαζόμενους κάτοικους αυτής της πόλης.
Έχει σημασία να πάρει τα χαρακτηριστικά μιας πρώτης απάντησης κατά των κυβερνητικών αποφάσεων απ' όλους. Και αυτή η πρώτη απάντηση δεν μπορεί να είναι παρά μόνο μαζική. Να στηριχθεί πρωτ' απ' όλα, στη πράξη με τη συμμετοχή, από όλους τους συνδικαλιστικούς φορείς της υγείας, από την ΠΟΕΔΗΝ, την ΕΙΝΑΠ, την ΟΕΝΓΕ κ.λπ. μέχρι και τα σωματεία και από τ' άλλα νοσοκομεία της Αθήνας.
Να συμμετάσχουν φορείς, συλλογικότητες, συνελεύσεις και λαϊκές επιτροπές όχι μόνο από τις γύρω περιοχές αλλά ευρύτερα.
Για να υπερασπιστούμε όλοι μαζί το δικαίωμά μας στη υγεία αλλά και οι εργαζόμενοι το δικαίωμά τους στη δουλειά. Γιατί παρά τα λεγόμενα του Λυκουρέντζου τίποτα δεν τους την εξασφαλίζει και αυτή. Πόσο μάλλον εν όψη "αξιολογήσεων". Όταν οι εργαζόμενοι του 7ου ρωτάγανε αν με τη μεταφορά τους στο Αγία Όλγα μεταφέρεται η οργανική τους θέση (η εξασφάλιση της δουλειάς ήταν το "δέλεαρ" για να υποκύψουν στις μετακινήσεις, πριν αποφασίσει η διοίκηση να τις επιβάλλει) ώστε να εξασφαλίζεται και η θέση τους η απάντηση που έπαιρναν ήταν μισόλογα του τύπου δεν ξέρουμε θα ...δούμε!